(u)lotnie

[tetu]

Więc to zawsze życie ociera się o śmierć. A nie odwrotnie.

Kiedy umrę, w co nie wierzę, więc kiedy umrę, nie ja będę muskał życie, ale życie muśnie mnie, kiedy ktoś żywy o mnie pomyśli –  Edward Stachura.
-----------------------------------------------------------------
Więc śmieję się 
lecz On bardziej drwiąco
Otwieram okno
On otwiera drugie

 

Przepraszam: czy pan też umiera – Rafał Wojaczek

 

 

od czasu do czasu
jestem kimś
w rodzaju skoczka.
gdybym tylko mógł
stworzyć sobie lepszy tor
lotu; byłbym
wiecznym ptakiem.

 

pod wychudłym niebem
coraz mniej ptaków,
czarna żółć
pokryła im skrzydła;
abstrakcją jest siła –
odśrodkowa pozostawia szlam
o metalicznym smaku.

 

Edytowane 30 Sierpnia 2020 przez tetu (wyświetl historię edycji)

[Gość Radosław]

@tetu Czekam takich wierszy na tym portalu. Szorstki i miękki, trzymający ramy i pozostawiający przestrzeń dla odbiorcy. Bardzo na tak. Pozdrawiam.  

[PuszKin]

@tetu @tetunie jestem pewny czy po "siła" powinien być przecinek.

[tetu]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Radku dziękuję za taki odbiór wiersza. Wdziencznam Ci za ten koment;)  Pozdrawiam. 

 

PuszKin masz rację, nie powinien. 
Dłubałam w tej drugiej cząstce bez przerwy coś poprawiając. Miałam zamienić na myślnik i mi umknęło. Dzięki, pozdrawiam. 

[Deonix_]

Tekst wbrew tytułowi bardzo ciężki,

ściągający ku ziemi.

A przynajmniej tak go odczułam.

Chociaż odśrodkowa może i rozrywać.

I tych rozerwań może być ileśtam, a któreś z nich może być ostateczne.

Ciekawy, głęboki i wieloznaczny wiersz, zyskuje w moich oczach z każdym czytaniem.

 

Pozdrowienia :)

 

D.

[tetu]

Deo, wielkie dzięki za słowo. Serdeczności.