Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

(Nie)planowany spacer

Werka1987
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Werka1987

Werka1987

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

(Nie)planowany spacer 
 

 

W dniu kiedy będę umierać,
Ubiorę dżinsy zdarte.
Niczego nieprzeczuwająca
Zostawię drzwi otwarte.
Pobiegnę wzdłuż pól rzepaku
O tam - gdzie kwitną bazie! 
Wsłuchana w ćwierkanie ptaków 
Zapomnę, że zupa na gazie. 

 

W dniu, kiedy kopnę w kalendarz, 
(zresztą całkiem niechcący) , 
Zostawię z chleba okruchy
I płomień świecy gasnący. 
I znaków na niebie nie będzie, 
I żaden obraz nie spadnie, 
Pójdę na spacer i cicho odejdę, 
Bez pożegnania (nieładnie).

 

W dniu, kiedy mój zegar stanie, 
Nie powiem Ci ani słowa, 
I na czwartkową kawę 
Nie będę o ósmej gotowa. 
I chociaż w planach ją miałam, 
To wybacz - coś mi wypadnie. 
Napotkam włodarza czasu , 
Co chwile mi ziemskie skradnie. 

 

W dniu, kiedy ciągle tu jestem, 
Czerpać chcę z życia łapczywie! 
Popełniać błędy, upadać i wstawać 
I śmiać się, i płakać prawdziwie! 
Chcę żyć tu i teraz, więc złap mnie za rękę 
I biegnij ze mną przed siebie! 
Chcę dzisiaj nosić tę piękną sukienkę, 
A nie na własnym pogrzebie!

 

Bo jutro może nie nadejść wcale, 
Więc po co ci plany na jesień? 
Celebruj momenty, zachwycaj się chwilą, 
Ukochaj co życie przyniesie!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

12
Moondog

Moondog

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@Werka1987 lekko ironicznie i z bardzo fajnym przesłaniem bo faktycznie nie wiemy kiedy przyjdziesz nam odejść. Ja też mam  tekst w tej tematyce chociaż nieco inny pisany do rockowej muzyki 

 

Zachodzą cienie na marmurowy blat

Wiatr ucichł o gałęzie skrzydłem bije ptak

Jeszcze bukiet kwiatów rzucisz na mój grób

I pożegnasz wiązanką jakbym cię usłyszeć mógł

 

Pozdrawiam 

Udany debiut

Edytowane przez Moondog (wyświetl historię edycji)
1
Werka1987

Werka1987

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Moondog dziękuję i pozdrawiam. O śmierci i przemijaniu jakoś łatwiej mi pisać, z tym że kiedyś moje wiersze były bardzo depresyjne, dziś akceptuję to, że kiedyś umrę,moje podejście się zmieniło, przez co łatwiej mi żyć. Miłego dnia 

@Marek.zak1 może trochę przygnębiający, ale jest w tym cień akceptacji. Moje dawne wiersze były mocno depresyjne. Tutaj jest progres w stronę optymistyczną

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

. 

Dziękuję za komentarz. Pozdrawiam 

@Moondog Twój krótki utwór też mi się podoba. Lubię takie klimaty

Werka1987

Werka1987

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Marek.zak1 zgadzam się w 100 %. Przy każdym dołku psychicznym piszę wiersze i to najlepsza terapia wylać uczucia na papier. Od niedawna uczę się pisać wtedy, gdy jestem szczęśliwa. Mam taki wiersz, udostępnię wkrótce. Pozdrawiam 

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...