Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zaraz się okaże, że moje wierszyki są madrzejsze ode mnie ;P

A cóż to za rzepiara? Nie wiesz, że to niemodne w tym sezonie? :P

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No może odstaje odrobinę, ale hej, on tu stanowi puentę, bez niego wiersz nie miałby sensu! ;>

Dzięki, dzięki!

Opublikowano

@error_erros Pierwsze dwie strofy, zgrabnie ładnie do celu, szybkość i płynność przeskoku myśli jak u najlepszego rewolwerowca... 

 

i nagle

 

bezszelestnie podcięte żyły 

 

od godziny mnie już męczą bo wpierw logicznie trzeba sobie wyobrazić ich przeciwieństwo czyli

szelestnie przecięte żyły

wiem, że tu nie chodzi przecież o same żyły przecież (czyli coś namacalnego i fizycznego) btw. uważam, że tu jest mały zgrzyt, ale jak z niego wybrnąć i co tu zaproponować w zamian - pojęcia nie mam :) 

może: beznamiętnie ;) :DDD (jeszcze gorzej) 

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wiem, ten fragment jest z dupy totalnie, teraz to widzę. Ale przez dwie strofy nie napisałem nic krwawego i chyba podświadomie nie mogłem wytrzymać :P

Z tą bezszelestnością miałem na myśli coś w stylu cichego zabójcy, rozumiesz, taka skradana, szybka egzekucja. Oczywiście, że to bez sensu, bo podcinanie żył nie ma nic wspólnego z szybką śmiercią, ale... oj dobra xD

Opublikowano (edytowane)

@error_erros o ile Twój ostatni tekst niesie ze sobą pewną wartość

i czytając go poraz kolejny w mojej interpretacji jest poniekąd o samotności nawet w związku aż przypomniał mi się cytat którego wydaje się być rozwinięciem "żyjemy tak jak śnimy samotnie". Tak muszę przyznać że tutaj poprostu epatujesz smutkiem i niczym więcej bo nawet jeśli jest to cyniczne wyśmianie romantyzmu to bez cienia empati. Podobne zakończenie ostatnio widziałem w filmie "Zimna wojna" tylko że tam nakreślili wpływ rzeczywistości na takie zakończenie@error_erros

Edytowane przez Moondog (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Smutek - z pewnością. Jak prawie zawsze u mnie. Bo lubię smutek i czuję się komfortowo opisując takie emocje.

Co zaś się tyczy cynizmu: tak jak wspomniane było gdzieś we wcześniejszych komentarzach - zależy, jak na ten wiersz spojrzeć. Chcesz cynizm - masz cynizm. Nie chcesz cynizmu - masz rozpaczliwą zazdrość o "mniejsze zło". Kwestia nastawienia.

Opublikowano

@error_erros więc jeśli nie jest to cynizm to jest to gloryfikowanie takich zachowań co sugeruje puenta

a bez kontekstu inaczej tego co pchnęło do takiego zakończenia jest to epatowanie smutkiem. Ale nie bierz tego jako zarzut do ogólnej Twojej twórczości którą bardzo sobie cenię 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mogę jedynie powtórzyć: wszystko zależy od nastawienia, z jakim pochylasz się nad treścią. To akurat uważam za jego zaletę.

Absolutnie mi nie przeszkadza, że masz uwagi co do mojego wiersza, wszak jest to dowód, że się nad nim pochyliłeś. Dziękuję zatem ;>

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak! Tak właśnie chciałbym, by ten wiersz był odczytywany ;D

A dlaczego jest dobrze oceniany - nie wiem, stary, w moim odczuciu poprzedni był lepszy, ale przecież nie będę na to narzekał ;P

Gość Franek K
Opublikowano

Związki zazwyczaj umierają powoli w wielkich konwulsjach, a tu proszę! Można? Można, choć to tylko i aż poezja. Świetny tekst.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Pisać sobie takie rzeczy to łatwo, gorzej w rzeczywistości umieć zastosować ;>

Dziękuję!

Opublikowano

Odczytuję wiersz jako przewrotny i mimo wszystko - ironiczny.

To 'piękne porzucenie' jest smutne. Z drugiej strony, jesli związek jest nieudany, trzeba się otrząsnąć i pójść dalej.

 

Podoba mi się natomiast bardzo od strony technicznej - zrezygnowałabym jednak zupełnie z interpunkcji, bo albo jest - albo jej nie ma.

