Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

 

z dobroci serca  darował  król królowej  królestwo całe

ta z radości w dłonie klasnęła potem oniemiała 

w sali kolumnowej na jednej nodze  szczęśliwa skakała

o drzwi framugę  z hukiem  globusem walnęła

kozła przy rycerzach damach dworu i służbie wywinęła

nagie dupsko raz ostatni wszystkim pokazała

martwa przed królewskim tronem padła

tyle z tego królowania miała

ta co za życia bez umiaru balowała

 


 

Edytowane przez Krzysztof2022 (wyświetl historię edycji)
  • Krzysztof2022 zmienił(a) tytuł na krótkie królowej królowanie
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie wiem, czy nie bardziej obrazowe byłoby: o kamienną posadzkę / o nasadę kolumny czy coś podobnego i twardego. Ja po wypadku uderzyłem głową o chodnik, i gdybym nie miał grubej, futrzanej czapki, bym zginął, więc mam w temacie doświadczenie:)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak wygląda ten tekst w mojej przeglądarce (Firefox na Linux Ubuntu), w związku z tym pytałem czy to taki zabieg autorski, czy jakiś błąd techniczny?

Nawet jeśli to sprawa przypadku, to taki eksperyment nawet mi się podoba ;)

A żeby nie było... tekst odczytałem. Opowiada o królowej, która zakończyła żywot z gołym tyłkiem pod tronem. :)))

Granice są  po to żeby je przełamywać ;)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Po prostu wybrałeś jakąś czcionkę, której mogą nie rozpoznawać takie przeglądarki jak moja i u ich użytkowników Twój tekst będzie wyglądał mniej więcej tak jak u mnie. Czyli będzie nieczytelny. Jeśli chcesz to zmienić to po prostu usuń formatowanie tekstu i zastosuj standardową czcionkę. To wszystko chyba, ale ekspertem też nie jestem :)

  • 5 tygodni później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Maciej Szwengielski @Maciej SzwengielskiPisząc retorycznie "gdzie był Bóg" miałem na myśli "dlaczego nic nie zrobił", to chyba oczywiste. A Pan mi pisze, że "cierpiał razem z nim". Ale prosiłbym, by mnie Pan traktował poważniej. Nie jestem dzieckiem, OK? Bo skąd Pan wie, że ten Pan Bóg kilkanaście lat temu cierpiał razem z Andrzejem? Widział go Pan, napisał to Panu? A może w TV Republika mówili? nie, Pan tworzy, to taka konfabulacja na jawie.  Nawet, gdyby obaj jednocześnie cierpieli (Andrzej fizycznie, Bóg jakoś bosko), to dlaczego mu nie pomógł? I to już nie jest moja retoryka. "Bóg jest miłością", tak nas księża katoliccy uczą. Zatem  na przykładzie tragedii szwagra twierdzę: TO SĄ KPINY Z MIŁOŚCI. I proponuję to sobie zapisać i przyjąć jako pewnik. Bo widzę, że z tymi sprawami Pan sobie nie daje rady. 
    • @Alicja_Wysocka To ekwilibrystyka liryczno-metafizyczna. Dziękuję za komentarz, pozdrawiam.   
    • @Berenika97 Czasami utrwalam zdjęcia słownie.  Kawałek folii po rybach, wyprałam w zmywarce i posłużył mi jako filtr do portretowej sesji.

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Dziękuję za interpretację. :)
    • @Poet Ka Podsumowanie człowieka w kilku wersach. Jak próba uchwycenia momentu, w którym skończoność spotyka się z wiecznością. Bardzo ciepły wiersz.   Splot słonych wspomnień. I ta jedna melodia. Echo po tobie.   Pozdrawiam
    • W podziękowaniu za łzy     Pisze poeta – jest jak liści szelest Które wiatr pogłaskał delikatnie I choć wielkim poetą nie jest To na niejedno serce się natknie Serce co widzi niedostrzegalne Tam, gdzie wszystko zdaje się banalne I jest – serce, którego pragnął poeta I te łzy, które jak ogień – choć to woda Dla myśli nieznanych – to podnieta Której zmarnować byłoby szkoda Bo więcej znaczą niż słów tysiące I są jak życiodajne słońce Więc usiadł poeta i z tego strumienia Rzeki łez, duka wiersz diamentowy Bez przygotowania, bez natchnienia Bo do wdzięczności za te łzy niegotowy Zbyt dużo jak na serce jedno I słowa marnieją, bledną Słowa, jasnością łez wypalone Bledną, marnieją, bo mniej znaczą Niż te łzy miłością podpalone Co nie zważają i nie baczą Na bramę, którą w poecie otworzyły Jakby same z siebie żyły Te łzy, ile ich popłynęło rzeką Ile na ziemię upadło pojąc otuchą Ile ich jeszcze pod powieką One natchnieniem jednak – ciszą głuchą Z której poeci czerpią litera, po literze Słowa, co więcej znaczą niż pacierze
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...