ścieżka wojownika

[Pan Ropuch]

codziennie rozbijasz obóz
zioła nie leczą z chorób
podtrzymują ogień
tańczysz

 

krwiożercze instynkty gasną
gdy znasz każdą następną walkę
nie rozsmakowujesz się w upadkach
zbierasz się pomagasz innym powstać

 

po wtóre i po wtóre... 

 

wiesz kiedy iść pod wiatr
kiedy odpuścić i puścić się z falą
dumnie niesiesz swój oręż
walczysz do samego końca

 

przecież stracić możesz jedynie nic

 

okrzepniesz w bliznach znojach
utrapień czas i podsumowań
nie wszystek umrze choćby
w przegranych bojach 

 

idź mądrze na ścieżce wojownika

 

 

idź mądrze... 

Edytowane 9 Stycznia 2022 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[Marek.zak1]

Słusznie, a sport uczy tego, że porażka jest czymś normalnym, trzeba się ogarnąć, trenować więcej, przygotować się lepiej, bo za tydzień, dwa, następne starcie. Pozdrawiam

[jazzkółka]

@Pan Ropuch

Podobno każdy rodzi się wojownikiem, ale nasze mózgi wolą czasem leżeć na kanapach, wypatrując urojonych tygrysów, niż udać się na polowanie, szukając po drodze diamentów w trawie :)

 

Jak być mądrym wojownikiem, a nie impulsywnym rębajłą? Jak w szale, ryku walki wyjść poza (a może nawet i „z”) siebie, by wrócić – jeszcze człowiekiem...?

Kluczowe w Twoim wierszu są słowa „mądrze”, i „do końca”,  i „iść” - bo człowiek umiera stojąc chyba tylko przed plutonem egzekucyjnym.  a wygrywa, póki podnosi się z kolan.  Najtrudniej pokonać samego siebie – ale wybór jest zawsze. Brak wyboru to też decyzja (od „decidere” – „cięcie”)

Ale żadna motywacja zewnętrzna nie pomoże, nikt nie wybierze za niego…

Dotyka mnie ten wiersz. Przeczytam go najdzielniejszemu, najsilniejszemu WojowNikowi, jakiego znam, jeśli pozwolisz.

Z ciepłym pozdrowieniem.

 

[Czarek Płatak]

Coś mi tutaj jakby Castanedą sniff, sniff :) 

[Somalija]

@Pan Ropuch Innej drogi nie ma, o wszystko w życiu trzeba walczyć...Pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

[Pan Ropuch]

Obiecuję, że wrócę jeszcze do każdego z komentarzy z osobna... :) 

 

Dziękuję i Pozdrawiam

Pan Ropuch