Ucieczka ze szpitala, czyli kto mi wsadził ten nóż?

[staszeko]

Paweł, można by rzec, był… wyjątkowy. Urodził się grubasem. A potem jadł, tył, aż się nie mieścił w drzwiach. Nosił okulary, nigdy ich nie zdejmował, jakby wyrosły mu na nosie w tym samym czasie co brzuch, gdy był jeszcze w fazie życia płodowego. Znałem go od dziecka, bo nasze matki pracowały razem. Zanim skończył podstawówkę, jego ojciec poszedł sobie w świat. Kiedy miał siedemnaście lat, zmarła matka. Zamierzano objąć go kuratelą, odebrać mieszkanie, ale walczył i wygrał. A w tym mieście własne mieszkanie to prawdziwy skarb. Wszystkich Świętych wypadało w czwartek — okazja, której nie można było przegapić i tak też się stało: wysiadłem z pociągu na Dworcu Centralnym w zimne, dżdżyste popołudnie, lecz gdy tylko przekroczyłem próg pustego mieszkania, pojawił się problem: co zrobić z wolnym czasem? Wszyscy kumple, z którymi warto się spotykać byli zajęci, wobec tego zadzwoniłem do Pawła, bo był deską ratunkową, zapytać co porabia.

— Maluję mieszkanie.

— Całe?

— Na razie tylko kuchnię.

— Kiedy skończysz?

— Jeszcze nie zacząłem.

— Pędzle i farbę masz?

— Mam.

— To poczekaj na mnie, pokażę ci jak się to robi. Będę za pół godziny.

Odłożyłem słuchawkę, założyłem kurtkę i wyszedłem na przystanek.

 

 

Mieszkanie Pawła było dwupokojowe, z niedużą kuchnią, jeszcze mniejszym przedpokojem i łazienką-ubikacją. Z dużego pokoju wychodziły drzwi na malutki balkon, z którego widać było pociągi jadące linią średnicową. Jedyne co mi się w jego chacie podobało to okno w kuchni z podsuwaną szybą, przez które można było podawać posiłki i napoje osobom siedzącym w dużym pokoju: wystarczyło podnieść szybę i serwować przekąski prosto pod nos, jak w barze bistro. Już od drzwi na klatce schodowej doszło mnie bębnienie na perkusji i śpiew Phila Collinsa. Nacisnąłem dzwonek, dwa razy. Paweł uchylił drzwi. Okulary o grubych szkłach zjechały mu na koniec nosa. Dotknął je pośrodku palcem, wcisnął z powrotem na czoło i dopiero wówczas mnie rozpoznał. Odczepił łańcuch w drzwiach i cofnął się do środka. Rozejrzałem się po kuchni.

— Jakieś stare gazety masz?

Mruknął potakująco.

— Taśmę maskującą?

— Coś się znajdzie.

Zabraliśmy się do roboty. Sprzęt kuchenny i naczynia przenieśliśmy do dużego pokoju. Przykryłem podłogę gazetami, okleiłem taśmą krawędzie przy podłodze, oknie i kontaktach z prądem, które Paweł rozkręcił wcześniej.

— Dawaj tę puszkę.

Nalałem farby do plastikowego pojemnika, pokręciłem w nim wałkiem i równomiernym ruchem nanosiłem kolor na ścianę: zgaszony niebieski, śmiały jak na owe czasy, grał doskonale z pomarańczowymi szafkami i stalowym połyskiem lodówki. Paweł potrząsał głową, klepał się rękami po udach. Robił tak ilekroć był czymś podekscytowany.

— Wiesz co, to ty maluj, a ja skoczę na halę kupić coś do picia. Myślisz, że po trzy piwa wystarczy?

Nie wiem czemu nigdy się nie nauczył mówić poprawnie. Słowo „piwo” wymawiał: p’siwo, w innych przekręcał głoski: „Mam gar pigosu. Dużo w nim kiełpasy, cepuli i poczku”.

— Kup więcej, może będziesz mieć gości! — krzyknąłem za nim.

