Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

żałobne pięści shaolin

51fu
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

51fu

51fu

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

zachowałem także pożółkły różaniec
który nieustannie zsuwa się z nadgarstka

do dzisiaj z kolegą palimy kadzidełka
zastawieni posążkami buddy z laki

godnie przemijamy w wyuczonych ruchach
ludzi o tysiąc lat mądrzejszych od nas

pozostały nawyki oraz oddech smoka
byłbyś dumny od sześciu lat nie zabiłem komara

vacker_flickan

vacker_flickan

Opublikowano
Opublikowano

buddyzm — dobra filozofia
jestem za, choćby dlatego, że jestem za przybliżaniem kultury wschodu, o której u nas baaaardzo mało wiadomo
a to zupełnie inna bajka, zu-peł-nie
do tego, można różnie rozumieć to, co w wierszu, można podumać, choć słowa proste
harmonia?
pozdr

Noriko

Noriko

Opublikowano
Opublikowano

Na poezji słabo się znam, ale Twoje wiersze zawsze czytam. Przemawiają do mnie.
Ten też jest świetny. Co mogę więcej powiedzieć?... Czekam na następne :)
Pozdrawiam.

51fu

51fu

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Arkadiusz Nieśmiertelny — Dziękuję, że zajrzałeś i zechciałeś dodać kilka słów.

kall, Pansy, Jego Alter Ego — Wasze słowa to bardzo silna motywacja. Bardzo nisko się kłaniam, dziękując za pozytywny odbiór i przemyślenia.

vacker flickan — Zawsze miło Cię widzieć. Twój odbiór bardzo mnie ucieszył. Czy harmonia? Nie mnie to oceniać, ale na pewno dążenie. A co do przybliżania: możesz liczyć na moje wsparcie.

Noriko — Dziękuję, że zawsze czytasz. To dla mnie ważne. Postaram się nie zawieść oczekiwań.

Anna M. — ainałk ęis okobęłg uf15


Wszystkich z osobna cicho pozdrawiam. // 51fu

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...