Jedna druga

[Lidia Maria Concertina]

Chwile są najgłębszą treścią
Chwile są dziesięcioleciami i stuleciami
Są jak okno otwierane w środku nocy
Ulatują zapachem wiosen i narodzin, słot i pogrzebów, iluzji i bezpiecznych lądowań

 

Kiedy tracę siebie, zawsze mam pod ręką stóg siana
Ludzie mogą mnie szukać pośród nieszporów i koronek, chińskich targów i wspomnień nieudaczności z przedszkola, ale nikt nie może mnie przeżyć poza mgławicą śmierci:

jak pocisk roztrzaskuje się o fasady marzeń i złudzeń, ale, o dziwo, coś ze mnie pozostaje ... 
JA.

Tylko muszę się w cokolwiek ubrać.
Przytul mnie.
Jest w nas człowiek.
Słyszysz, jak bije mu serce?
... Przy nadziei.
My.

 

Obojętnie odwracasz się twarzą do punktu wyjścia - nie podam ci klucza.
Z furią domykam różowe okiennice i widzę, że wszyscy już wyszli i tylko iluzja nakruszyła herbatnikami

Po podłodze walają się kryształy łez
Patrzysz przez nie pod słońce ... 
Wielkie serce, co?
Możesz je złamać.
Podzielimy się.

Tylko na pół.

[emwoo]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zdecydowanie baaaaardzo lubię do Ciebie zaglądać

[corival]

@Lidia Maria Concertina

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ten fragment przemówił do mnie najbardziej, ale cały wiersz mi się podoba. Pozdrawiam :)

[Anna_Sendor]

@Lidia Maria Concertina Świetny tekst. Brawo.

[Lidia Maria Concertina]

@Dag DZIĘKI!

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.