Smutek

[Wolnostylowy165]

Smutek ogarnął serce i przez krwiobieg ta niefizyczna substancja dotarła do każdej kończyny i zmysłu, powodując zimny dreszcz, który wstrząsnął całym ciałem. Po chwili zaczęła przesiąkać skórę, tworząc płynną powłokę chłodu na całej jej powierzchni. Temperatura ciała przez to jakby uległa nagłemu oziębieniu i pojawiły się kolejne wstrząsy. Usta chciały wydobyć z siebie rozpaczliwy krzyk. Wtenczas jednak ciecz wlała się do ich wnętrza, co skutecznie im to uniemożliwiło, a także dodatkowo utrudniło oddychanie. Walka — choć desperacka — z tak silnym żywiołem nie trwała zbyt długo. Świadomość, na granicy utraty przytomności, zaczęła rozpływać się w przybywającej już coraz szybciej warstwie mroźnego płynu. Jego ilość spowodowała, że ciało w końcu oderwało się od ziemi. Gdy osiągnęła apogeum, rwący prąd porwał je w swoją ostatnią podróż.
Rejs na skuty lodem Ocean Smutku.

Edytowane 9 Maja 2021 przez Wolnostylowy165 (wyświetl historię edycji)

[Michail]

@Wolnostylowy165

Interesująco napisany ten Twój "Smutek", fajnie się czytało. ☺  

Zwróć uwagę na ortografię i interpunkcję dla idealności obrazu.  

Zbędny tak duży odstęp przed ostatnim zdaniem. 

 

Pozdrowienia. 

 

[Wolnostylowy165]

@Michail 
Dzięki za uwagę, już poprawione 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Zazwyczaj topi się smutki, ale czasami może być i tak,

że to smutek będzie próbował utopić nas.

 

Pozdrawiam 

[Michail]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Masz rację. I bywa tak, że próbuje. Ma tyle osób do wyboru spośród ludzkości, że czasem mu się udaje. 

Pozdrowienia i dobrej Niedzieli. ☺