Do hali były dwa kroki, lecz wrócił dopiero po godzinie. Nic dziwnego, o tej porze musiały być długie kolejki. Zdążyłem w tym czasie przejechać wałkiem wszystkie ściany i wykańczałem pędzlem krawędzie. Gdy skończyłem, zerwałem taśmę. Paweł przysunął nos do ściany i oceniał efekt.

— Ty inżynier, masz rączkę!

 

 

Kazałem mu posprzątać, a sam usiadłem na kanapie w dużym pokoju i nalałem sobie piwa do szklanki. Było za wcześnie, żeby wracać do domu, ale nie chciałem spędzać reszty wieczoru grając z Pawłem w szachy. Zadzwoniłem do Ewy i zapytałem, czy nie zechciałaby przyjechać. Znałem ją pół roku, lecz nie było między nami wielkiej zażyłości. Pracowała jako goniec w redakcji jakiegoś tygodnika, tam również musiała nocować dopóki nie znajdzie czegoś lepszego, co nie było rzeczą łatwą. Najprędzej można było wynająć pokój u jakiegoś dziwaka w podeszłym wieku, który oprócz czynszu wymagał specjalnych usług. Paweł usiadł obok mnie i popijał piwo, sapiąc głośno. Podłoga była wciąż zawalona rzeczami wyniesionymi z kuchni.

— Ale narzuciłeś tempo, daj odsapnąć. Te gary zaniosę jutro, bo mi już pompka siada.

„Pompka” to było serce, z którym miał problemy od dziecka. Wypił piwo, poczłapał do kuchni po następne. Usiadł, pociągnął łyk, potrząsnął głową.

— Zaprosiłbyś Magdę. Tę co ma, no wiesz… duże…

— Duży biust?

— No tak, właśnie ją. Ile ona ma lat?

— Dziewiętnaście.

— Gówniara, a ma tak dobrze wykształconą pierś.

Skąd on mógł znać ten szczegół? Złapałem słuchawkę, zacząłem wykręcać cyfry na tarczy…

— Magda? Dobry wieczór, może pani poprosić ją do telefonu?

W słuchawce zapadła cisza, a po chwili odezwał się znajomy głos:

— Cześć, skąd dzwonisz?

— Od Pawła, tego z którym pływaliśmy ostatniego lata na kajakach. Pamiętasz?

— Tego grubego? Tak, pamiętam.

— Robimy imprezę, zapisz adres. Masz bezpośredni autobus spod domu. Wysiądziesz przystanek przed pętlą. Taki wysoki budynek, zaraz przy ulicy, drugie piętro. Będę wyglądał za tobą z balkonu.

— Przyjedzie? — spytał Paweł z niedowierzaniem.

— Przyjedzie. Tylko musisz mi coś obiecać — zmieniłem ton na poufny. — Kiedy będziecie rozmawiać to nie gap się tak na ten jej… Ona bardzo tego nie lubi.

 

 

Wypiliśmy jeszcze po jednym piwie. Taśma z muzyką doszła do końca i kręciła się na szpulce, jak pies za własnym ogonem. Paweł schował ją do pudełka i zaczął szukać czegoś na półce.

— Jakiej muzyki ona lubi słuchać?

— Kto?

— No, Magda.

— Nie mam pojęcia… puść coś na czasie, Lionel Richie, albo Tina Turner.

Paweł przeglądał pudełka z taśmami.

— Tego nie mam. Może nastawić Trójkę? Za godzinę będzie lista przebojów.

Rozległ się dzwonek, w drzwiach stała Ewa. Uśmiechnęła się nieśmiało, jakby nie była pewna czy ta wizyta to dobry pomysł. Spytała czy będzie mogła umyć sobie włosy, bo w redakcji nie było takiej możliwości. Ja i Paweł wypiliśmy już trochę i byliśmy w wyśmienitych nastrojach.

— Możesz mi pomóc? — zawołała z łazienki. — Weź ten dzbanek i wypłucz mi głowę.

Ktoś zadzwonił, Paweł otworzył drzwi.

— Magdusiu czekaliśmy na ciebie — powitał ją infantylnym tonem, tak typowym dla niego.

