Pochlastana (wiersz młodzieżowy, "se")

[Lisa Wonderful]

zaczęło się od tego że
ochlapały mnie obowiązki
a fuj!
wściekła wytarłam twarz
w zachlapanym ubraniu przemierzyłam miasto
trudno było w takim stanie kogokolwiek przywitać
zatem sztuczny uśmiech prawdziwieje
a muzyka dudni
jak pralka wysysająca soki brudu
potem ochlapało mnie zauroczenie
przygniotło na wyżynach
gosposia wylała mydliny
i chlasnęło mnie w twarz pytanie
czemu rozkochuję się tylko w debilkach?
bo dają nadzieję
a ja lubie nadzieję
no bo zawsze stoi przede mną
jebnięty blondyn z niebieskim błyskiem w oku
z białymi ząbkami
i wpierdziela mi się w sny
rozwija planszę wymagań
jest inteligentny
ma uroczy głupkowaty uśmiech
oblizuję się na widok takiego króliczka
choć nie jest z czekolady
a zresztą ja ostatnio nie lubię czekolady
ciekawe...
a na końcu zalała mnie próżność
jak na głupca dużo umiem
dziewczyną jestem z ambicjami
książeczka do bierzmowania nasłuchała się wrrr...
ona ma mnie dość
nie to ja mam jej dość
chlast!
wypływam sufitem - bo pokój już zalany
jupi!
idę 200 km wzwyż
jestem tutaj
cud się stał - sucha
stoję tu gdzie
problemy się kończą
a no bo się skończyły
miałam plan
zrealizowałam plan
ja - pełna optymizmu
kupiłam se błotniki
tu nic nie chlapie!

[Włodzimierz Nabkowski]

hehe

[pan_ktotam]

ja bym wrzucił do prozy :)

/ktotam

[Lisa Wonderful]

Byli już panowie zielonoocy, byli błękitnoocy. A ja kocham czarnookiego :D Jutro walę w tynki!

[Agnes]

świetnie się czyta, ja też widziałabym to w prozie, masz talent do takich tekstów.

pozdrawiam
Agnes