Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Dag Czyżbysmy szli Dag w tym samym kierunku, z tym samy bólem, dlaczego zatem chcę ludzi a ich sie boję?
 

Miłego dnia i dziękuje za miłe słowa.

@corival Widzisz Cori, Dag trafia czasami w samo sedno, podobnie Ty, kobiece doświadczenie, patrzenia z boku. Macie całkowicie inny odbiór rzeczywistości, nie wiem skąd się to bierze. Bardziej racjonalny, co tu dużo mówić bardziej ekstrawertyczny.

Wszystkiego dobrego.

Opublikowano

@Dag Dag powiedz jak ich wybierasz, że pewna jesteś że to właśnie ci - rozumiem doświadczenie przy starych znajomych, ale są nowi. Czyżby na wyczucie? Najgorsze że ja już nawet do córek nie jeżdżę, wioski w której mieszkam, kiedyś nie poznałem, świat się zmienia bardziej niż moje postrzeganie jego.

 

Wszystkiego dobrego na Zielonej Wyspie.

Opublikowano

@[email protected] Widzę, że samotność to nie tylko mój towarzysz. Ale muszę powiedzieć, że wstrząsnęły mną pierwsze 2 wersy! Mocne! Ta personifikacja samotności, która bije po twarz y i patrzy... = codzienne okrucieństwo uchodzące bezkarnie... Jesteś (jak sądzę) wrażliwym obserwatorem i komentatorem. Pozdrawiam:)

I "rozchełstane baśnie" - cudne sformułowanie, które przywodzi mi na myśl "Baśnie z tysiąca i jednej nocy":)

Opublikowano

@[email protected] hahaha

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

, nigdy nie słyszałam lepszego żartu. Introwertyk - bezemocjonalny .

 

Grzesiu, nie ma czegoś takiego. Możliwe, że  jesteś Introwertyk i to pozwala Ci ,,zamknąć się w sobie " i skupić na pisaniu. Efektu tego jesteśmy świadkami, jesteś czytany. 

 

Druga sprawa to samotność lub samotnicze życie. Samotnym można być  wśród ludzi, kiedy jesteś niekontatybilny z tłumem. 

A ja myślę że Ty jesteś samotnik z wyboru a jeśli chodzi o emocje to jesteś ich pełen

Opublikowano

@[email protected] mylisz pojęcia. Nie twierdzę, że  jesteś ekstrawertykiem, ale nie pisz że jesteś bezemocjonalny, bo to niemożliwe. Jesteś krewki, emocjonalny, impulsywny, czasem wybuchowy. 

 

Możliwe, że  nie jesteś zadowolony ze stanu swoich emocji. Chciałbyś  mieć ich inny rodzaj, np więcej radości, takiego śmiechu prosto w oczy, więcej pozycjonowanie wartościujących. 

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...