Pomógł zdjąć jej płaszcz i szalik. Magdę pamiętałem jak była jeszcze dziewczynką, bo mieszkała w sąsiednim bloku. Nigdy nie zwracałem na nią uwagi, aż wyrosła na kobietę o wybujałych kształtach. Gdyby zrobiła sobie włosy, mocniej się umalowała i założyła coś modnego, byłaby z niej super laska, ale ona wciąż się ubierała jakby szła do budki po syfony i kiszoną kapustę. Nie miała żadnych zainteresowań, oprócz tego, żeby jak najszybciej znaleźć sobie męża. Wkrótce dołączyli do nas dwaj koledzy Pawła oraz jakaś dziewczyna, którą Paweł poznał korespondencyjnie przez czasopismo młodzieżowe. Słał regularnie listy w nadziei, że słowami rozkocha w sobie adresatkę i wygląd nie będzie miał dla niej znaczenia. Niestety oczekiwania nigdy się nie spełniały i dziewczyna już po pierwszej randce lądowała w łóżku u jednego z kolegów Pawła. Taki los.

 

 

Zabawa rozkręcała się w najlepsze: Paweł gotował coś w kuchni, ja zamknąłem się z Ewą w pokoju obok i suszyłem jej włosy. Nie prosiła mnie o to, ale miałem już nieźle w głowie i zebrało mi się na czułości. Po piwie przerzuciliśmy się na mocniejszy alkohol. Piliśmy prędko i dopiero po pewnym czasie poczułem, że wypiłem za dużo. Odłożyłem suszarkę i przysunąłem się bliżej, żeby ją pocałować. Nie wiem czy mnie odepchnęła, czy byłem już tak pijany. Pamiętam tylko, że niespodziewanie straciłem równowagę, zsunąłem się po kanapie i upadłem na podłogę. Chciałem się podnieść, ale coś mnie trzymało, jakbym był przyklejony do dywanu. Czy on tam rozlał jakiś klej? Dotknąłem palcami boku: rzeczywiście był lepki. Znowu spróbowałem się podnieść, ale straciłem czucie w ręce. Obróciłem głowę, żeby zobaczyć gdzie jest Ewa. Pochylała się nade mną i dotykała mnie po lewej stronie. Parszywy klej, nie dotykaj, bo też się przykleisz i będziemy tutaj leżeć wystawieni na pośmiewisko! Usiłowałem rozejrzeć się dookoła, lecz pole widzenia zaczęło mi się kurczyć, jak obraz w wyłączanym telewizorze. Poczułem dławiący ucisk w gardle: jak to możliwe, żebym wyjął pasek ze spodni i zaciągnął go sobie wokół szyi? Nagle jakaś siła uniosła mnie ku górze i przesuwała w powietrzu tuż nad podłogą. Ujrzałem w drzwiach czyjeś twarze, niewyraźne, zamglone. Czy oni też lewitują razem ze mną i czemu mają takie przerażone oczy? Potem nie widziałem już nic i zapadłem się w jakąś część ciała dokąd dochodziły jedynie słabe sygnały z zewnątrz. Straciłem poczucie czasu. Tak łatwo się umiera?

 

 

Ocknąłem się na stole operacyjnym. Nade mną paliło się oślepiające światło z trzech żarówek, w oprawach wielkich jak spód wiadra. Przekręciłem głowę i zobaczyłem, że jestem podłączony do kroplówki. Tłoczą we mnie czyjąś krew, jakbym był wampirem. To dlatego powrócił mi obraz. Po lewej stronie stał mężczyzna ubrany w zielony fartuch. Na głowie miał biały czepek, usta zakryte zawiązaną z tyłu maseczką. Obok niego stała tak samo ubrana kobieta, a po drugiej stronie jeszcze jedna. Wyglądały w tych strojach jak muzułmanki. Mężczyzna rozcinał koszulę na moim boku, a stojąca przy nim kobieta trzymała w wyciągniętej ręce krótki, wąski nóż. Ta po drugiej stronie wpatrywała się we mnie. Kiedy nasze oczy się spotkały, starałem się uśmiechnąć.

