Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Limeryk satanistyczny


Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

sataniście spod sieradza

każdy krucyfiks zawadzał

teraz na cmentarz

chodzi na rękach

i krzyż ciut mniej mu przeszkadza

 

 

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No właśnie, zawsze mnie to intrygowało, dlaczego katolików tak razi odwrócony krzyż. Wszak to również jeden z ich symboli ;D Tak, wiem, kontekst jest tu kluczowy... :P

Opublikowano

@error_erros Tzw. kradzież symboli. ;) Kiedyś uczestniczyłem w wyborze symboli przewodnich do małej kaplicy. Dziwiłem się, że pani architekt proponuje wykorzystać symbole new age czy jakiś innych dziwnych sekt. Okazało się, że to są gotyckie symbole chrześcijańskie, tylko że "zapożyczone" przez inne społeczności.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To jest nagminne. Kto dzisiaj, widząc swastykę, skojarzy ją w pierwszej chwili z jej pierwotnym znaczeniem?

Choć w przypadku odwróconego krzyża to akurat jest całkiem zrozumiałe - wszystkie satanistyczne symbole to nic innego jak odwrotność symboli chrześcijańskich.

A tak w ogóle to uważam, że idea symboli jest głupia i szkodliwa ;D

Opublikowano

KKK 188: Greckie słowo symbolon oznaczało połowę przełamanego przedmiotu (na przykład pieczęci), którą przedstawiano jako znak rozpoznawczy. Przełamane części składano ze sobą, by sprawdzić tożsamość tego, kto przyniósł drugą połowę. Symbol wiary jest więc znakiem rozpoznawczym oraz znakiem jedności między wierzącymi.

 

Symbol jest czytelny tylko dla tych, którzy są w tej samej społeczności. Przynajmniej tak było kiedyś. Chrześcijanie np. używali znaku ryby symbolizującej Chrystusa. Poganie o tym nie wiedzieli. Dziś wystarczy sprawdzić znaczenie symbolu w Internecie. :)))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumiem funkcje spełniane przez symbole. Jednak uważam, że to, jaką wagę do ich czczenia przywiązują niektóre kultury i środowiska, to jest jakaś psychoza. Te wszystkie pozwy o obrazę uczuć religijnych za matkę boską z tęczą itd. Są ludzie gotowi zabić za coś takiego. Albo flaga narodowa. Co z nią nie zrobisz, to zaraz wielki problem. Zazdroszczę Amerykanom podejścia do flagi - obnoszą się z nią chętnie i z dumą, ale na całkowitym luzie. Od razu mam przed oczami fikającego na ringu Apollo Creed'a w "Rocky'im" ;D

Znalazł kompromis. A jak wiadomo, kompromis to układ, który zamyka usta, mimo że nie w pełni nie zadowala nikogo ;D

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Rozumiem, ale to tylko symbol. Co to za uczucia religijne, które tak łatwo jest obrazić? Uważam, że pojęcie obrazy uczuć religijnych nigdy nie powinno powstać.

Pamiętam bardzo mądrą przemowę @emwoo na temat symboli. Nie pamiętam tylko, pod jakim wierszem została wygłoszona. Ale gdybyś się kiedyś na nią natknął, to polecam - doskonała analiza problemu ;>

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Postać Sąsiada i Innego Znajomego - to są dopiero symbole, nad którymi należy się pochylić.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

czarnego humoru

starczy poczucie

wówczas cmentarz:

centrum uciech

 

xD

 

Opublikowano

@error_erros dam trochę do pieca dyskusyjną zresztą tezą, bo czasem sobie nawet na głos myślę, że skoro jest "naruszenie uczuć religijnych" to i gdzieś powinno być również "naruszenie uczuć niereligijnych". Sprawiedliwiej by było, choć znów karanie i karanie i karanie. Realnie patrząc uważam, że do zakładania spraw o "naruszenie uczuć religijnych" powinno się podchodzić bardzo powściągliwie, a brane pod sąd powinny być tylko zupełnie ekstremalne przypadki. Ciężki temat;//

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    • II.
      Wujek Wołodia ma do tego dryg (Ty wiesz, co!)

      Byliśmy na rowerze: ja, kumpela, i jej gach,
      Nagle mi puściły śruby w mimośrodzie!
      Rama mnie bach, spodnie w piach,
      Rower do kasacji, przyrodzenie jakbym dopiero co się urodził!

      Ale w Piterze mówią, że mój sąsiad, były szpieg , jeden z perełek z korytka KGB,
      Wujek Wołodia, tak nazywają go, ma do tego niezły dryg…

      — Wujek Wołodia?
      — Wujek Wołodia!
      Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby mi!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig!
      Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi!


      Posiedź jeszcze, wujek Wołodia dokręci kilka śrub.
      A ciocia Natasza nas zaszyje, milcząc jak grób!
      Cała rodzina, cały blok ją na zabój kocha!
      Ciocię znaną jako Bomba (albo Gocha Locha),
      kochają wszyscy, a do tego, prokuratorski złożyła ślub!

      Więc, ciociu, co jeszcze możesz nam zszyć? Wujek Wołodia nam wszystkim kibić tak zwęził, że zaczęła pić!
      Wszystkich nas związała jego wątpliwego wątku wątła nić!

