Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Muchas gracias

OloBolo
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

OloBolo

OloBolo

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)


nie jest tak

 

nie jest tak, że gdy zamknę oczy przestaję widzieć
ani tak, że gdy oderwę dłoń od twojej skóry przestaję czuć
ani też tak, że gdy wychodzę z domu nie pamiętam twojego zapachu
nie słyszę głosu, nie pamiętam słów, nie czuję smaku potu na twojej skórze
albo woni perfum które nosisz, ani napięcia mięśni gdy się poruszasz
nawet jeśli stracę wszystkie swoje zmysły
zostaniesz mi w głowie cały ty
znam wszystkie zakamarki twojego ciała
wniknąłeś mi pod skórę, gdzie się mieszczę ja a teraz jeszcze też ty
jednym delikatnym muśnięciem kiedy się dotykam
uaktywniam mapę całego ciebie
nie jest wcale tak, że będziesz mógł odejść bez śladu

 

-Marcin Wierzba

 

 


Muchas gracjas*


Muchas gracjas przyjacielu 
tak mi smutno jest bez ciebie tak mi źle
słowa więdną jak goździki nocą ścięte 
rozrzucone beznamiętnie byle gdzie

 

Muchas gracjas przyjacielu 
mam nadzieję tam gdzie jesteś 
masz znajomych nawet wielu
i nie nudzisz bez nas się 
 

Muchas gracjas przyjacielu 
może kiedyś się spotkamy kto to wie 
pomilczymy w rajskim barze przy browarze 
wypalimy paczkę fajek może dwie 

 



*wierszyk z dedykacją dla Marcina.

Marcin uwielbiał język hiszpański-ja, niestety, znam z hiszpańskiego tylko tyle.

 

 

 

 


 

Edytowane przez OloBolo (wyświetl historię edycji)
3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • orkan11
      Gdy

      Przez orkan11 · Opublikowano

      Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • Poet Ka
      W Weronie...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Marek.zak1
      Ministerstwo Dziwnych Kroków

      Przez Marek.zak1 · Opublikowano

      Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Poezja to życie
      Początek końca

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Mikerreq
      Bilans

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...