Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@[email protected]

 

Grzegorzu, pięknie wyjaśniłeś, bardzo dziękuję. Problem jednak nie w tym, że średniówkę masz po 8

 

(uwaga - z wysokim progiem i wypadnięciem z rytmu po „wyłysieć”w drugim wersie), bo gdyby było

 

„czy wyłysieć” początek już by nie haczył, ale do tego wrócę za chwilę, gdyż zgłoski t Ci się nie zgadzają.

 

Bo, ponieważ, że” jest ich w pierwszym wersie 14 a 15 w drugim. A że to wersy rymowane

 

powinny grać, raczej bez bemoli.

 

Moim zdaniem średniówka i ilość zgłosek będzie ok, jeśli napiszem se te dwa wersy np. tak:

 

 

Cóż mam robić by dorównać, poziomem do czoła?


Czy wyłysieć, golić głowę - poetyka ponad.

 

 

Rób jak uważasz, nie chcę się spierać Grzegorz. Mój szacunek do Twojego pisania i tak się nie zmieni.

 

Twój wiersz, Twoja bajka, mnie po prostu czasem coś zgrzytnie, to wszystko. Może niepotrzebnie

 

(chociaż ostatnio i tak coraz mniej) się wtrącam.

 

Pozdrawiam serdecznie.

Opublikowano

@jan_komułzykant W pierwszym wersie jest -2-2-4//2-2-2 - razem 14 czyli - 8//6,
w drugim wersie jest - 1-1-2-1-1-2//2-2-2 czyli razem 14 - średniówka 8//6
Dalej Twoja propozycja do 13 i 14 wersu:
13 - 1-1-2-1-3//3-1-2 czyli razem 14 - średniówka 8//6
14 - 1-3-2-2//3-2 czyli razem 13 - średniówka 8//5
Jak widzisz chyba mijamy się w ocenach albo źle Cię zrozumiałem?

Kłaniam się.

Opublikowano

@Agrafka Tokarczuk mieszkała 20 km ode mnie koło nowej Rudy, zaszyta w lesie, pisała Swoje dzieła. "Księgi Jakubowe" przeczytałem jednym tchem, chociaż mnie nie zachwyciła. Później jak przeczytałem uzasadnienie komisji noblowskiej, że dostała nagrodę nie za żadne dzieło, a za wyobraźnie narracyjną, zrozumiałem że im także żadne Jej dzieło nie przypadło do gustu. "Biegunów" nie czytałem i chyba nie przeczytam.

Miłego wieczoru.

Opublikowano (edytowane)

Byłem widziałem dwukrotnie odczytałem, być może potrzebuję i dziesięć razy tyle odczytów by w pełni tym Twoim wierszem oko i serce nacieszyć... Póki co coś mnie od niego delikatnie odpycha, chciałem napisać co, ale zapomniałem :) 

 

Ps. trzeci raz też nie pomógł

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch 

Edytowane przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się



  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Mój wiersz jest z tych  z gatunku nieprzystosowanych. Dla nieprzygotowanych głów i myśli. Co myślą jedynie w kategoriach, łatwo, przyjemnie, pięknie. A ja lubię chaos. Gdy ogień kominka pochłania zachłannie, pobrudzony szkicami tworzenia, poetycki papier. Bo poezja, którą czasami  chciałbym przekazać  pochodzi z duszy i serca.     Nie mam ich już od dawna. Więc muszę improwizować. Wejść jak grzeszny demon do Twojej głowy, ust, serca. Wpełznąć przez tulące ramiona do Twoich snów i pragnień. Widzieć je jak na dłoni. Doprowadzić Cię do tego stanu, gdy będziesz mi się spowiadać  ze swych powszednich dni. Ukochanych i znienawidzonych wydarzeń. A ja jak kameleon. Pokryje swe ciało kamuflażem. Tysiąca masek i form. I dobiorę tą jedną dla Ciebie.     Ale najchętniej uciekłbym  na ukochany cmentarz. I zaszył się w krypcie po wieczność. Bo wiem, że światło jest dla mnie zabójcze a Ty nim emanujesz. I gdy już moje szponiaste dłonie, okrywają pieszczotą  Twe alabastrowe ramiona. Wtedy cierpię mimo braku serca. Bo bliskość równa się zgubie. A ja wolę być uczciwie zgubiony w mrocznym potępieniu, niż fałszywie mamiony, myślą, mową i Twym uśmiechem.     Dlatego plany trawi ogień. Łzawy skowyt pośród zapomnianych mogił, słyszą tylko Ci  co tańczą nad mgielną poświatą księżyca, Słowa w wierszach  są urwane, ułomne i zawiłe. Muszę przeczekać ten jasny, miłosny dzień. I rzucić się na powrót w mgłę. Zimowych, cichych borów. Gdzie wilcze sfory, prowadzą  ujadając i skomląc radośnie, korowód Dzikiego Gonu. Gdzie śmierć jest godna hołdu i modlitwy a miłość pod postacią anioła, śpi snem wiecznym, przebita z furią ostrym nożem.     Gdybyś tylko wiedziała  ile krwi niewinnie przelanej  miały na sobie te dłonie. To nie brałabyś ich  w swe uświęcone łaską ręce. Pozwól umrzeć temu  co dopiero zamierza się narodzić. Niech przez wybite  i skruszałe ściany grobowca, przyświeca mi tylko funeralne światło gwiazdozbioru jedynej trwałej marności. Kostuchy i jej wyczekiwanych plag.         
    • @Migrena A i jeszcze dodam, coś nieco w obronie, ale różnie można na to patrzeć, nadmiar tych oskarżeń zabija w tobie wręcz sympatię do dzieci. Potwornie ogranicza ciebie wobec dzieci, a dzieci potrzebują naszej sympatii, gestów, czułości, uśmiechów, docenień. Są jednak rzeczy w tym naszym smutnym mieście, które jednak nigdy nie powinny się wydarzyć ://
    • @petros Ładny wiersz, bardzo poważny...
    • @Manek Ekstra jak zawsze :)
    • @Migrena Wspomnienia bywają nieoczywiste. Ale chyba i mi się zdarzyło i to kilka razy być podejrzewanym o pedofilię. To potworne jest oskarżenie. Nikomu czegoś takiego nie życzę. Jeśli jesteś niewinny, a tak w sumie się czułem, to jesteś w sytuacji z Kleru Smarzowskiego. To potworna jest sytuacja. I dotykasz jeszcze jednej rzeczy o szerszym kontekście niż tylko tego rodzaju zarzuty. Swoistego bólu i poczucia wielkiego ograniczenia w byciu niewinnym wobec zarzutów, które jednak miały miejsce i nie są li tylko chorobową imaginacją.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...