Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rozprawa filozoficzna na bardzo ważki i nurtujący temat - Skąd bierze się u niektórych mężczyzn, często u tych o lamperyjnym wzroście, bardzo duże ego


Rekomendowane odpowiedzi

  • Gość zmienił(a) tytuł na Rozprawa filozoficzna na bardzo ważki i nurtujący temat - Skąd bierze się u niektórych mężczyzn, często u tych o lamperyjnym wzroście, bardzo duże ego
Opublikowano

Lamperyjny wzrost

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Jakie to cudne określenie

Przez Ciebie ludzie w kolejce do laboratorium patrzą na mnie jak na durnowatą 

śmieję się w głos

Masakra

Opublikowano (edytowane)

Jeżeli neologizm służy ośmieszaniu cech fizycznych bez względu czy kobiet, czy mężczyzn- to jestem na NIE. 

@Marek.zak1  W polskich placówkach oświatowych i budynkach służby zdrowia wcale nie jest rzadkością. Lamperia to ściana od podłogi na 1,20 m wysokości pomalowana farbą olejną. Wzrost lamperyjnny mają dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, jeżeli dorosły jest podobnego wzrostu, to już jest spowodowane jakąś chorobą. Nie godzi się wyśmiewać z takiego stanu rzeczy.

 

Edytowane przez Maria_M (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@dot.

 

To nie mój neologizm. Owo określenie usłyszałem po raz pierwszy ze 30 lat temu albo i dawniej.

@Marek.zak1

 

Nigdy nie mierzyłem, ale pewnie coś koło tego.

Miałem na myśli takich osobników jak Bonaparte, Mussolini. Hitler i jeszcze taki jeden...

Opublikowano (edytowane)

@Maria_M

 

To nie jest neologizm (zasłyszane dawno określenie). Nie śmiałbym wyśmiewać się z nikogo z powodu jego cech fizycznych, a tym bardziej używać do tego farby olejnej :) To raczej określenie "z przymrużeniem oka".

Edytowane przez Franek K (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @FaLcorN   Bardzo dziękuję!  W takim razie zmieniam front atmosferyczny na radosny i liryczny! Więc ogrzewam każde słowo, by zrobiło się… domowo.  Pozdrawiam. :))) @andrew Bardzo dziękuję! A może odwiedzę gwiazdozbiór Warkocz Bereniki? Jest mi też bliski - zaplotę włosy w warkocz i poczuję się jak w domu. :)))) Pomarzyć można. :)) @Christine Bardzo dziękuję! Ależ pięknie napisałaś i jakże trafnie!  Pozdrawiam serdecznie! 
    • @skarpetawsosie Ponieważ motyw 'danse macabre' przewija się przez historię literatury od średniowiecza, ciężko jest go unieść tak, aby nie popaść w zbyt głębokie koleiny, które już setki innych twórców wyryli w dziejach poezji. Ale jest u Ciebie ciekawe odwrócenie ról, gdzie to peelka sama zaprasza do tańca śmierć, zafascynowana nimbem, jaki jej towarzyszy. Może to w ogóle oznaczać zderzenie wyobrażeń z rzeczywistością, gdy śmierć wydaje się z początku kuszącą perspektywą lecz w ostatecznym rozrachunku peelka odkrywa jej dramatyzm i rozumie, że ostateczne rozwiązania oznaczają przekreślenie jej szans, marzeń, nadziei, możliwości. Poznanie natury śmierci przeraża, w związku z czym utwór brzmi jak ostrzeżenie przed iluzją, że jest w niej jakiś ukryty urok.   Jednocześnie z punktu widzenia poetyckiego, dużo tu jeszcze jest do przepracowania. Skupiłabym się bardziej na rzeczach konkretnych - na tym, co można zobaczyć, dotknąć, poczuć, usłyszeć. Wszelkie westchnienia, uczucia oddania są tu niepotrzebne.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Kaganiec raczej można zrzucić, a spuścić się ze smyczy, z łańcucha, z uwięzi, itd. Ta fraza źle brzmi stylistycznie.     To nie pasuje do pozostałych wersów, gdzie przecież chcesz pokazać pierwotną fascynację, więc trzymaj się tego. Pomijając konsekwencję logiczną (a raczej jej brak) - brzmi to ciężko, tak jakby wiersz na siłę chciał czytelnikowi wcisnąć własną treść.     Tu coś nie gra składniowo. Dla mnie fraza nieprzemyślana i źle zbudowana.     Te dwa wersy psują końcówkę, swoją dosłownością. To kolejne fragmenty, gdzie wiersz odbiera odbiorcy możliwość odczucia swoich własnych emocji w odniesieniu do tego, co czyta, a przecież chodzi o to, aby pojawiła się jakaś empatia.   Bardzo dobrym, mocnym  punktem jest za to:     Warto na tym wersie oprzeć puentę; jest w nim potencjał zarówno dla piszącego, żeby coś powiedzieć nie wprost, jak i dla czytelnika, żeby zastanowić się nad głębszym znaczeniem tych słów.
    • Okruszki szeptów porozsypywane przez wiatr tulę w dłoni wirują jak jesienne liście skroplone smakiem milczącej  tęsknoty   za horyzontem zapętlony taniec mew kołysze wspomnienia  wzburzonymi falami i twoje imię wołane przez dogasające w słońcu echo

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @rockthewriter   Zastanawiający wiersz …pełen kontrastów…   podoba mi się i …nie podoba ;)  tak naprawdę bardzo mi się podoba :) 
    • @bazyl_prost sam też nie znoszę pasów szczekających na wiatr. Ale przecież taka ich natura. Chcą nas chronić.@KOBIETA mnie też.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...