Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

jakiż tam z niego biedny wędrowiec
w żadnej bynajmniej nie był podróży
chyba że do drzwi naszych spod sklepu
gdzie się obficie wódką odurzył

i czymże nagle on tak strudzony
wszak go widziano już bladym świtem
jak ławki przestrzeń na płask wypełniał
pledem z kartonu po nos okryty

jak tu tradycji uczynić zadość
by człek w potrzebie za stołem naszym
zasiadł - gdy upiór ten obrzydliwy
śpiąc nam pod drzwiami ludzi odstrasza

 

 

Edytowane przez error_erros (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To, że alkohol rozpierdala życie, to już nawet nie jest główny problem tego wiersza, bo to są rzeczy oczywiste. Problemem jest słynna, legendarna polska gościnność, której wyraz podobno szczególnie powinniśmy dawać podczas Wigilii. Tymczasem, nawet jeśli już na stole zostanie przygotowane wolne miejsce, to tylko ku zaspokojeniu naszego poczucia spełnienia tradycji. Prawda jest taka, że prawie nikt nie przyjmie bezdomnego do stołu - i to jest w jakiś gorzki sposób zrozumiałe. Tylko zanim zaczniemy wycierać sobie gęby szlachetną tradycją, trzeba odpowiedzieć samym sobie, czy rzeczywiście bylibyśmy w stanie udźwignąć faktyczne jej zrealizowanie. Tymczasem, gdy przyjdzie co do czego, będziemy mieć tysiące naciąganych wymówek, by tego pukającego do drzwi człowieka sklasyfikować jako niegodnego naszego stołu. Bo nie jesteśmy gościnnym narodem - jesteśmy zawistni, uprzedzeni i małostkowi. Gadanie o tradycji tego nie zmieni.

Opublikowano

@error_erros Jedziesz po bandzie zgodnie z zasadą numer 1 Erystyki mistrza Schopenhauera, mówiącą, żeby doprowadzić tezę przeciwnika do ekstremum i zaatakować w tym punkcie.  Pijany, cuchnący menel śpiący w kartonach jest kimś takim, a posługiwanie się nim, żeby udowodnić, że jesteśmy bez serca bo go nie przyjmiemy, jest właśnie takim erystycznym zabiegiem. Zapewne widziałeś jadąc autobusem, że gdy takowy wchodzi, inni wysiadają, bo smród jest nieziemski, czy oni też są egoistyczni, czy raczej ten, który zmusza innych do wyjścia? Pozdrawiam. 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Owszem, masz rację - można tak to widzieć. Mnie jednak zależało na pokazaniu przykładu, który byłby jaskrawy, byłby pewnego rodzaju kodem i symbolem. Bo o ile dla "wujka" przy wigilijnym stole symbolem człowieka "drugiej kategorii" będzie ten, kto nie jest z nim po jednej linii względem poglądów politycznych, to dla standardowej "cioci" takim symbolem będzie właśnie bezdomny/pijak. Nie wysysam tych wniosków z palca - posiadam rodzinę ;>

 

To jest kwestia niezwykle ciekawa, ale chyba nierozstrzygalna w obiektywny sposób ;>

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Mówisz tak, jakbyśmy przed pandemią przyjmowali pod dach wszystkich obcych z otwartymi ramionami :P

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No i o to właśnie chodzi! O szczerość!

Jak już wyżej napisałem - posiadam rodzinę, z którą przebywam przy wigilijnym stole. Więc tak - wiem, o czym piszę.

Przynajmniej słowa ładne - dobre i to. Dziękuję za wnikliwą recenzję.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wyjątki jakieś są zawsze, tylko jakoś nie mam szczęścia ich dostrzec :P

Na płask - znaczy po prostu płasko. Lubię tę formę, w moich stronach często słyszę ją u starszych ludzi.

I dziękuję za wskazanie błędu. Nie wiem, jakim cudem go nie zauważyłem ;/

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Kurde, nie psuj mi dramatyzmu xD

Niestety. A ponoć to święto miłosierdzia.

Dzięki za odwiedziny!

Opublikowano (edytowane)

Pisał tu już kiedyś o tym niejaki Krakelura (o ile dobrze pamiętam). Zdobył się na wyniesienie takiemu typowi jedzenia na klatkę schodową, mając tylko jedna prośbę, by nie narobił syfu. I co? Musiał sprzątać rozdeptane pierogi po całej klatce. Gościnność to jedno, a wdzięczność i jej docenienie to drugie. Jak ktoś kiedyś tak zrobi, to zmysł gościnności się wyostrza.

 

A tak z innej beczki, to napisałem kiedyś przeróbkę tego tekstu pt. "Na Kryśce mój skończył się świat" :)

 

P.S.

