Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Ja się z wami tym podzielę

- facet stoi jak to cielę

i choć to jest raczej głupie

czeka, kiedy będą w kupie

 

dwie niedziele wtedy Anka

klęknie przed nim na kolanka

obiecała mu w sobotę,

że wykona tą robotę

 

choćby nie wiem, co się działo

ona jego prężne ciało

wymasuje i wygłaska

- facet stoi na golaska.

 

Tłum się zebrał, nie dziwota

a ten stoi jak idiota

wśród zakonnic, pośród księży

i napina się i pręży

 

bo do niego nie dociera

to, że wyszedł na frajera,

że rozkoszy tych nie zazna

i że stoi tu miast błazna

 

robiąc z siebie pośmiewisko

deprawuje stanowisko

bo zrobiono zeń barana

- przełożony zakrystiana.

Opublikowano

@Marek.zak1

Jeśli już to takie rzeczy

i nikt temu nie zaprzeczy

można robić i należy

gdzieś w zaciszu by młodzieży

 

zaoszczędzić deprawacji

sobie zaś kompromitacji

chyba, że ktoś zaślepiony

nieprzeciętnie napalony

 

to niech idzie do salonu

tam nie musi być bon tonu

tam króluje seks i kasa

tam oklepią mu k... (ulasa).

 

Pozdrawiam :)

He Ja

Opublikowano

@zyzy52

Niekoniecznie tak być musi

chyba, że to salon tani

zamiast Tajek inne nacje

i usługa jest do bani.

 

Salon musi mieć renomę

masażystki to coś w rękach

więc czy klient leży, stoi

nie zakończy się na mękach.

 

Wprost przeciwnie wedle woli

i gotówki na zapłatę

kiedy znudzi się mu salon

to gotowe iść na chatę.

 

Pozdrawiam :)

He Ja

 

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @KOBIETA koncertuję się tylko na nim:) jest mi bliski sercu:)
    • @Migrena   Ten wiersz to przejmujący zapis rozczarowania, które nie jest głośnym krzykiem, ale cichym, sterylnym chłodem. To studium nieobecności i momentu, w którym potencjalna bliskość zamienia się w pustkę.   Kawa, na którą umówili się bohaterowie, miała „zostawić ślad” - metaforę wspólnego przeżycia, czegoś, co trwale zapisze się w pamięci lub zmieni bieg dnia. Biel porcelany staje się tu symbolem martwoty i jałowości. Porównanie do kości sugeruje coś martwego, szkieletowego, pozbawionego życia i ciepła. "Kawa stygnie w wyobraźni" - spotkanie odbyło się tylko w sferze planów. Rzeczywistość pozostała nienaruszona, czysta i przez to... przerażająco pusta. "Rubin wieczoru to tylko odbicie" - coś, co mogło być magiczne, romantyczne czy podniosłe (rubin), okazuje się jedynie złudzeniem optycznym. "Rozmowa o artystach" - nawet intelektualne porozumienie nie jest w stanie „zmienić gęstości cienia”. Kultura i sztuka okazują się bezsilne wobec emocjonalnego chłodu i braku fizycznej obecności. Bardzo podoba mi się , że „nieobecność przyszła punktualnie”. Skoro osoba, na którą czekano, nie dotarła, jej miejsce zajęła „Nieobecność”. Stała się ona realnym bytem, niemal namacalnym gościem, który wypełnił przestrzeń zamiast oczekiwanego partnera. Wiersz pokazuje też bolesną obojętność świata zewnętrznego - taksówki i kałuże - życie toczy się dalej. Miasto pulsuje swoim rytmem, ignorując mały dramat jednostki czekającej przy oknie. Człowiek czekający zbyt długo „wtapia się” w szybę, traci swoją podmiotowość, staje się „rubinem, który stracił krew”. To obraz wypalenia i utraty energii życiowej przez daremne czekanie. Koniec wiersza przesuwa ciężar z konkretnego spotkania na ogólną kondycję ludzką - "Podróż kończąca się przed progiem" - to pesymistyczna wizja relacji międzyludzkich. Sugeruje, że czasem najważniejsze drogi (te ku drugiemu człowiekowi) kończą się, zanim w ogóle się zaczną. Rzeka zazwyczaj symbolizuje granicę, którą trzeba przekroczyć, by być z kimś. Tu „stoimy zawsze po tej samej stronie”. Może to oznaczać nieusuwalną samotność - nawet jeśli chcemy się spotkać, każdy z nas pozostaje uwięziony we własnym świecie.   Piękny wiersz! Jestem zachwycona! Dziękuję!
    • przybija do drogi ołowiana łza
    • @bazyl_prost nie pisz takich smutnych wierszy, bo wszyscy zaczną płakać:)
    • @violetta   no właśnie:) skoncentruj się na Piotrusiu …;) 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...