Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

delikatna kompzycja, dobór słów aż unosi się mgiełka nastrojowa, którą tutaj stworzono :)

Bardzo mi sie podoba
lubię takie wiersze

Przesyłam garstkę niepokojącego uśmiechu

Opublikowano

gdy palisz
obrastać w dymu kółka
przesiąkać
zmieniać pozycje

gwiazdy na suficie
gdy dzielimy poduszkę
udawanie
kochanków

gdy mówisz
do mnie
oddech na szybie
trwa po tobie
tylko chwilę

i hate you
so much

/poprostu powtórzenia mi nie leżą:]/sens jak najbardziej zachowany/w tej wersji bardziej wymownie../pozdr*

Opublikowano

Subtelne słowa Martyno , czuje się Twój wiersz sublimacyjnie nawet pomimo kilku kółek dymu. ;-)Ciekawe porównania , konsekwentna kompozycja całości , po prostu wodzisz słowem nastrojowo..Pozdrawiam ;-)

Opublikowano

fajnie fajnie
uwagi:
bezokoliczniki w pierwszej zwrotce trochę mi się zdają „z sufitu”, jakoś tak nie bardzo
w drugiej zwrotce czepię się „kochanków”, podawanie na tacy w przypadku „udawania” trochę banałem trąci, proponuję wyrzucić „kochanków” (będzie wiadomo o co chodzi:)) albo zastąpić czymś albo kimś:)
przerzutnia „do mnie” jakoś nie przemawia, może połączyć z poprzednim wersem?
kończąc czepiactwo powiem, że końcówka dobra:)
pozdr

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Uki Fajne, bardzo lubię niewymuszone wierszyki :))
    • @lena2_ dotykasz tajemnicy :) i jeszcze umiesz o tym pięknie i zrozumiale napisać :)
    • *** Rychły koniec, takiego związku, gdzie rosną prawa, kosztem obowiązków.   *** Gdy przystaję i zawracam, aby nie iść nadaremnie, nadsłuchuję głosu w duszy - bo mądrzejszy jest ode mnie. *** Żeby się podnieść nareszcie i wyprostować pomału, najlepiej zacząć od kroku, który schodzi z piedestału. *** Lubię słowa pełne gracji, czaru, smaku, akceptacji. Jedno wam na ucho powiem - musi stać za nimi człowiek.  
    • @Gosława dziękuję. Staram się :))  @bazyl_prost czasem same się stawiają  @KOBIETA miło mi. Ukłony :))  @vioara stelelor warto pisać dla takich komentarzy :)) @Marek.zak1 tak, też chyba najbardziej lubię w tę nieokreśloność skręcać. Pozdrawiam Marku!  @Mitylene dziękuję. To ja biorę w siebie te słowa i chyba z rozpędu machnę coś w podobnym stylu.  @Waldemar_Talar_Talar dzięki. Fajnie, że zwracasz na nią uwagę.  @piąteprzezdziesiąte to się bardzo cieszę  @Jacek_Suchowicz fajnie wyszło. Dziękuję 
    • @Migrena Ten wiersz czytam nie jako historię „przejęcia pałeczki”, lecz jako opowieść o podwójnym widzeniu. Robert jest dla mnie realny - zbyt konkretny w detalach, zbyt cielesny w swojej obecności, by był wyłącznie figurą rozszczepienia. Bardziej czuję, że narrator staje się mimowolnym świadkiem czyjegoś mroku, aż granica między obserwacją a przeżywaniem zaczyna się zacierać. Najbardziej porusza mnie nie młotek ani trofea, lecz ojcowska czujność. Strach o córkę jest prawdziwy, organiczny. To nie brzmi jak głos sprawcy, tylko człowieka, który boi się, że zło może przenikać przez samo patrzenie. „Śniłem o nim. Za niego.” – odbieram jako doświadczenie empatycznego wchłonięcia cudzego ciężaru, a nie jako przyznanie się do czynu. Ten wiersz pokazuje, jak blisko potrafi podejść cudza ciemność, jeśli długo się jej przyglądamy.   Ale orzech do rozgryzienia zostawiłeś  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...