Na Zawrat z Doliny Gąsienicowej

[dmnkgl]

Nad Czarnym Stawem krążą kruki,
Niczym straż wiecznie wartująca,
Wciąż wnosząc w górę, hen, dopóki
Nie znikną z oczu w blasku słońca.

 

Ach też mieć skrzydła! Sięgać nieba
Na zawołanie, wolą tylko!
Gdy, by szczyt zdobyć, sił nie trzeba,
Gdy piąć się można bez wysiłku!

 

Nie dla nas odpoczynek błogi.
Nie dla nas dar kruczego lotu.
Bo nasza ścieżka to dwie nogi,
To krok, to oddech, strużka potu.

 

Wiedzie wzdłuż stawu, przez strumienie
Wciąż oddalając się pomału
Od dolin wszerz objętych cieniem
Kierując w stronę ideału.

 

Wiedzie wysoko stromym zboczem,
Rzeźbionym ostro skał szeregiem,
A potem kładzie się warkoczem
Strużyny wyłożonej śniegiem.

 

Aż przyjdzie w końcu pył otrzepać
Z rąk przed klamrami w wąskim żlebie.
Myślisz, że to ty patrzysz w przepaść,
Ale to ona patrzy w ciebie.

 

Zerka bezwstydnie i łakomie
Bo cała pragnie twego serca.
Chce abyś przepadł w jej ogromie,
Jest niczym głodny ludożerca.

 

Więc nie patrz w dół, ale na skałę,
Ciągnij się w górę z całej siły.
Wnet otchłań skryją kłęby białe,
Które znad głowy twej zstąpiły.

 

To znak niechybny, że niebawem
Dojdziesz do celu. Siostro, bracie,
Nim zdążysz otrzeć twarz rękawem
Postawisz stopę na Zawracie.

 

Tu się zatrzymaj, odwróć głowę,
Zobacz gdzie stoisz miast ptaszydeł.
Gdy pójdziesz zdobyć szczyty nowe,
Rób to z polotem, choć bez skrzydeł.

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 4 Października 2020 przez dmnkgl (wyświetl historię edycji)

[Gość Franek K]

Tekst z rozmachem, taki trochę młodopolsko-romantyczny.

Jest trochę niepłynności, ale całość wybrzmiewa bardzo dobrze. Tę drugą strofkę, tak jak @Kot, radziłbym trochę przerobić.

 

Pozdrawiam. FK.

[Marek.zak1]

Tak jak Franek. Fajny tekst.

[dmnkgl]

@Dag Piękności!

@Kot @Franek K Poprawione, dzięki za uwagę :)

@Franek K Młoda Polska i romantyzm to dwie szczególnie przeze mnie lubiane epoki, więc może się to odbijać na tekście ;)

@Marek.zak1 Dziękuję ślicznie :)

Pozdrawiam

[dmnkgl]

@a...a  W wypadku tej konkretnej trasy (czyli Czarny Staw Gąsienicowy-Zawrat+ zejście- najprawdopodobniej do Doliny Pięciu Stawów) nie mogę się zgodzić :) Łańcuchy, ekspozycja, duże spadki wysokości, konieczność używania rąk- to wszystko stanowi dodatkową trudność dla osoby, która jest przyzwyczajona do bardziej wychodzonych szlaków. Ja właśnie taką byłem, więc wiem co mówię :)

Pozdrawiam

[Gość Radosław]

Podróż w dwóch wymiarach. Nie tylko dla miłośników gór. Pozdrawiam.

[lena2_]

Super:)::)

[dmnkgl]

@Radosław @lena2_ Dzięki za wizytę i podobanie ;)

Pozdrawiam

[Gość Franek K]

Tak mi się jeszcze nasunęło... Może głodny ludożerca?

[WarszawiAnka]

Piękna, poetycka wspinaczka. :)

 

Pozdrawiam

[Tomasz Kucina]

Sumiennie i dużo pracy. Widzę, że sprawia ci to przyjemność, klimat katastroficzny oddziałuje wrażeniowo, ok.

[dmnkgl]

@WarszawiAnka Merci bien :)

@Tomasz Kucina Klimat katastroficzny? Rozumiem, że poświęcam dużo miejsca opisowi przepaści, ale stanowić ma tu ona raczej symboliczne ukazanie przeciwności w dążeniu do celu. Rada jest prosta- rób dalej swoje i daj z siebie wszystko ;)

Pozdrawiam

[Tomasz Kucina]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Nie mam żadnych zastrzeżeń, katastroficzny klimat jest tu bardzo okej, ogólnie nadaje utworowi smaczku. Sam prolog:

te kruki nad Czarnym Stawem, potem przepaść patrząca w piechura, porównanie tejże przepaści do głodnych ludożerców, są to środki charakterystyczne w cechach katastrofizmu takiego nawet spenglerowskiego, naturalnego i pierwotnego - to bardzo dobrze służy w odczycie wiersza. I to uważam za plus. Chyba tyle ;)