Jesień idzie - nie ma na to rady

[Andrzej_Wojnowski]

płonąc na niebie o zachodzie słońca

z chmurami w rytmie pijanego fokstrota

ostatni taniec nie zamierza kończyć

nie słucha wiatru

że najwyższa pora

 

cztery miesiące to wcale nie mało

nie były pochmurne i nie najzimniejsze

dobre wspomnienia długo pozostaną

pasuj kochana

szykuj wolne miejsce

 

wiesz sama przecież że się jej należy

ćwierć roku będzie teraz towarzyszyć

kalendarz zabarwi w żółci i czerwieni

kluczem letnich ptaków

zagra brzmienie ciszy

 

które się pakują bez ciebie im trudno

wybiorą podróż w daleki południe

a te co zostaną to nie będą szlochać

mają jakiś sposób

by jesień pokochać

 

ja też nie odlecę

jeszcze kwarantanna

o północy koniec

ale tu zostanę

chociaż te miesiące

będą dołujące

dam radę przeżyję

 

doczekam do wiosny

 

 

[Waldemar_Talar_Talar]

Ano idzie Andrzeju - ale ona też jest urocza  - oby do wiosny

a potem znowu lato.

Podobają mi się twoje rozważania.

                                                              Pozd. 

[duszka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dla mnie to puenta, która zresztą bardzo mi się podoba. Tak, jak i cały wiersz :) życzę PL, żeby też znalazł dla siebie sposób pokochania jesieni :) Pozdrawiam.

[Andrzej_Wojnowski]

@Waldemar_Talar_Talar

 

Dzięki.

 

Pozdrawiam

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

i tak miało być.

 

Reszta poniżej to tekst nieobowiązkowy.

 

Dziękuję i pozdrawiam

[Tomasz Kucina]

Optymistyczna puenta daje poczucie frajdy, dobrze się czyta i jest tzw. muzyka w treści. Pozdrawiam.

[Andrzej_Wojnowski]

@Tomasz Kucina

 

Dzięki Tomku

 

Pozdrawiam