Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

 

świat idzie do przodu 

przesuwa się taśma przed 

moimi oczami skierowanymi 

w głąb — niewidzącymi 

coś tracę tato?

 

świat idzie do przodu 

przebiera spastycznymi

nóżkami przed tą

czy inną zarazą 

ja nie — mam swój 

krzyż —  tato

 

idę w cieniu 

placem świętego marka 

czy innym planem 

widzę tych wszystkich 

statystów w życiu 

umieram — a oni 

nie — tato

 

to groteskowe

wytatuować by to

obnosić w śniadaniowych

pierdu pierdu 

dopóki plika serce 

blika konto 

co nie — tato?

 

Edytowane przez Lahaj (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@Pi_ a mnie z oryginałem a nie polska podróbką. Skojarzenia zresztą to jest coś nad czym nie da się zapanować pisząc. Chce się, a się nie da. Doceniam ze o tym mówisz. Bardziej mi chodziło o czułość. Czułość w relacji. Ojciec - syn. Ta piosenka mówi wiadomo o innej relacji ale czemu nie miałbym tego przemieszać. Ot taka fanaberia.

Opublikowano

@Lahaj zatrzymałam się tu na dłużej. To pytanie pod koniec do taty, takie szukanie potwierdzenia jak u prawdziwego drogowskazu na życie - to jest piękna relacja. I są rzeczy straszniejsze niż nawet gorsza pandemia, które mogą się dziać w nas. pozdrowienia. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Robert Witold Gorzkowski   Bardzo dziękuję!     Dziękuję Ci za ten komentarz -  to jest esej. Przeszedłeś przez wiersz uważnie, wers po wersie, i zostawiłeś ślady swojego czytania. To dla autora rzadki prezent. Pytanie o „może wreszcie zatonąć" - nie jest jednoznaczne. Każde czytanie ma prawo do swojego świtu. A "Próg" jako słowo wielowątkowe - tak, dokładnie. Piszesz o przejściu w świat intymny, o tajemnicy. Dla mnie próg był granicą, za którą można w końcu być sobą - i jednocześnie miejscem, gdzie świat się urywa. Jedno i drugie naraz. Chapeau bas również - za czytanie, za niezwykły komentarz. Serdecznie pozdrawiam kolegę, który pisze niesamowite wiersze. :)
    • @obywatel   Masz rację, że to dwa różne standardy i trudno tego racjonalnie obronić. Badania na mózgu - zakaz, bo niehumanitarne. AI - pełna para, bo zyski, bo przewaga militarna, bo kto pierwszy ten lepszy.   Fatalizm rozumiem. Ale "i tak zginiemy" to argument, który zwalnia z myślenia. A myślenie to jedyne, czego AI jeszcze nie zabrała nam całkowicie. Na razie przynajmniej. Pozdrawiam. :)  @violetta @iwonaroma @Poet Ka   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • Samotność jak cisza  Z wyboru - koi Z konieczności- boli  Dom bez okien  50 odcieni czerni  Niema burza  Nie słychać  oddechu  Śpiewu ptaków   Pulsu w skroniach   Krzyku za szkłem   Szeptu imienia   Pęknięty dźwięk  Zgiełk miasta   Nie zagłusza   Tłum na przystanku   Ramię przy ramieniu   Oddech przy oddechu   Niema próżnia   Samotne drzewo   Świta     inspiracja :    Emily Dickinson¹   " The soul selects her own society - Then shuts the door "²           Przypisy:   ¹  Emily Dickinson - 1830 - 1886, poetka amerykańska. Większość życia spędziła w dobrowolnym odosobnieniu.     ²  Tłumaczenie: " Dusza wybiera sobie własne towarzystwo -Potem zamyka drzwi ".
    • Prawdziwe niestety.  Są pułapki bez wyjścia, często nieuświadamione i mało widoczne. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...