majestat życia...

[Pan Ropuch]

Matko jestem cały popękany

szczelina rysa zmarszczka i bruzda

dusza jak pępek zwija się we mnie…

 

spokojnie synu ciało to owoc

jak orzech się marszczy   

bruzdę zaszyje prawda

a przez szczeliny wejdzie

więcej światła w rysach

mieszka pamięć w splocie pępka

masz kawałek nas i nie nasz czas

 

przed lustrem stajesz zawadiacko się uśmiechasz

patrzysz czy odwzajemni spójrz i jeszcze raz

nie bój się zapytać dwugłosem – kochasz siebie

zacznij już dziś – nie czekaj by się naprawdę pokochać

 

zrób tyle - wystarczy

 

o duszy pomilczmy…

 

 

 

 

 

Edytowane 17 Października 2020 przez Pan Ropuch (wyświetl historię edycji)

[duszka]

@Pan Ropuch

Wiesz, chyba musiałeś to przezyć.., bo prawdziwość tego przekazu, uczuć i myśli w nim, aż mnie uderza.., ale w pozytywnym znaczeniu. Bo prawda, i to mi własnie uświadomiłeś, jest zawsze przynajmniej odrobinę bolesna, choć jednoczesnie uwalnia i pozwala na ten uśmiech - ropoznania... Ta scena przed lustrem, która jest jakby owocem słów miłości matki i zaufania im, jest tym, o czym piszę w moim ostatnim wierszu, tą uwalniająca chwilą po "zerwaniu zasłony". A więc to znasz :) Tak odczytuję Twój wiersz, mam nadzieję, że dobrze.

 

Ten dwuwers na końcu ma siłę i podoba mi się, tylko zastanawiam się czy w ostatnim nie powinno się przestawić słów, żeby jego wypowiedź nie zabrzmiała negatywnie ("o duszy lepiej milczeć"), a więc : "a o duszy pomilczymy". Jak myślisz? To drobna róźnica, ale ja ją czuję.

 

Pozdrawiam!

 

[jazzkółka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Spękania oswojone, zabliźnione spokojem, dzięki "dwoglosowi' (jak dobrze, go słyszeć - słuchać!), by móc "pomilczeć o duszy" (świetna puenta!)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Urzekła mnie ta lekcja pogodzenia się z czasem, ze sobą, której udziela Mądra (nazywana przez Ciebie "matką", ale dla mnie mogłaby być to równie dobrze - miłość/historia/dusza itd
PS tak przeczytałam sobie to cytowane miejsce bez "się" ale może zależy Ci na "zwrotności" tego czasownika i to rozbicie jest potrzebne...
Pozdrawiam serdecznie

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Poważna treść i raczej na więcej niż jedno czytanie.

Co prawda już drugie obudziło myśl, jest dobrze, dla mnie przynajmniej.

Możliwe, że lepiej byłoby za słowo.. dostanie.. dać, wejdzie, znikłoby "się" na początku kolejnego wersu.

Osobiście nie przepadam za takim zapisem. Dobra puenta.

Pozdrawiam.

 

[fregamo]

@Pan Ropuch "nie czekaj by się naprawdę pokochać" może siebie... Pozdrawiam

@fregamo

[ais]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

zamieniałabym dwa pierwsze wyrazy, bo czytam Mieszka pamięć w splocie pępka, wiesz Mieszko, Mieszko mój koleżko xDDD

pamięć mieszka w splocie pępka - tu akcent pada na pamięć, podkreślając istotę jej znaczenia;

Imho, oczywiście :)

 

Ujmujące...bardzo.

Pozdrówka i dużo zdrówka.