Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Mamidło

Gość

Przez Gość
w Wiersze gotowe - publikuj swoje utwory

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)
ponad barierę mgieł tumaniących
niebo dźwignęło mnie w tęsknot szczyt
światło nadzieję obleka w kształty
w szaleństwie moim wiem że to ty

dłonie dłoniom w gestach bliźniacze
płyną ku sobie a w moim oku
łza spadająca bielmem na jawę
ku tobie każe rwać się do skoku

nie ty tam byłaś lecz łgarstwo życzeń
szeptanych sercu na snu granicy
na dno upadłem zamiast w ramiona
bo z cienia jedynie były uwite
 
 
Edytowane przez error_erros (wyświetl historię edycji)
Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

@GrumpyElf Kiedyś znajoma na instagramie zrobiła post o tym zjawisku i zafascynowało mnie to. Pomyślałem, że to doskonała metafora do przedstawienia tego, co właśnie rozszyfrowałaś - na płaszczyźnie ludzkiej.

@Marek.zak1 Dziękuję za czujność! Oczywiście to "się" wkradło się nieproszone, nie powinno go tam być. Już poprawione ;)

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

@Gosława Bardzo dziękuję za taką opinię, Reniu. Wracaj, kiedy tylko chcesz, byle nie po to, by cofnąć swój miły komentarz ;D

Gość

Gość

Opublikowano
Opublikowano

@corival Bardzo mi miło, że wiersz Ci się podoba. Dziękuję ;)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jasne, rozumiem. Ja też w robocie często tylko przejrzę, a wieczorem wracam, żeby "powsiąkać" ;)

 

W pierwszej chwili przeczytałem "łap środkowy" i myślę: jejku, co ja jej znowu zrobiłem xD

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Berenika97
      Gonię twój ogon

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Myszolak   Czytam i widzę to jak scenkę z kreskówki - ta determinacja, to skupienie, ten triumf złapania... i ta ostateczna konstatacja, że ogon to jednak tylko ogon. Kot wygrał, jak zwykle. Zresztą koty zawsze wygrywają, to chyba jedyna stała rzecz we wszechświecie. Ale serio - jest tu coś bardzo uroczego w tym, jak wiersz oddaje kocią logikę- im bardziej gonisz, tym bardziej znika, a jak złapiesz, to i tak okazuje się, że złapałaś powietrze.  
    • Nata_Kruk
      Zryw (tytułowy paczwork 5)

      Przez Nata_Kruk · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

                        ... nie, że chcę być oryginalna, ale miewam niekiedy dziwne pomysły... :)                   Dziękuję za zatrzymanie u mnie. dla tych rodzących i nowych żyć chylę me czoło i uśmiech ślę a odchodzącym złożę dłonie zdrowaśkę zmówię - klęknę też... :)     @Migrena... zostaw wszelkie klucze na boku, na nic tu one, a Ty wyczytałeś                     naprawdę bardzo dużo.! Dziękuję za pochylenie się nad treścią.                         @andrew... najważniejsze, że potrafią je znaleźć... :) Dziękuję Ci.     @iwonaroma... możliwe, że może się taki wydać i całkiem możliwe, że 'coś dotknie'.  Dzięki za wejście.
    • Wochen
      sumienie@human

      Przez Wochen · Opublikowano

      rozsypany jak liście przed zimą nadłamaną trzciną jestem ulepiony z marzeń kształty mam wyraźne zanim jak mgła upadnę jestem     tak blisko jak cień przykrywam Cię białym puchem tylko słuchaj              
    • Berenika97
      Noaptea ielelor (Noc wróżek)

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @vioara stelelor   To bardzo obrazowy, zmysłowy wiersz.   Jest w tym wierszu coś, co trudno nazwać jednym słowem - może właśnie dlatego, że działa na kilka zmysłów naraz. Słyszę te skrzypce, nie jako instrument na scenie, ale jako coś wyrośniętego z ziemi, z owczych połonin, z wieczornego dymu. Dźwięk, który nie porywa do tańca, tylko kładzie się - właśnie tak, jak napisałaś - wonnym dywanem. Środkowa strofa ma w sobie coś bardzo starego, przedchrześcijańskiego - te dziewczęta zbierające przytulie na sen o dobrym chłopcu, suszące zioła, bielące prześcieradła. Jakby czas tu nie płynął linearnie, tylko zataczał kręgi jak same Sânzienele. Zresztą samo wprowadzenie tego słowa -rumuńskiego, obcego, a jednocześnie brzmiącego jak zaklęcie - to był dobry pomysł. I ten koniec - iskry gasnące w śmiechu nie wiadomo czyim, gdzieś za lasem. Coś się dopełniło i jednocześnie uciekło - i zostaję sama, z tą ciszą po ostatnim dźwięku skrzypiec. Piękne!    
    • Charismafilos
      Nie jesteś,

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      @hollow man bracie i dlatego właśnie nie lubię się ukrywać za peelem ;)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...