Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

to była historia

dokładnie pamiętam

wszystko się zaczęło nad wyraz spokojnie

żona wyjechała

sąsiadka brunetka

szukała pomocy -  miała w domu problem

 

mąż jej tradycyjnie

wieczorem telefon

nagła delegacja na południu kraju

nie wie kiedy wróci

zależy od szefa

ciągle tylko pionek w korporacji raju

 

ciężko mi odmówić

urocza sąsiadka

przez matkę naturę obdarzoną hojnie

musimy przesunąć

łóżko w jej sypialni

bo rano biedaczce zginął złoty kolczyk

 

kończę pracę późno

obiad jem na mieście

lekko po dwudziestej pukam w drzwi sąsiadki

musiałem zapukać

domofon zepsuty

pyta zatroskana czy jadłem kolacje

 

może na początek

chodźmy do sypialni

mebel przesuniemy z głowy będzie kłopot

razem damy radę

pewnie łóżko ciężki

odszukamy kolczyk a konsumpcja potem

 

kolacji nie było

był  pikantny deser

a słaby mężczyzna cóż mógł zrobić więcej

on słyszał od dziecka

że pomoc sąsiedzka

jaka by nie była nigdy nie jest grzechem

 

ten kolczyk za łóżkiem

 to zwyczajny tombak

a cała historia słabiutka parodia

bo w tym bardzo bardzo

katolickim kraju

takie historyjki nam się nie zdarzają

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis   Wioluś. Twój wiersz mówi mi o byciu pragnieniem. o byciu ogniem, który wie, że może spalić ,  a mimo to chce trwać. czytając mam wrażenie, że oddycham  szybciej,  jakby naprawdę ktoś stał na granicy snu i świtu, nie chcąc puścić tej jednej, ostatniej chwili bliskosci. jakbyś powiedziała ze jestem błędem w Twoim systemie, ale błędem, który płonie. Wiolu. przyszłaś ze swoim wierszem i przyniosłaś słońce. w świecie poezji zaświeciło one też. pięknie zaświeciło.  
    • @Berenika97 Kiedyś pisałam wyłącznie rymem i wiem ile to 'kosztuje'  Zważywszy na szalę zamiłowań do pióra, cenię wyżej takie pisanie i pewnie tak mi zostanie, co nie oznacza, że jednak 'skręcam' i próbuję innych dróg. A Jacek Suchowicz pewnie mi tego nie daruje :)       
    • @Natuskaa   Piękna metafora strategicznego myślenia. Kruk kontra gołębie - to pokazuje różnicę między planowaniem a chaosem. To pytanie na końcu zmusza do myślenia. Kiedy wytrwałość staje się nadmierną ostrożnością. Świetnie  prowadzisz od obserwacji natury do filozoficznego pytania.  Pozdrawiam. 
    • Ta miniatura ma swój kolor.    pozdrawiam 
    • Bardzo sugestywny i niepokojący obraz — zimowy pejzaż przechodzi tu płynnie w ludową, niemal groteskową wizję śmierci. Podoba mi się sposób, w jaki sacrum miesza się z codziennością: karczma, rynek, tłum i symbolika zaświatów tworzą razem ciężki, filmowy klimat. To wiersz, który bardziej się przeżywa niż tylko czyta — zostawia w głowie surowy chłód i dużo przestrzeni do własnej interpretacji. Pozdrawiam :)
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...