— Słyszysz mnie? — zapytała.

Zamrugałem oczami i kiwnąłem lekko głową.

— Ile wypiłeś?

— Co?

— Pytam się, ile wypiłeś?

— Dużo.

— Więcej niż butelkę wódki?

— Nie wiem, może.

— Przypomnij sobie, bo inaczej będziemy cię kroić na żywca.

— Czemu nie zbadacie krwi?

— Twojej krwi zostało już niewiele.

Co zrobią, było mi zupełnie obojętne. Nie czułem żadnego bólu, uczucie duszenia się minęło. Nawet humor zaczął mi wracać, widocznie byłem wciąż pod wpływem alkoholu.

— To była super prywatka — szepnąłem do tej rozmowniejszej. — Szkoda, że ciebie tam nie było.

Zignorowała mnie i zwróciła się do chirurga:

— Za dużo wypił, teraz nie mogę dać mu anestetyku.

— Nie powinniśmy zwlekać, zbyt duże ryzyko infekcji — zadecydował chirurg.

Podniósł ręce do góry, jak ksiądz odprawiający mszę, tylko zamiast chleba i wina miał na nich rękawiczki z gumy tak cienkiej, że prawie nie było jej widać.

— Będziemy operować pod znieczuleniem miejscowym.

Operacja musiała przebiegać bardzo sprawnie. Wywnioskowałem to z zachowania chirurga, jego asystentki i pani anestezjolog. Żartowali, opowiadali sprośne kawały, wygłupiali się przez cały czas. Byłem pełen podziwu. Prawdziwi profesjonaliści.

— Co wy żeście tam pili i ruchali? — dowcipkował chirurg zszywając mój bok.

Przewieziono mnie na salę. Efekt upicia alkoholem mijał powoli, miałem za to straszne parcie w pęcherzu. Kiedy zawołałem pielęgniarkę, przyszła z jakimś facetem, który odkrył prześcieradło, złapał mnie bezceremonialnie za fiuta i poczułem jak wpycha mi coś, co musiało być plastikową rurką. Koniec rurki był połączony z torebką zawieszoną nisko w nogach łóżka. Dzięki tej prostej metodzie uczucie parcia minęło samoczynnie i zapadłem w głęboki sen.

 

 

Obudziłem się z potwornym pragnieniem w ustach. Marzyłem o szklance coca-coli, cytrynady, czegoś musującego, ale nie mogłem pić: byłem całkowicie zautomatyzowany.

— Siostro, umieram, wody!

W odpowiedzi wyjęła jakiś patyczek z watką, zamoczyła koniec w wodzie i zwilżyła mi usta oraz język. Tak męcząc się, przeleżałem cały dzień.

 

 

Nazajutrz z samego rana miałem gości. Pierwszym był mój ojciec, który przyjechał aż z Pomorza, gdzie pracował przy budowie elektrowni atomowej. Takie poświęcenie należy docenić. Popatrzył na mnie zatroskanym wzrokiem i wtedy pomyślałem, że nie różnimy się wiele: za trzydzieści lat też będę wyglądać jak on, myśleć jak on. Widocznie nie było ze mną najgorzej, bo po krótkiej rozmowie z lekarzem, czuły tata zmienił się z powrotem w nieżyciowego zgreda.

— No, to kuruj się prędko, żebyś nie zawalił sesji.

Egzaminy były dla niego ważniejsze niż moje życie. 

 

 

Po południu odwiedziło mnie dwóch całkiem niespodziewanych gości: milicjant w stopniu sierżanta i oficer z kryminalnej, po cywilnemu. Oficer usiadł na krześle od okna, a sierżant po drugiej stronie, jakby miał zamiar blokować drzwi, na wypadek gdybym się rzucił do ucieczki. Oficer spytał jak się czuję, gdzie pracuję, kim jest moja rodzina, koledzy, dziewczyna i o inne szczegóły z życia prywatnego. Najważniejsze pytanie zadał na końcu:

— To jak było z tym nożem?

— Jakim nożem?

— Nie udawaj. Miałeś wbity nóż, dwadzieścia centymetrów, po samą rękojeść.

