Panie Platonie...

[Igor Osterberg aliceD]

I tak siedzę w tej jaskini

między łańcuchami, mając odrobinę miejsca

jak pies przy budzie

a przecież to miało być coś wyjątkowego

ale żyję, bo tak każdy żyje…

I tak siedzę w tej strasznej jaskini

a wydawała się ciepłym domem

ale teraz widzę tylko cienie

były tak realne, na wyciągnięcie ręki

ciemność może jednak oślepić

i tak siedzę w tej jaskini

patrzę na cienie

patrzę ile klepsydra piasku przesypała

i tak siedzę i tak patrzę na te cienie

Panie Platonie…

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Michail]

@Igor Osterberg aliceD

Pies przy budzie ma raczej wiele przestrzeni (w budzie już zdecydowanie mniej). Zbędnym wydaje się słowo "jaskinia". Przecież znający dzieło Platona domyśli się, o o co chodzi. A czy nieznający skojarzy? Może. A może nie. 

Przeszkadza ilość powtórzeń, warto uwolnić od nich wiersz. ☺    

 

Serdeczne pozdrowienia.  

[Igor Osterberg aliceD]

@Michail dzieki...

[huzarc]

@Igor Osterberg aliceD polecam coś na ścianach jaskini namalować, nasi przodkowie tak robili, może im to pomagało znieść lżej swój jaskiniowy żywot. Pozdrawiam 

[Igor Osterberg aliceD]

@huzarc  masz racje... utrata malowideł nie oznacza, że się coś skonczyło