      — Wujek Wołodia?
      — Wujek Wołodia!
      Wujek Wołodia zaraz to załatwi ci!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby mi!
      Wujku Wołodia, dokręć śruby w mig!
      Wujku Wołodia, śrubę dokręć mi!


      Wuju, wy, chwała ci chór wujów dostojny!
      Wuju złamany, odkręć śruby tej wojny!

      Wujku Wołodia, d dokręć śruby!
      Wujku Wołodia, d, dokręć śruby!
      Wujku Wołodia, dokręć, błaga cię Twój lud,
      Wujku Wołodia, rozkręć, blogi, Twój lód błogi!

      Wujku Wołodia, do kręć do wszystkich.... śrub!
      Wujku Wołodia, kręć aż po sam....
      Grób!

      III.
      [...]
      „To minie, jak nad Moskwą majowa burza”

      Jak łzy Ukrainy, jak w ustach palce brudnego psa
      Jak legitymacja członka z ramienia spod ciemnej gwiazdy,
      Jak przesłuchanie w chłodni – aż bać się strach!
      Jak korytarze ponure Łubianki,

      Jak gaz z Nord-Ost, który na cel bierze wiatr,
      Jak niesforna sfora federalnych majorów,
      Sewastopol, Donieck i Ługańsk, wagnerowcy i Specnaz,
      Jak pałujący kobiety chłopcy z Omonotworu...

      To na pewno minie,
      Minie jak zły sen!

      Z mokrym workiem nadzianym na mój durny łeb,
      Ślady na dłoni rażonej paralizatorem,
      Jak moja Rosja, czarny więzienny jem chleb,
      Ale uwierz mi: to wszystko zniknie wnet jak nocna zmora!

      W jaki ślepy zaułek wpędził nas marny los?
      Ale gdzieś na horyzoncie widzę światełko
      Upartej nadziei, wiodące w tunelu głąb...

      Uwierz mi, to też minie!

      Jak swastyka Ruskiego Mira,
      I dym pożarów niesiony przez wiatr,
      Wyroki na dzieci z Penzy i Pitera,
      I policyjna suka nabita dziećmi po dach!

      I twój telewizor, z którego pluje Sołowjow,
      Paragraf 228 i kocioł o piątej,
      I chłopcy z prewencji tępo się śmiejący,
      Gazując kobiety, chłopców i brzdące...

      To wszystko minie jak inne miesiące:
      Jak grudzień, styczeń, luty, maj…
      Minie, bez wątpienia minie!
      Na razie w to im graj
      Ale to ich już ostatnie pląsy!

      Jeszcze mam mokry worek nadziany na dumny łeb,
      Na dłoniach ślady po pieszczocie paralizatora,
      Jak moja Rosja, łykam więzienny chleb,
      Ale uwierz mi: to wszystko minie jak ta sfora od majora!

      Wszystko to wkrótce odejdzie wstecz!
      Za rok, za miesiąc, nawet za godzinę;
      Jeszcze wczoraj dyktator imperium miał u stóp,
      A dziś milczy jak grób:
      Teraz to tylko starzec w kostnicy, zimny trup !
      Wszystko kiedyś minie!

      I bramy Lefortowa runą, kraty - wyrwane z ram,
      A moja Rosja w końcu obudzi się ze snu,
      Jak ten zdradzony podwójnie malezyjski wrak,
      I wiosna w końcu zawita na twój lodowaty próg…

      W jaki ślepy zaułek zaprowadził nas marny los?
      Lecz gdzieś na pochmurnym horyzoncie widzę
      Zapomniane światło, co mnie wyprowadzi stąd!

      Uwierz mi, to też minie!
      To przeminie, na pewno! Na pewno przeminie,
      Za godzinę, za chwilę…
      To wszystko minie!

      IV.
      Hm                                            H7
      Wybaczcie piechocie, że bywa bezrozumna ona tak:
                  Em                                  F♯7
      Ty zawsze na wylocie, gdy nad ziemią wiosna idzie w tan,
                 Hm                  A7               G
      Po chwiejnych schodkach schodzisz w werbli takt…
                  Em  in              Hm/F♯     F♯7        Hm
      Zapłacze po tobie tylko wierzba, siostra wierna twych lat.

      Nie ufaj pogodzie, gdy świat cały skryje się w gęstym dżdżu,
      Nie ufaj piechocie, gdy bitne pieśni wciąż śpiewa bez tchu,
      Nie ufaj jej, nie wierz, gdy słowiki zakrzyczą na cały sad.
      Muszą rozliczyć się jeszcze życie i śmierć ze swych spraw

      Ten czas cię nauczył, że tylko w okopie znajdziesz sens i treść:
      Na przestrzał otwierasz życia drzwi tu...
      Towarzyszu, dziękuję ci za Twój hojny gest:
      Jesteś wciąż w boju i tylko to jedno cię zrywa ze snu –

      Dlaczego odchodzisz, gdy nad ziemią wiosna tańczy do utraty tchu?
      I: dokąd uchodzisz, gdy za plecami jej pieśń cię budzi ze snu?

      Edytowane przez Michał Pawica (wyświetl historię edycji)
  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...