Nie odpowiadałem. Oficer się wyprostował i sięgnął do kieszeni marynarki. Nagle cofnął rękę i położył ją na krawędzi łóżka.

— Mnie możesz powiedzieć. Kto to zrobił?

Powoli zaczynałem kojarzyć.

— Nikt, to musiał być wypadek.

Oficer zrobił minę, jakbym udzielił mu niewłaściwej odpowiedzi i tym samym stracił szansę na wygranie wielkiej nagrody.

— Słuchaj, rozmawiałem z chirurgiem, który ciebie operował. Powiedział, że tego typu rana może być zadana jedynie ludzką ręką. Miejsce i kąt wejścia noża wykluczają próbę samobójstwa, zatem musiał to zrobić któryś z twoich kolesiów. Kto to był?

Słuchając go natychmiast uświadomiłem sobie powagę sytuacji. Uniosłem głowę znad poduszki, popatrzyłem mu prosto w oczy i odpowiedziałem powoli, akcentując każde słowo:

— Panie oficerze, tego nikt nie zrobił. Byłem pijany, przewróciłem się na podłogę i musiałem nadziać się na ten nóż.

Oficer pokręcił z niedowierzaniem głową.

— Chirurg wykluczył taką ewentualność, a jego opinia jest niepodważalna.

— Może nóż stał na sztorc w suszarce do naczyń… — próbowałem wymyślić alternatywne rozwiązanie — i zaklinował się jakąś łyżką albo widelcem. Sam pan wie, że jak zadają cios nożem, robią to ruchem z góry albo na wprost, nie z boku.

Mój argument widocznie nie był bezpodstawny, bo oficer wstał z krzesła, wyciągnął z kieszeni wizytówkę i położył ją na stoliku obok łóżka.

— Jak sobie przypomnisz, zadzwoń pod ten numer.

Skinął na sierżanta i razem ruszyli do wyjścia.

 

 

Trzeciego dnia miałem zupełnie innych gości: studentów akademii medycznej, odwiedzających ten szpital regularnie w ramach zajęć. Musiałem być interesującym przypadkiem, bo gdy tylko weszli do sali, lekarka kazała im stanąć koło mojego łóżka. Było ich czterech czy pięciu, same kobiety. Lekarka coś tłumaczyła, a studentki zapisywały wszystko skrupulatnie w zeszytach. Odkryła mój bok, żeby mogły sobie swobodnie popatrzeć. Sprawiało mi to pewną przyjemność i nie miałbym za złe, gdyby któraś dotknęła tego miejsca, lecz one patrzyły na mnie obojętnym wzrokiem, jakbym był nie człowiekiem, ale maszyną, którą trzeba naprawić. Ku najwyższemu zażenowaniu, lekarka ściągnęła prześcieradło i pokazując na przewód wystający mi między nogami, powiedziała:

— A tak wygląda zabieg cewnikowania.

Studentki wpatrywały się z ciekawością; jedna nawet podeszła bliżej, jakby za mało jeszcze widziała. Poczułem palący wstyd, nie dlatego, że widziały mnie odkrytego, ale ponieważ wyglądałem tak niemęsko. Stojąca najbliżej zrozumiała to wreszcie, bo na jej twarzy zauważyłem lekkie zakłopotanie. Po chwili grupa wyszła i mogłem oddychać z ulgą.

 

 

Następnego dnia odłączono aparaturę i byłem w stanie poruszać się o własnych siłach. Utykałem na lewą nogę, jakby nie była całkowicie połączona z resztą ciała. Piłem tyko tyle aby ugasić pragnienie, ponieważ oddawanie moczu było bardzo bolesne. Na mojej sali znajdowało się osiem łóżek. Pacjentami byli starzy ludzie, za wyjątkiem chłopaka naprzeciwko. Mógł być moim rówieśnikiem i zwracał uwagę włosami wygolonymi na Irokeza. Leżał dłużej ode mnie, mimo to wyglądał źle: był poobijany ze wszystkich stron, prawdopodobnie od uderzeń z całej siły pięściami i od kopniaków, dlatego musieli założyć mu kilkanaście szwów.

