Dni i noce Marianny P. cz. II

[Barbara_Pięta]

- Marianna nie pojedzie do Frankfurtu. Wszystko odwołane. –Jones, brunet w średnim wieku podparł brodę spelcionymi dłońmi.
- Co ty... żartujesz, ona już wie? – jego rozmówca Firley, kościsty blondyn o wyłupiastych oczach, nie krył zdziwienia.
- Jeszcze nie. Ty tam pójdziesz, stary. Najlepiej sobie radzisz z przekazywaniem złych wieści. – uśmiechnął się blado Jones.
- Jasne... – machnął ręką Firley – tylko do tego się nadaję, jak widać.
- Przestań Udo... nudny jesteś, jak flaki w oleju – Brian Jones potrząsnął niecierpliwie głową – każdy ma coś do zrobienia na tym ziemskim padole.
Jones i Firley byli partnerami od ponad 15 lat. To kawał czasu. Znali się na wylot. Ich rozmowy przypominały czasem dialogi starego małżeństwa. Miało to dobre i złe strony. Brian posiadał więcej cech przywódczych, Udo był typem buntownika. Znakomicie się uzupełniali. Mieli upodobanie do różnych kobiet, a więc na tym obszarze nigdy nie dochodziło do nieporozumień.
To był ciężki orzech do zgryzienia. Marianna liczyła na ten wyjazd. We Frankfurcie mieszkały jej dzieci. A co gorsza, to nie była ich decyzja. Oni też zostali stworzeni, zupełnie jak Marianna, przez niedouczoną pisarkę. Teraz ich wirtualne dusze tułały się bez celu.
- Ty... widzisz? – wyszeptał Firley zadzierając głowę do góry. Jones skierował wzrok w tym samym kierunku. Po krótkiej chwili gwizdnął przeciągle.
- Taaa... kiedyś spadnie z tego piedestału – powiedział kiwając głową – skończy się pisanie głupot.
- No – mruknął Firley – pomysły jej się wyczerpały – wycedził glupkowato się uśmiechając. Nagle mina mu zrzedła:
- Dobra, ale co z nami? Nie mam zamiaru tu siedzieć. Wolałbym się znaleźć w bardziej sprzyjających okolicznościach. Mogłaby nas chociaż na piwo wysłać, albo nie wiem... na jakiegoś hamburgera.
- Eh, szkoda gadać.
Nagle ni stąd ni z owąd znaleźli się nad strumykiem w pięknej, małej, góralskiej miejscowości. Siwiuteńki baca siedział na stołeczku i strugał jabłko.
- Co wom pomóc panocki, może by tak jabłusecko, hej? – zabrzmiał dźwięczny głosik.
Udo skrzywił się z niesmakiem. „chyba jabcoka” – warknął sam do siebie, posyłając jednocześnie w stronę bacy jeden ze swoich sztucznych uśmieszków.
- witomy piknie, a nie mielibyśta co w płynie, pić się chce, jak jasny pieron! - rzucił w stronę staruszka.
- Aaa... w butelcynie – zreflektował się baca, pokazując w uśmiechu co drugi ząb.
- Ano cosik posukomy, hej – kiwnął gospodarz i zaprosił turystów do środka.
Wnętrze chaty sprawiało całkiem miłe wrażenie. Pachniało drewnem i kawą zbożową. Długi masywny stół i dwie ławy przy oknie, po lewej stronie piec. Dwie ryczki, obok drewienka ułożone w misterną piramidkę. Na środku pleciony, okrągły dywanik. Baca wyciągnął z małej komódki flaszkę wina i trzy kubki. Zasiedli do stołu.


*

Marianna była już spakowana. Zerwała się z łóżka bardzo wcześnie, dopięła wszystko na ostatni guzik. Wzięła orzeźwiający prysznic i zjadła lekkie śniadanie. Dochodziła siódma. Samolot odlatywał za dwie godziny.
Miała jeszcze trochę czasu, więc postanowiła zrobić bardziej staranny makijaż, niż zwykle. To był ważny dzień w jej życiu. Zaczynała nowy etap. Chociaż w ten sposób mogła to uczcić.
Podeszła do lustra i przyjrzała się sobie bardzo wnikliwie. „Cholera... te cienie pod oczami zdecydowanie muszą zniknąć” – stwierdziła – „gdzie ten korektor” – zastanawiała się przetrząsając pękatą kosmetyczkę. Wreszcie poirytowana wysypała wszystko na stolik. Nie ma. Weszła do łazienki. Korektor leżał na podłodze. Jeśli chodzi o kosmetyki, to nigdy nie potrafiła przechowywać ich w należytym porządku.
Z głębokiego zamyślenia wyrwał ją głośny dźwięk domofonu. Z wyrazem zdziwienia na twarzy podeszła do aparatu.

[Jay Jay Kapuściński]

Pierwszy raz w życiu się spotkałem z takim przypadkiem (już tam Pani dobrze wie o co chodzi :) więc się nie będę rozpisywał. Bardzo dobry tekst, ciekawy, czekam na dalesze części.

pozdr./JJK

[Barbara_Pięta]

Dzięki Prezesie ;-)

[Jay Jay Kapuściński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

hehe

[Barbara_Pięta]

Ale tu dzisiaj wesoło, ja nie mogę. Moje dzieci coś dziwnie na mnie patrzą, jak suszę zęby do monitora, hi hi hi :-)))

[Jay Jay Kapuściński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zapomniałem spytać, czyżbym awansował Pani Prezes Rady Ministrów??
(a mi się nie uśmiecha bo książka z matmy lśni w blasku monitora)

[Barbara_Pięta]

oj to współczuję i życzę veny matematycznej :-)

[Jay Jay Kapuściński]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

jak tu łapać venę jak na dziale P. poezji ważą się moje losy?

[wampirka]

Powiem szczerze, że pierwsza "Marianna" niezbyt mi się podobała. Afera szpiegowska w polskich warunkach, takie wydumane mi sie to wydało... Ale było tego za mało, wszystko zależało od tego, jak się to rozwinie.
A część II mnie zaskoczyła bardzo pozytywnie:) Okazało się że cały ten świat jest umowny, wkradło się tam trochę absurdu i humoru, jest tam ironia, dystans, więc w sumie wszystko dozwolone! Może ten pomysł z wprowadzeniem autorki-Boga nie jest całkiem oryginalny, ale co tam. Teraz naprawdę jestem ciekawa dalszych losów Marianny.

[asher]

Kurcze, Basiu, przez te wyrywkowe wizyty nie mogę uchwycić ducha tej historii. Jeśli Ci się chce, napisz mi mailem, co chcesz przekazać, jaki masz zamysł i do czego zmierzasz. Będzie mi łatwiej czytać i rozumieć. Bo tak, to tylko rzędy słów i ni chuchu więcej :) A ten fragment fajny bardzo!

[Barbara_Pięta]

Wampirko - powiem Ci szczerze, że mnie zaczęła wkurzać ta Marianna z cz. I, taka jakaś rozmemłana i niedorobiona ;-). No to się wkurzyłam i postanowiłam trochę namieszać. Zobaczymy, co będzie dalej ( sama ja nie znaju jeszczio ;-)).
Dzięki.

[Barbara_Pięta]

Ok Jacek pomyślę i szraibnę co nieco, wszelkie wskazówki mile widziane. Rzeczywiście muszę się zastanowić, o co mi łazi w tym wszystkim. Jaco mi ostatnio zarzucił, że nie wiem czego chcę (czy coś w tym rodzaju). Heh, przeniosło się to chyba na moje pisanie ;-)).
Pozdrówka