Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Człowiek to dziwoląg gwiazdy obwinia

Waldemar_Talar_Talar
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

kwiaty przekwitają

miłość przemija 

noc dniu ustępuje

śmierć jej nie dziwi

 

tylko ten człowiek

dziwoląg ciągle

ten sam tak samo

wczoraj i dziś widzi

 

szuka dziury w całym

raz płacze raz się

uśmiecha a potem 

mówi to nie ja

 

świat spieprzyłem

to wina gwiazd

których na niebie

zbyt wiele 

 

 

 

Edytowane przez Waldemar_Talar_Talar (wyświetl historię edycji)
8
duszka

duszka

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tylko człowiek często się opiera naturalnemu biegowi rzeczy, chce go kontrolować i nim rządzić, a gdy ponosi porażkę, widzi winę na zewnątrz siebie... To powoduje wiele cierpienia...

 

Czy nie miało być w pierwszej zwrotce "śmierć jej nie dziwi" ? I w ostatniej zwrotce "spieprzyłem"?

 

Pozdrawiam :)

Karina Westfall

Karina Westfall

Opublikowano
Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar

Ostatnia zwrotka dobitna. Jednak zawsze znajdą się czarne owce, choćby to były gwiazdy. 

Kiedyś miałam całkowicie odwrotny problem. Wydawało mi się, że jak coś się działo niedobrego w moim życiu, to była tylko i wyłącznie moja wina. No, dzisiaj zachowuję umiar i nie skupiam się na winie, tylko rozwiązaniu problemu.

Pozdrawiam Waldku i życzę pięknego dnia.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Waldemar_Talar_Talar

Waldemar_Talar_Talar

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@duszka  - witam - dziekuje za pokazanie 

tego co nie powinno zaistnieć  - poprawiłem.

Miło że zaglądasz.

                                                      Zgrabnego dużo życzę.

 

@Karina Westfall  -  dziękuje serdecznie za czytanie  - jest miłe.

                                                                             Wszystkiego najlepszego.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • _M_arianna_
      Jajowodowo ...

      Przez _M_arianna_ · Opublikowano

      I co, i cudów zwód u cioci?                    (autorski)      
    • violetta
      nic nie chcieć

      Przez violetta · Opublikowano

      Życie się składa z drobiazgów:)
    • violetta
      Pod koniec stycznia

      Przez violetta · Opublikowano

      @Magdalena zaraz luty, podkuj buty:)
    • Kamil Olszówka
      Niegdyś a dziś

      Przez Kamil Olszówka · Opublikowano

      Niegdyś z wieczornym zmierzchem, Udawano się śpiesznie na sen, By zaraz bladym wstać świtem, Pracy na roli poświęcając się ciężkiej,   A liche małe gospodarstwa, Dziedziczone z ojca na syna, Pozwalały wszechobecną biedę przetrwać, Przez kolejne wielodzietnych rodzin pokolenia…   Dziś uliczne latarnie, Oświetlają długie ulice, Choć niekiedy blask ich łapczywie, Kradną zalegające brudne kałuże,   A głośnych dyskotek neony, Odciągają od beztroskiej codzienności, Tłumy nowoczesnej młodzieży, Mającej w pogardzie ślady przeszłości….   Niegdyś w wielodzietnych chłopskich rodzinach, Na kubek ciepłego mleka, Czekała cierpliwie dzieci gromadka, Biorąc go w ręce z wdzięcznością w oczach,   Jego gasnącym ciepłem, Ogrzewając nieśpiesznie swe dłonie, Nim kolejne długie zimne noce, Odcisną się piętnem na ich dzieciństwie…   Dziś w wystawnych restauracjach, Karty pełne wyszukanych dań, Kuszą niejednego zamożnego klienta, By gotówką bez opamiętania szastać,   Lecz za ich marmurowe progi, Nie mają wstępu żebracy i bezdomni, Bijącą z oczu pogardą naznaczeni, Z pobliża ich zawsze przepędzani…   Niegdyś koń choćby w lichej stajni, Skarbem był prawdziwie bezcennym, Gdy w tamtych czasach biedą naznaczonych, Ciężkiej doli mógł ulżyć,   A w każdym wiejskim domostwie, Upadłą na podłogę chleba kruszynę, Podnoszono zaraz troskliwie, By nie podeptać jej butem…   Dziś biznesowi magnaci, Na wystawne, pełne przepychu bankiety, Podjeżdżają drogimi limuzynami, By podkreślić wysoki swój status społeczny,   Lecz pośród wykwintnych potraw, Na zastawionych białymi obrusami stołach, Często dogadywaną jest korupcja, Gdy w grę wchodzi kolejny wielomilionowy przetarg…   Niegdyś śmiertelne choroby Przez długie lata dziesiątkowały Populacje setek rozległych wsi, Nie szczędząc maleńkich dzieci,   A o dzieciach z głodu i chłodu pomarłych, Niegdyś w stuleciach minionych, Nie pamięta dzisiaj już nikt, Każdy woli tylko się bawić…   Dziś gdy w blasku fleszy, Upływają celebrytom kolejne dni, A terminy kolejnych operacji plastycznych, Rezerwują z wyprzedzeniem wielotygodniowym,   By oszukując czasu upływ, W oczach fanów im wiernych, Czuli się zawsze piękni i młodzi, Aż do samej trywializowanej tak śmierci…   Niegdyś w starych chłopskich rodzinach, Gdy dobiegał końca panieństwa czas, Warunkiem dobrego zamążpójścia, Pokaźny dla córki był posag,   Pielęgnowaniu dziedziczonych domostw, Przez pokolenia wszelkich starań dokładano, Drewniane ściany wapnem bielono, Obejścia starannie uprzątano…   Dziś po lichych chłopskich chałupach, Zimne popioły dawno rozwiał wiatr, Nie pozostał po nich najmniejszy ślad, Wszystko wokół wysoka trawa porosła,   A sięgające nieba szklane wieżowce, Nowych czasów milczącym są totemem, Lecz otwartym pozostaje pytanie, Czy czasy te od tamtych są lepsze…
    • Wędrowiec.1984
      ***

      Przez Wędrowiec.1984 · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Jednak z wyraźnie obecną losowością, którą tasowanie jest naznaczone, w zasadzie już na samym początku utworu. Podoba mi się ten czynnik w wierszu.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...