— Zapalisz?

— Pewnie.

— Czemu cię tu przywieźli?

— Nadziałem się na nóż.

Roześmiał się.

— Daj spokój, mnie możesz powiedzieć, ja przecież nie z milicji.

 

 

Na łóżku obok leżał pacjent wyglądający na siedemdziesiąt lat lub więcej. Nie wstawał, bo był również zautomatyzowany. Nikt go nie odwiedzał. Na stoliku obok łóżka nie było kwiatów, ani rzeczy osobistych.

— Proszę pana, czy pan mnie słyszy? — szepnąłem mu do ucha.

Nie dawał znaku życia. Zajrzałem do szafki i znalazłem tam niedużą książkę. Była słabo sklejona, brakowało jej wielu stron. Kiedy przerzucałem kartki, otworzyła się na stronie czytanej częściej niż inne. Spojrzałem na tekst i zacząłem czytać cicho na głos:

 

 

    Z ziemi, gdzie ufność i strach podły

    Z miłością życia, zbyt nam drogą

    rządzą – dziękczynne ślemy modły

    Bogom, co gdzieś tam istnieć mogą

    Za to, że życie nie trwa wieki,

    Że nikt nie wraca z mgieł dalekiej

    Krainy śmierci, a nurt rzeki

    Zawsze na morza spocznie progu.*

 

 

Zamknąłem książkę i odłożyłem ją na swoje miejsce. Zdawało mi się, że słyszę jakiś jęk i wtedy spojrzałem na jego twarz — wyglądała jak pośmiertna maska. Nie mogłem się dłużej wstrzymywać i wyszedłem do toalety. Korytarzem ciężko było się przepchać, bo w salach brakowało miejsca i łóżka ustawiano pod ścianami. Przy chorych siedzieli odwiedzający, zagradzając drogę. Jednym było wesoło, ktoś popłakiwał, ktoś inny modlił się cicho. Nigdy przedtem nie byłem w szpitalu i nie miałem pojęcia, że tyle bólu i cierpienia może się nagromadzić w tak niedużym miejscu. Kiedy wróciłem na salę, od razu zauważyłem brak sąsiedniego łóżka. Irokez gdzieś wyfrunął, więc zwróciłem się do mężczyzny spod okna.

— Ten pan, co tu leżał przed chwilą… Gdzie go zabrali, na zabieg?

Wyszedłem na korytarz i zaczepiłem pielęgniarkę.

— Proszę pani, pacjent z siódemki, co się z nim stało?

— Daj mi spokój, jestem teraz zajęta!

Następnego ranka wstawiono nowe łóżko, a po południu leżał na nim inny człowiek.

 

 

Czułem się nie najgorzej, ale wciąż miałem gorączkę. Spadała nad ranem, podnosiła się po południu. Codziennie rano, podczas obchodu zadawałem to samo pytanie:

— Kiedy będę mógł wyjść?

Lekarz analizował dane z tablicy zawieszonej na łóżku. Szepnął coś pielęgniarce i powiedział to, co mówił za każdym razem:

— Poleżysz jeszcze trochę.

Pokuśtykałem schodami na dół do szatni.

— Mistrzu, wydaj mi ciuszki.

— A wypis ordynatora masz?

— Ja tylko na minutkę, skoczę do sklepu i zaraz wracam.

Szatniarz machnął ręką i schował się za wieszakami. Podszedłem do automatu telefonicznego wiszącego na ścianie. Wrzuciłem monetę i wykręciłem dobrze znany numer. W słuchawce zabrzmiał długi, przerywany sygnał. Odczekałem kwadrans i zadzwoniłem ponownie. Tym razem usłyszałem po drugiej stronie kobiecy głos:

— Halo, kto mówi?

— To ja, dzwonię ze szpitala, musisz mi pomóc.

— Którego szpitala, co się stało?

— Na Stępińskiej. Przyjdź jutro rano, sala numer siedem. Przynieś mi jakieś ciuchy. Tylko bądź, na pewno!

— Postaram się.

Odłożyła słuchawkę.

