Po prostu

[Pradzi]

Dlaczego jestem tym, kim jestem

Wyglądam tak, a nie inaczej

Charakter taki mam, nie inny

Na rzeczy w dany sposób patrzę?

Dlaczego jestem tym, czym jestem

Z tylu gatunków, ras, rodzajów

Na tyle w mocy swej bezsilny

To, a nie inne mam w zwyczaju

   W danym mi czasie i przestrzeni

   Tak, że się nie da tego zmienić?

   Nie pytam już

 

Po prostu jestem

Tak jak ten, który stworzył mnie i wszystko wokół

Po prostu jestem

Bo tak chciał, bo tak miało być, więc dajmy spokój

 

 

 

Choć w życiu wiele mi umknęło

(Wiem, jak to brzmi, lecz tak odczuwam)

Niezrealizowane plany

Czar wspomnień czasem coś zatruwa

Choć wiele tak mnie ominęło

I tyle wciąż mi niewiadomych

Szans różnych niewykorzystanych

(Tak, tak; jestem tego świadomy)

   Choć, lecąc, czas weryfikuje

   Za to, co mam, dziś wdzięczność czuję

   I tak, no cóż...

 

Po prostu jestem

Tylko tyle i tyle aż mi z góry dane

Po prostu jestem

Niby proste to, ale i skomplikowane

 

 

 

Zawsze może być lepiej, ale też zawsze może być gorzej

Niech więc jest przynajmniej tak

Raz pech, raz fart; że co ma być, to będzie, ufam w swej pokorze

Nawet jeśli słów mi brak

 

 

 

Nie pytam więc już, ile jeszcze

Mam czasu i o całą resztę

Lecz, wiesz, co rusz

 

Po prostu jestem

Niech te słowa zaświadczą, że jest tak naprawdę

Po prostu jestem

Zresztą w pełni świadomy i zupełnie jawnie

Po prostu jestem

Najwyraźniej tak miało być; może rodzinne...

Po prostu jestem

Tak jak ten, który stworzył mnie i wszystko inne