Wierszyk o szorowaniu

[OloBolo]

Cykl szorowania nie jest skończony 
w praktyce działa to w obie strony 
gdy się szoruje to wciąż się zdziera 
na przykład buty pod nimi ziemia 

 

Wymieniać mogę tak w nieskończoność 
pilnik paznokcie gardło z przeponą 
mydło się zmydla szorując ciało 
w kubku łyżeczką mieszasz kakao

 

Drzewo co swoimi korzeniami sięga 
wciąż coraz głębiej skała tam pęka 
i jeszcze wspomnę kropelkę wody 
co swym uporem kamień wyżłobi

 

Musisz mi rację niestety przyznać
że szorowanie to nie łatwizna 
Szorować garnek przypalony
jest obowiązkiem każdej żony

 

bo kto przypalił niechaj szoruje
odkąd mam żonę-nie gotuję
 

[Marek.zak1]

Od fizyki do (domowej) logiki:). Pozdrawiam

[BPW]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Czemu ja na to nie wpadłem?

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Zazdroszczę pomysłowości i humoru taki jak ten.

 

[Anna_Sendor]

@OloBolo Ale fajne:). Poprawiło mi humor:). Przy czym jakby mi mój mąż wypalił dwiema ostatnimi strofami, to już ja bym mu ten obiad ugotowała i wyszorowała cokolwiek. Niedoczekanie. 

[emwoo]

Dawno cię nie czytałam ale widzę, żeś zgrywny jak zawsze ;) 

[GrumpyElf]

@OloBolo Fajnie to sobie wymyśliłeś, ale te pierwsze trzy strofy takie z głębią, niemalże filozoficzne. Zachwycają mnie :) A potem żonę do garów stawiasz...! Ach. 

[Gość]

@OloBolo Ja mam alternatywny tytuł dla tego wiersza: "Bez parcia na tarcie, czyli: do garów" xD

[OloBolo]

@error_erros

 e tam, jeszcze białogłowe za taki tytuł na mnie się obrażą.

Edytowane 12 Maja 2021 przez OloBolo (wyświetl historię edycji)