 

 

Nazajutrz obudziłem się wcześnie. Umyłem się, ogoliłem, spakowałem kilka drobiazgów, resztki jedzenia wyrzuciłem do kosza. Potem podyrdałem na koniec korytarza, skąd nadchodzili odwiedzający. Czas wizyt rozpoczynał się za kilka minut. Usiadłem na krześle i patrzyłem na twarze wchodzących: twarze zmęczone, smutne, obojętne, ale żadna z nich nie była twarzą osoby, na którą czekałem, której nie widziałem od ponad roku. Kiedy chodziliśmy do ogólniaka spotykałem ją codziennie, później coraz rzadziej. Czasem przychodziłem pod jej dom, siadałem na ławce i godzinami patrzyłem się w jej okno. Innym razem włóczyłem się po okolicy w nadziei, że ją zobaczę, przez moment, choćby na sekundę…

— Co z tobą? 

Stała przede mną, zbytnio zaniepokojona, by zauważyć, jak wiele radości sprawiają mi te słowa.

— Nic, miałem mały wypadek. Przyniosłaś ubranie?

Stanęliśmy obok łazienki. Po chwili wyszedłem stamtąd przebrany.

— Rzuć tę ich piżamkę na łóżko, pierwsze za drzwiami, po lewej stronie. Spotkamy się przy wyjściu.

Do przystanku było niedaleko, lecz nie miałem siły iść szybko, a ponadto potrzebowałem co chwila odpoczywać. Podtrzymywała mnie, żebym nie upadł. Kobiety to słaba płeć, a przecież są źródłem życia i przetrzymają wszystko. Teraz czułem jak ta energia płynie w moją stronę i dodaje mi sił.

— Może powinieneś wrócić. Wyglądasz nie najlepiej.

— Nic mi nie jest, a tam nie ma po co wracać… chyba, że śmierć.

Dowlekliśmy się po dłuższej chwili do przystanku, usiedliśmy pod wiatą osłaniającą nas od wiatru. Patrzyłem na jej jasne włosy, niebieskie oczy i nagle przypomniała mi Stokrotkę z filmu „Kanał”: ona również nie zostawi mnie tutaj samego, będzie ze mną do samego końca.

— Wiesz, ten chirurg powiedział, że miałem ogromne szczęście. Gdyby nóż nie poszedł równiutko między płuco i serce, już bym nie żył.

— Jak do tego doszło?

— Głupi wypadek, ale najtrudniej uwierzyć w prawdę.

Nadjechał autobus, lecz wszystkie siedzenia były zajęte.

— Proszę ustąpić koledze, jest bardzo osłabiony po operacji.

— Dla osłabionych jest karetka pogotowia, a tu transport publiczny — zagrzmiała nieprzyjemnym tonem pani siedząca obok.

Jakaś dziewczyna zlitowała się w końcu i pozwoliła mi usiąść na swoim miejscu. Popatrzyłem na nią z wdzięcznością: może to ona oddała krew, która przywróciła mi życie?

 

 

Klucze od mieszkania zabrała Ewa i miałem ją spotkać na dworcu. Stamtąd wzięliśmy taksówkę. Bok zaczynał mi krwawić, więc zaraz po przyjeździe do domu położyłem się na wersalce. Poprosiłem, żeby usiadła koło mnie.

— Powiedz mi, jak to się stało?

— Byłeś pijany, upadłeś i nadziałeś się na nóż.

— A czy nie popchnęłaś mnie?

Pokręciła przecząco głową.

— Jesteś tego pewna?

— Tak, śpij już.

Zamknąłem oczy i nigdy więcej jej o to nie pytałem.

 

 

* A. C. Swinburne (1837-1909): „Ogród Proserpiny”.

 

Edytowane 13 Stycznia 2023 przez staszeko
More changes. (wyświetl historię edycji)

[Leszczym]

@Kapistrat Niewiadomski Zajebisty tekst. Piszesz naprawdę świetną prozę!!!