 

Miłosierdzie, czyli rozsierdzenie kogoś aż miło ;)

 

Edytowane przez Franek K (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak w istocie bywa, że wyciągnąwszy do kogoś rękę, musimy ją potem wycierać z gówna. I w obliczu takich sytuacji obawy przed jej wyciąganiem są jak najbardziej zrozumiałe. Tylko, do jasnej cholery, po co fałszywie chełpić się gościnnością, dobrym sercem itd., skoro nawet sami siebie nie podejrzewamy o wprowadzenie tego w życie, gdy nadarzy się ku temu sposobność? To słynne wolne miejsce przy stole na wigilii Polaków wygląda coraz bardziej groteskowo. Tym bardziej w obliczu faktu, że pod drzwiami zwanymi granicą państwa ciągle stoją nam jacyś uchodźcy.

 

Genialne xD Żałuję, że sam tego nie wymyśliłem, byłby z tego fajny wierszyk ;D

Opublikowano

Bynajmniej -

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jak zwykle opis, który od razu rysuje obraz w mojej wyobraźni.

Mimo wszystko, szkoda, że pierwsze skojarzenie z pustym miejscem przy stole i wędrowcem to menel osiedlowy. Ech, jakie czasy, taki wędrowiec...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • Dobro

       

      Pół żartem, a pół serio można powiedzieć, że prawdziwe Dobro to tylko Bóg i nikt poza Nim. Gdyby wgłębić się w to proste zdanie, to widać, że żartu w nim niewiele. Jeśli Miłość, Prawda i Piękno są dobrem, to dobro stanowi atrybut Boga, znany nam z Objawienia. Jeśli życie jest dobrem to stanowi ono atrybut Absolutu. Dobro jest przedmiotem nienawiści na tym świecie, a zarazem stanowi przedmiot pożądania. Ponieważ tego dobra jest na ziemi niewiele nieustannie toczą się o nie spory, kłótnie, walki i wojny. Doskonałość jest dobrem ale stanowi atrybut Absolutu. Doskonałe zło nie istnieje, podobnie jak doskonałe cokolwiek na tym świecie. Doskonałość rozumiana jako ideał. Dobrem jest harmonia różnych działań i funkcji wynikających z imperatywu formy człowieczej egzystencji. Wszelkie dysfunkcje, zakłócenia stanowią asumpt, bodziec do kaskady zła. Dobrem jest harmonia Łaski Bożej, zdrowego rozsądku, inteligencji, serca i duszy. Dobro tak rozumiane pomnaża dobro, sprawia, że na tym świecie i w tej cywilizacji zwiększa się rachunek dobra. Człowiek stresu, złej woli, człowiek chory sprawia, że pożądane dobro traci swoje atuty i zostaje zredukowane, zubożone. Staje się atrapą dobra, która nie przynosi prawdziwej radości, tylko nowe pożądania. W dzisiejszym świecie harmonia tak rozumiana jest dostępna tylko niewielu ludziom. Silne bodźce przymusu ekonomicznego czy fizycznego zmuszają wielu ludzi z pauperyzujących się, pauperyzowanych i spauperyzowanych grup społecznych do nieustannej pogoni za jakimkolwiek zyskiem. Niczym starożytni niewolnicy mogą powiedzieć, że dobro to brak jakichkolwiek uczuć i odczuć. Ich zamęczenie harówką nie ma nic wspólnego ze zdrowym zmęczeniem po całodziennym wysiłku, uczciwej pracy. Jak każdy ideał, ideał harmonii jest dobrem równie nieosiągalnym, jak inne na tym świecie. Niektórzy ludzie mówią, że Boga nie ma. Że ludzie modlą się do powietrza całymi godzinami… . A przecież i samo powietrze jest dobrem. Być dobrym dla wszystkich jak powietrze…? Każdy nim oddycha, wchłania chciwie niczym jakiś skarb. Gdy go gdzieś brakuje, opuszcza to miejsce i chciwie, łapczywie wtłacza w płuca tam gdzie ono jest, czując jak wraca mu życie, jasność umysłu. Gdy go zupełnie braknie człowiek umiera. Może modlitwa do tegoż powietrza to nie takie niemądre postępowanie, może wtedy zachodzi fluidyczny związek człowieka z odnowieniem, odświeżeniem się cząstek materii powietrza. Może powietrzu aby się odnowiło potrzeba tej minimalnej dawki bioprądów i fluidów, wydzielanych przez organizm ludzki…? Dobrze jest, kiedy ludzie nawzajem wybaczają sobie to, co uważają za złe, kiedy podają sobie ciepłe, serdeczne uściski dłoni. W naszych sercach budzi się jakaś radość z poczucia wspólnego dążenia ku jakiemuś Dobru, chociaż nie wypowiadamy jej głośno. Jest jakimś dobrem wspólne pomaganie sobie w kłopotach, w pokonywaniu jakiś przeszkód, w wypełnianiu obowiązków. Człowiek zatraca poczucie osamotnienia, wyobcowania we wrogim świecie, ma wrażenie, że ciało nie stanowi granicy jego jaźni i że żyje pomiędzy ciałami innych ludzi, że wypełnia się przestrzeń pomiędzy ludźmi jakąś energią… . Ma poczucie wspólnego losu w czasie i przestrzeni w jakich przyszło mu egzystować. Dobrem jest poszukiwanie swego indywidualnego głosu, głosu często zatracanego w społeczności wielkich molochów miejskich, swego odczucia świata, swego spojrzenia na siebie i innych ludzi. Społeczność w swej masie zniewala każdego człowieka, przymusza do porzucenia indywidualnej percepcji, rozumienia rzeczy, narzuca to co się samo narzuca lub co niesie „bagno behawioralne”. Dobrze jest, kiedy ktoś kocha zwierzęta, we właściwy sposób, sposób który podpowiada sama natura i potrzeba. Zwierzęta ze swej natury nieufne i płochliwe, właściwie traktowane, oswajają się i tracą lęk, nawiązują więź z człowiekiem. Często dokonują przy człowieku rzeczy, których w naturze nigdy by nie uczyniły: łaszą się, skaczą z radości, beczą, szczekają, kiwają łbami i są posłuszne dźwiękom ludzkiego głosu, którego artykulacji nie rozumieją. Jest dobrem zwrócenie uwagi komuś, że źle czyni, wyjaśniając dlaczego uważa się, że to coś jest złe, a to co się proponuje jest dobre. Człowiek osamotniony może właściwie nie pojmować i łatwiej zarazić się dobrem, niż złem, może zatracić siebie w walce o przetrwanie. Można powiedzieć, że dobrem jest kolekcja dzieł sztuki, która swym oddziaływaniem przenika ludzki umysł, ubogaca jego wyobraźnię, wzrusza, bawi, uczy. Dzieło sztuki jest dobrem związanym z sensem doczesnej egzystencji, z poczuciem piękna. Piękna muzyka potrafi przenieść człowieka w pozór jakiegoś innego świata, potrafi wrócić mu siły, ukoić bolesne rany, rozładować zły nastrój, a nawet uratować od zbrodni. Mówią o tym niektóre filmy fabularne, oparte o autentyczne wydarzenia (np. „Fitzcarraldo” W. Herzoga, „Misja” R. Joffe), publikacje książkowe, etc. Kunsztownie wykonaną kolię czy naszyjnik z pereł lub diamentów można uznać za jakieś dobro, ale… czy przynosi to więcej dobra czy zła? Jak dobry jest wynalazek penicyliny, ilu ludziom uratował życie doczesne? Ilu ludzi leżało w gorączce bez żadnej nadziei na wyzdrowienie i umierało? A jak spowszedniał ten wynalazek, to dobro, że każdy traktuje je niczym gruszki na drzewie, które można zerwać i zjeść w razie potrzeby? Któż pamięta dziś nazwisko tego dobroczyńcy, który wynalazł penicylinę? Można powiedzieć, że dobrem powszechnym stają się wynalazki współczesnej mikroelektroniki, wykorzystywane do rozmaitych urządzeń, mających za zadanie ułatwienia w egzystencji każdego człowieka, takie aby maszyny mogły zastąpić wysiłek ludzki i dać więcej wolności od wysiłku, od pracy. Dobrem są z pewnością radioodbiorniki, odtwarzacze laserowe, komputery osobiste, internet, telewizja. Dobre wynalazki to takie jak wynalazek żarówki T. Edisona, mogą służyć ludziom, ubogacać ich, wzmacniać, pomagać zapełnić nadmiar wolnego czasu. Ale powszechnie wiadomo, że dobre wynalazki mogą być wykorzystywane w złym celu przez ludzi o złej woli, mogą służyć złu. Dobrze jest, można powiedzieć, kiedy ludzie nie wynoszą się ponad siebie, kiedy są skromni, znają swoje możliwości, otrzymane dary, talenty i nie udają słońca, że są tak dobrzy, jak słońce i świecą na firmamencie dla wszystkich. 