 

Pozdrawiam

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo dobrze odczytujesz ;>

Nie używam interpunkcji w wierszach, ale czasem pozwalam sobie na niekonsekwencję, kiedy pytajnik albo wykrzyknik jest pomocny.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      z tym zdaniem jest coś nie tak, proponuję zamiast staje się napisać jest, albo zamienić na cięższy. Bardzo dobry tekst.
    • @Migrena  dziękuję za raki odbiór. Pozdrawiam serdecznie.
    • @hollow man  Wiersz wręcz reporterski , brak metafor , sugestywny tytuł. Bez oceny. Mamy tu książkę i niedopitą herbatę, miękkie światło.  .Kobieta pozuje, leży swobodnie, patrzy z czułością.  Powstaje obraz. Pozdrawiam. 
    • Zegar wskazywał już późny wieczór, a w biurze było prawie pusto. Klawiatura komputera stukała w ciszy, wypełnionej tylko szumem klimatyzacji. Karolina siedziała przy biurku, zgarbiona, ze wzrokiem utkwionym w nieskończonej liście e-maili. Każdy nowy komunikat był jak kamień wrzucony do jej już przepełnionego kosza. Nadmiar obowiązków, terminów, nieodpowiedzianych telefonów – wszystko zlewało się w jeden gęsty, nieprzenikniony chaos, który zaciskał się wokół jej umysłu. Patrzyła na ekran, ale nie była w stanie przetworzyć żadnej z informacji. Dłońmi masowała czoło, próbując złapać oddech, ale powietrze wydawało się ciężkie, duszące, jakby każda myśl ważyła tonę. Czuła się, jakby była zatopiona w oceanie zadań, który wciąż się rozrastał, pochłaniając ją coraz bardziej. Wzrok jej błądził, zatrzymując się na półce z filiżankami do kawy, które teraz wydawały się zupełnie nieistotne. Dźwięk telefonu, który nagle zadzwonił, wytrącił ją z zamyślenia, ale tylko sprawił, że poczuła się jeszcze bardziej osamotniona w tym niekończącym się wyścigu. – Tak, Karolino, jeszcze jedno zadanie – powiedział głos w słuchawce. – Będzie trzeba to zrobić na wczoraj. W jej głowie tylko wzbierała cisza. Każdy kolejny dzień stawał się coraz bardziej nie do zniesienia. Przytłoczenie jest jak ciemna chmura wisząca nad głową, która nieustannie rośnie, aż w końcu zapełnia całą przestrzeń. To nie tylko brak czasu, ale nadmiar tego, co musimy zrobić – rzeczy, które wkradają się w nasz umysł, jak hałas, który nie pozwala usłyszeć własnych myśli. Zbyt wiele do zrobienia, za mało przestrzeni na oddech – każdy obowiązek staje się coraz bardziej ciężki, jak kamień na plecach, który zdaje się rosnąć z każdą godziną. Czasem przytłoczenie to nie tylko wielka lawina zadań, ale cichy proces, który wkrada się w naszą codzienność. Niezauważenie przestajemy oddychać pełną piersią. Zamiast żyć, zaczynamy tylko reagować, próbując dotrzymać kroku temu, co nieustannie nas goni. Tłumione emocje, zapomniane potrzeby – wszystko to staje się jednym wielkim ciężarem. Jednak przytłoczenie nie jest nieuniknione. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się nie do pokonania, może okazać się tylko falą, która w końcu opadnie, jeśli pozwolimy sobie na moment zatrzymania. Bo przytłoczenie nie jest końcem. To jedynie sygnał, że trzeba zwolnić, posłuchać siebie, oddzielić to, co naprawdę ważne, od tego, co jest tylko dodatkiem. W chwilach, gdy czujemy się przytłoczeni, nie musimy walczyć z ciężarem. Możemy go puścić, oddać to, co nie jest naszym, i znaleźć w sobie przestrzeń do oddychania. To w tej ciszy rodzi się spokój, który pozwala znowu zobaczyć, że życie nie jest serią niekończących się zadań, ale podróżą, w której to, co najważniejsze, może odbywać się w rytmie serca, a nie w tempie zegara.
    • w ostatnim zdaniu brakuje a miedzy tym, a tym (obietnicą?),  osobiście zrezygnowałbym ze zwrotu w pożyciu i z początku w całym zadaniu. Czyżby młode lata filmowego "Och Karol" ?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...