[staszeko]

@Leszczym Bardzo mnie cieszy Twoja opinia. Dziękuję za przeczytanie i komentarz.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[staszeko]

@aff Ale obciach!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Wygrzebałaś stare opowiadanie, dawno nie przeglądane, a które nadaje się do kasacji — tak pomyślałem kiedy rzuciłem na nie okiem po przeczytaniu Twojego komentarza. Kiedyś mi się podobało, teraz dostrzegam jedynie błędy, morze błędów.

 

Zazdroszczę ludziom potrafiącym pisać dobrze za pierwszym razem, eliminować usterki w głowie, zanim się pojawią w druku.

 

Usunąłbym, ale byłoby to wyrazem braku szacunku dla kogoś, kto zostawił tak pozytywny komentarz, na wyrost oczywiście.

 

Scena z malowaniem naturalnie nie pokazuje, jak należy to robić poprawnie, gdyż nie jestem w tej dziedzinie fachowcem; od tego są dedykowane strony, ale klawo, że to wychwyciłaś.

 

Dziękuję serdecznie za trzeci już, jakże miły komentarz w krótkim czasie. Słodko, słodko, słodko…

 

 

[staszeko]

@aff Piszesz dobre komentarze, bo po ich przeczytaniu tak właśnie się czuję: cudownie.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ten lekarz nazywał się chyba Dyrda, nie? Słowa nie użyłem intuicyjnie, ale byłem zmuszony znaleźć synonim (na synonim.net) dla „pokuśtykałem”, użytego wcześniej. Można tam znaleźć wiele zapomnianych słów, które są jak ludzie: każdemu należy dać szansę.

 

Epizod ze studentkami wyolbrzymiłem nieco — byłem wtedy młody i odporny na najbardziej negatywne reakcje; to raczej obecnie czułbym się czymś takim dotknięty.

 

Dziękuję ślicznie za poświęcenie mi tyle cennego czasu oraz uwagi.

[Adriana Gawrysiak]

@staszeko Świetnie się czyta. Tekst lekki, ale niesamowicie wciągający!

[staszeko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Naprawdę udało Ci się dobrnąć do końca?

 

Opowiadanie liczy ponad trzy tysiące słów, więc czytanie musiało zabrać przynajmniej 15 minut. Przekonywano mnie, że nikt nie ma czasu na dłuższe teksty i teraz żałuję, że się nie założyłem w tej kwestii o grubszą sumę.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję i pozdrawiam serdecznie.

[Amber]

Opisujesz zdarzenie naturalnie i bez dramatu, że wręcz chciałoby się obcować z tym towarzystwem nawet z nożem w plecach. :)) Wszyscy z Twojego tekstu są sympatyczni, a jedynie zbieg okoliczności skomplikował sytuację. Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Adriana Gawrysiak]

@staszeko Przeczytałam cały. Historia tak mnie wciągnęła, że musiałam dokończyć

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Super operujesz językiem, jest lekki i bystry!

[staszeko]

@Amber Trafna obserwacja: życie codzienne zwyczajnych ludzi, wszyscy przeżywamy to samo, różni się tylko sceneria i detale.

 

Dzięki za pokrzepiający komentarz.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jakże słodkie słowa; szkoda tylko, że pani nauczycielka od polskiego nie może tego przeczytać.

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@staszekoPuenta jak w dobrym wierszu. Podoba się. Przeczytałem z ciekawością. Po treści można się zorientować, że akcja dzieje się w czasach PRL-u (prywatki, słuchawka telefonu i wykręcanie cyfr na tarczy, milicja).
Pozdrawiam serdecznie!

[staszeko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, nieodżałowane czasy PRL: podróż karetką do szpitala w tempie ekspresowym, operacja za darmo, wyżywienie również, pielęgniarki-modelki, a jaka opieka — nawet wypuścić nie chcieli. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziś myślę, że życie było wtedy prostsze —  tylko dwa sygnały w telefonie (nieobecny, bądź zajęty), dwa programy w telewizji, jedna partia polityczna, jeden rodzaj wina francuskiego (la patique)… ale oczywiście nowa generacja myśli co innego. 

 

Dziękuję za ciekawy komentarz i również pozdrawiam najserdeczniej.