Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

martwi mnie ewolucja
bo łeb układam gdzie ciepło - a potem?
potem słucham mruczenia genów
i gróźb że obudzę się kotem

dziś pokazałem pazury
już żaden nie przyjdzie odrapać drzwi
to nic osobistego - po prostu się boję
przeraża mnie dziewięć żyć

 

 

Opublikowano

A moczem też peel potraktował? Trzeba porządnie naznaczyć swój teren i mieć nadzieję, że podziała, a nie od razu w agresję :P  Przewrotność myśli jest Twoim znakiem towarowym, baaardzo ją lubię. Miau 

Opublikowano

@[email protected] Nie oglądam telewizji, a zwłaszcza papieży w niej ;>

@Marek.zak1 Z moich klimatów? Mnie się właśnie wydaje, że mocno się różni ;D

@wojciech Fajna interpretacja! Co wcale mnie nie dziwi w Twoim przypadku ;>

@Waldemar_Talar_Talar Tytuł nie zawsze musi być ładny, czasem wystarczy, że jest intrygujący ;>

@Gosława Ja nie lubię kotów, kiedy sikają, drapią, miałczą, mruczą, a najbardziej - kiedy istnieją ;P Tym bardziej przeraża mnie, ile mam z kotem cech wspólnych.

@Stary_Kredens Och, to byłoby nieszczere, gdyż w ewolucję wierzę, a w reinkarnację - nie ;D

Opublikowano

@Gosława Słusznie. Nigdy nie wiadomo, kto siedzi po drugiej stronie. Może akurat jakieś rude yeti kopiące kotki. Nigdy nic nie wiadomo :]

Opublikowano

Świetny wiersz! Lubię takie pisanie. Tutaj  bardzo dużo się dzieje emocjonalnie, lecz wbrew pozorom, wszystko jest pod kontrolą, co najważniejsze pod kontrolą peela.  Zawsze dziewięć żyć możesz zredukować do siedmiu:) Choć coś czuję, że peel ma w nosie boski pierwiastek, woli swoją przenikliwość;) 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

I to może być morał tej historii!

Albo to klasyczna agresja z poczucia bezradności ;D

Opublikowano

@error_erros Przeczytałam tytuł i zmarszczyłam nos na myśląc: no ładnie... Czytam więc i co się okazuje? 

Umiesz prowokować ;) Treść natomiast świetnie oddaje Twoje obawy. Pokazanie pazurów bywa czasem konieczne ;) Takie życie.

Dla odmiany pewnie lubię koty ;) Pozdrawiam :)

Opublikowano

@corival Ok, przyznaję, tytuł to czystej wody clickbait - ale spełnia swoją rolę, bo intryguje ;>

Dziękuję za odwiedziny!

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Poezja to życie dzięki     
    • @Myszolak   Czytam i widzę to jak scenkę z kreskówki - ta determinacja, to skupienie, ten triumf złapania... i ta ostateczna konstatacja, że ogon to jednak tylko ogon. Kot wygrał, jak zwykle. Zresztą koty zawsze wygrywają, to chyba jedyna stała rzecz we wszechświecie. Ale serio - jest tu coś bardzo uroczego w tym, jak wiersz oddaje kocią logikę- im bardziej gonisz, tym bardziej znika, a jak złapiesz, to i tak okazuje się, że złapałaś powietrze.  
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                        ... nie, że chcę być oryginalna, ale miewam niekiedy dziwne pomysły... :)                   Dziękuję za zatrzymanie u mnie. dla tych rodzących i nowych żyć chylę me czoło i uśmiech ślę a odchodzącym złożę dłonie zdrowaśkę zmówię - klęknę też... :)     @Migrena... zostaw wszelkie klucze na boku, na nic tu one, a Ty wyczytałeś                     naprawdę bardzo dużo.! Dziękuję za pochylenie się nad treścią.                         @andrew... najważniejsze, że potrafią je znaleźć... :) Dziękuję Ci.     @iwonaroma... możliwe, że może się taki wydać i całkiem możliwe, że 'coś dotknie'.  Dzięki za wejście.
    • rozsypany jak liście przed zimą nadłamaną trzciną jestem ulepiony z marzeń kształty mam wyraźne zanim jak mgła upadnę jestem     tak blisko jak cień przykrywam Cię białym puchem tylko słuchaj              
    • @vioara stelelor   To bardzo obrazowy, zmysłowy wiersz.   Jest w tym wierszu coś, co trudno nazwać jednym słowem - może właśnie dlatego, że działa na kilka zmysłów naraz. Słyszę te skrzypce, nie jako instrument na scenie, ale jako coś wyrośniętego z ziemi, z owczych połonin, z wieczornego dymu. Dźwięk, który nie porywa do tańca, tylko kładzie się - właśnie tak, jak napisałaś - wonnym dywanem. Środkowa strofa ma w sobie coś bardzo starego, przedchrześcijańskiego - te dziewczęta zbierające przytulie na sen o dobrym chłopcu, suszące zioła, bielące prześcieradła. Jakby czas tu nie płynął linearnie, tylko zataczał kręgi jak same Sânzienele. Zresztą samo wprowadzenie tego słowa -rumuńskiego, obcego, a jednocześnie brzmiącego jak zaklęcie - to był dobry pomysł. I ten koniec - iskry gasnące w śmiechu nie wiadomo czyim, gdzieś za lasem. Coś się dopełniło i jednocześnie uciekło - i zostaję sama, z tą ciszą po ostatnim dźwięku skrzypiec. Piękne!    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...