Na rybach

[Quidem.art]

Wierzby wstrzymały oddech, 

Trzciny rozplotły warkocze mgle. 
Niteczka żyłki szczytówkę gnie
Wieszcząc los pazernych płotek. 

Drugi cień, jak leniwy wulkan, 
Kłębuszki pary ze szczytu sieje. 
Wokół nic się nie dzieje. 
Sen ludzkiego podwórka. 

-Kochała mnie. Jestem przekonany. 
Ale odeszła krokiem Lukrecji. 
-Nadal życie leczysz? 
-Tylko bandażuję rany. 

Wzlot czapli drukuje na gładzi
Mandalę kolejnego dnia,
A nad powierzchnią monotonnie szła 
Melodia słów o miłości i zdradzie. 

-Niepotrzebnie rozdrapujesz rany. 
-Nie. Potrzebnie. Pamięć sądem życia. 
To jedyne piwo jakie mamy do wypicia. - 
Powieki klękają w cieniu dramy. 

Wieczność odchodzi bez gali. 
Radość stygnie szorstko jak lawa. 
Stado gęsi skrzydłami bije brawa. 
Brzask lśni na policzkach i pali. 

Połów był udany. Puste siatki, 
Zawiedzione kije i haki, 
I spokój taki. 
Nikną w czystej toni stokrotek płatki. 

Dzisiaj nie daje nadziei. 
Ktoś zerwał mosty, 
Spłonął świat prosty, 
Jakbyśmy nigdy nie istnieli. 

Dlaczego? 
Uderzasz jak młot parowy, 
tkwiący w korzeniach głowy
Niewinnego. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[JWF]

Piękny wiersz :)

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - fajne wędkowanie - 

                                                        Pozdr.

[Quidem.art]

Tak. Dziękuję. A haki, jak zawsze, mierzą nas swoją miarą. 

Dziękuję

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.