      Dobrze jest żyć w kraju skromnych ludzi, pełnych rozsądnej pokory, szacunku dla dóbr rzeczywistych, dla wartościowych rzeczy, dla rzeczywistych dokonań, a nie iluzorycznych bufonad i fantastycznych wizji powszechnego dobrobytu. Można powiedzieć, że dobrze jest, gdy człowiek czuwa nad dobrem, nad tym aby posiadanego dobra nie utracić, a powiększyć jego zasoby. Można powiedzieć, że czuwanie nad dobrem jest podobne do czuwania nad własnym ogrodem. Dobrze jest pielęgnować roślinkę dobra, gdy nadciąga wicher podeprzeć listwą, usztywnić, gdy zbliża się powódź stosownie przekopać… . Dobrze byłoby pokusić się o dokonanie rozrachunku z samym sobą. Na czym to mogłoby polegać? Wystarczy obrać sobie z otoczenia dowolną rzecz, dowolny przedmiot i wyszukać w nim tylko i wyłącznie dobro, to co dobrego w nim widzę, a następnie wyszukać negatywy danej rzeczy. Później policzyć ile widziało się dobra, a ile zła… . Uczciwy rozrachunek może wiele powiedzieć o rachmistrzu. Ktoś wtedy powie: „widzę więcej zła w tym przedmiocie, niż dobra”. Czy to dobrze, czy źle?

       

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...