Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@Annuszka Aniu długo pisałem rymami parzystymi, ale dlaczego by nie podnieść sobie samemu poprzeczki, teraz prawie same okalające. Trudne to prawda, bo rymuje się nie to co powinno,a więc to co przy sobie, lub rym kwitujący zdanie. Unikam jak diabeł święconej wody rymów gramatycznych, nie po to że tak lepiej,tylko dlatego że tak mnie nauczyli.
Mądrzejszych trzeba słuchać a nie odwracać się do nich plecami, że niby wszystko wie się lepiej.
 

Pozdrawiam.

@corival A jednak nie znalazłaś bo inaczej byś skorygowała ha ha! Umiesz śmiać się z samej Siebie a to sztuka nadzwyczajna.

Opublikowano

@[email protected]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

No, litości... pfffff... nie dziwię się, że o dnie mówiłeś :D Skutecznie się schowało zapomniane "i", doprawdy. Przecież już wiele razy czytałam.

Nie, nie... absolutnie nie życzę ci sięgnięcia dna ;) Ależ człowiek może sam sobie namotać :)

Opublikowano

@Dariusz_Sokołowski Patrzysz na zgłoski, ja zawsze patrzę na sylaby pisane - Sau-va-ge.
Natomiast co do ostatniego zdania być może można byłoby je inaczej napisać, ale nie widzę takiej potrzeby. Nie mam uczulenia jak inni na stosowanie inwersji, poetycki język w stosunku do obiegowego powinien być bardziej elastyczny.

Pozdrawiam Darku.

@corival Zobacz jak przykładam wagę do słowa, a teraz się okazało że do każdej litery. Ale musisz przyznać że sens jest diametralnie inny.

Miłego popołudnia.

Opublikowano

@[email protected] Sens jest tak bardzo inny, że cieszy mnie Twoja nie obraźliwość. Naprawdę... gdybym chciała komuś dosolić, lepiej bym nie mogła użyć słów. Wybacz... to stało się nieświadomie i strasznie mi głupio, choć z drugiej strony moi koledzy śmieją się ze mnie do teraz ;)

Miłego dnia (sprawdziłam dwa razy, czy tym razem jest dobrze)  :)

Opublikowano

@M.A.R.G.O.T Bo są teraźniejszością, jakby co dzisiaj pisałem.

Wszystkiego dobrego Mamo, sto lat od synów.

@Dariusz_Sokołowski Darku będę się tym martwil jak trzeba tych wyrazów będzie użyć, teraz to akademicka dyskusja, takie przelewanie z pustego w próżne.
 

Miłego wieczoru. Tak na pierwszy rzut oka ""lumiere" - 3 - 3 drugi 5. Nie sprawdzone na portalach. Mogę się mylić.

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

..... poniekąd tak... ale jeśli autora już nie ma, taki pamiętnik może być skarbem.

Powiało też chyba nostalgią w treści, coś odeszło na zawsze (?), ale pamięć potrafi wywołać obrazy.

Bardzo fajny wiersz.

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      z tym zdaniem jest coś nie tak, proponuję zamiast staje się napisać jest, albo zamienić na cięższy. Bardzo dobry tekst.
    • @Migrena  dziękuję za raki odbiór. Pozdrawiam serdecznie.
    • @hollow man  Wiersz wręcz reporterski , brak metafor , sugestywny tytuł. Bez oceny. Mamy tu książkę i niedopitą herbatę, miękkie światło.  .Kobieta pozuje, leży swobodnie, patrzy z czułością.  Powstaje obraz. Pozdrawiam. 
    • Zegar wskazywał już późny wieczór, a w biurze było prawie pusto. Klawiatura komputera stukała w ciszy, wypełnionej tylko szumem klimatyzacji. Karolina siedziała przy biurku, zgarbiona, ze wzrokiem utkwionym w nieskończonej liście e-maili. Każdy nowy komunikat był jak kamień wrzucony do jej już przepełnionego kosza. Nadmiar obowiązków, terminów, nieodpowiedzianych telefonów – wszystko zlewało się w jeden gęsty, nieprzenikniony chaos, który zaciskał się wokół jej umysłu. Patrzyła na ekran, ale nie była w stanie przetworzyć żadnej z informacji. Dłońmi masowała czoło, próbując złapać oddech, ale powietrze wydawało się ciężkie, duszące, jakby każda myśl ważyła tonę. Czuła się, jakby była zatopiona w oceanie zadań, który wciąż się rozrastał, pochłaniając ją coraz bardziej. Wzrok jej błądził, zatrzymując się na półce z filiżankami do kawy, które teraz wydawały się zupełnie nieistotne. Dźwięk telefonu, który nagle zadzwonił, wytrącił ją z zamyślenia, ale tylko sprawił, że poczuła się jeszcze bardziej osamotniona w tym niekończącym się wyścigu. – Tak, Karolino, jeszcze jedno zadanie – powiedział głos w słuchawce. – Będzie trzeba to zrobić na wczoraj. W jej głowie tylko wzbierała cisza. Każdy kolejny dzień stawał się coraz bardziej nie do zniesienia. Przytłoczenie jest jak ciemna chmura wisząca nad głową, która nieustannie rośnie, aż w końcu zapełnia całą przestrzeń. To nie tylko brak czasu, ale nadmiar tego, co musimy zrobić – rzeczy, które wkradają się w nasz umysł, jak hałas, który nie pozwala usłyszeć własnych myśli. Zbyt wiele do zrobienia, za mało przestrzeni na oddech – każdy obowiązek staje się coraz bardziej ciężki, jak kamień na plecach, który zdaje się rosnąć z każdą godziną. Czasem przytłoczenie to nie tylko wielka lawina zadań, ale cichy proces, który wkrada się w naszą codzienność. Niezauważenie przestajemy oddychać pełną piersią. Zamiast żyć, zaczynamy tylko reagować, próbując dotrzymać kroku temu, co nieustannie nas goni. Tłumione emocje, zapomniane potrzeby – wszystko to staje się jednym wielkim ciężarem. Jednak przytłoczenie nie jest nieuniknione. To, co na pierwszy rzut oka wydaje się nie do pokonania, może okazać się tylko falą, która w końcu opadnie, jeśli pozwolimy sobie na moment zatrzymania. Bo przytłoczenie nie jest końcem. To jedynie sygnał, że trzeba zwolnić, posłuchać siebie, oddzielić to, co naprawdę ważne, od tego, co jest tylko dodatkiem. W chwilach, gdy czujemy się przytłoczeni, nie musimy walczyć z ciężarem. Możemy go puścić, oddać to, co nie jest naszym, i znaleźć w sobie przestrzeń do oddychania. To w tej ciszy rodzi się spokój, który pozwala znowu zobaczyć, że życie nie jest serią niekończących się zadań, ale podróżą, w której to, co najważniejsze, może odbywać się w rytmie serca, a nie w tempie zegara.
    • w ostatnim zdaniu brakuje a miedzy tym, a tym (obietnicą?),  osobiście zrezygnowałbym ze zwrotu w pożyciu i z początku w całym zadaniu. Czyżby młode lata filmowego "Och Karol" ?
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...