Fotografia syna

[huzarc]

Między wschodem a zachodem

Pod Warszawą na równinie 

Tor dwustronny jesienny 

Parzysty i kolejowy - bardzo ważny 

Stęka stalowym pędem

Wedle rozkładu

Świszczącego szczękaniem hamulca  

 

On wyszedł jak do lotu na przeciw 

Zderzeniu zdarzeń

Z jej małą fotografią

Zaciśniętą w ciasnych palcach

Jak bezpowrotnym biletem do nieba

Z przesiadką w czyśćcu

I spojrzał ostatni raz w zęby ekspresu   

 

Czy Pan poznaje ten kształt na fotografii

Wyrwany przez impet z miazgi ciała

Rysunek na fragmencie pleców

Zamknięty czerwonym konturem smoka

Czy należał on do pańskiego syna

Tyle z niego pozostało w zieleni traw

Dla  ojcowskich pękniętych oczu

 

Trzeba wypełnić pustkę protokołu

Nie łzą daremną i zduszonym szlochem

Lecz pismem nieczułym za to skrupulatnym

Nikt martwy - proszę Pana

Nie może pozostać bez imienia 

I musi zostać wymazany ostatecznie

Z ziemskich rejestrów

********

Jej fotografia przetrwała

Czysta i kompletna

Przyklejona potulnie do bezdźwięcznej szyny

Jak liść jednego z pobliskich drzew

Które trącane cmentarnym wichrem

Opłatkiem ciszy opadają na ziemię 

Aby w ich miejscu rozwinęły się kolejne

Edytowane 10 Sierpnia 2020 przez huzarc (wyświetl historię edycji)

[dmnkgl]

@huzarc  Brak mi słów. Przeczytałem drugi raz i nadal brak. I bardzo dobrze, że się nie rymuje

Pozdrawiam

[M.A.R.G.O.T]

@huzarc ach...smutny... Pozdrawiam.

[iwonaroma]

Przejmujący.

Czy Pan poznajE, tak chyba miało być? 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - trudno komentować bo coś boli.

                                                                       Pozd.

[duszka]

Fotografia syna... i ojca. Pozdrawiam.

[Marek.zak1]

Jechałem pociągiem z Poznania do Warszawy, czyli właśnie na tej trasie, i nagle, blisko Konina,  dziwny dźwięk pod kołami. Pociąg awaryjnie się zatrzymał. Okazało się, że ktoś wskoczył na tory przed pociągiem, a ten odgłos to były miażdżone kości. Okropne.

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

- tu bym(wedle mojego wyczucia) jeszcze pomyślał, czy np. Wyrwany przez impet z miazgi ciała - jest potrzebne. Jak dla mnie : Czy Pan poznaje ten kształt na fotografii - wystarczy, domyślam się reszty. Rysunek zamknięty czerwonym konturem smoka - bardzo dobry, konkretny i osobisty. Dalej - Czy należał on do pańskiego syna - on, niepotrzebne, a ja zakończyłbym tak: Tyle z niego pozostało w zieleni traw dla ojcowskich oczu. Pęknięte mi nie potrzebne, potrafię sobie wyobrazić. Zawsze kiedy piszę o śmierci zastanawiam się na ile uchylić ten parawan, którym zasłania się zwłoki, a na ile liczyć na wyobraźnię odbiorcy i nasze podobnie ukształtowane mózgi. Jeszcze paru rzeczy mógłbym się czepnąć, ale może później. Wiersz chyba z tych osobistych i bolesnych, ale zawsze pozostaje wierszem i można komentować. Mimo wszystko daję serce. Pozdrawiam

Edytowane 10 Sierpnia 2020 przez Jan Paweł D. (Krakelura) (wyświetl historię edycji)

[Jan Paweł D. (Krakelura)]

Przepraszam, ale uważam, że masz tu dobry wiersz, tylko trzeba wyrzucić co zbędne, więc pozwoliłem sobie, a Ty oczywiście zrobisz jak uważasz:

 

Pod Warszawą, między

wschodem a zachodem

tor dwustronny i jesienny 

stęka wedle rozkładu.

 

 On wyszedł jak do lotu na przeciw 

zderzeniom zdarzeń, z jej małą fotografią

zaciśniętą w palcach jak biletem do nieba

z przesiadką w czyśćcu i spojrzał

ostatni raz w czoło ekspresu.

 

Czy Pan poznaje kształt na fotografii -

rysunek na fragmencie pleców

zamknięty czerwonym konturem smoka

czy należał do pańskiego syna. -

Tyle z niego pozostało, w zieleni traw,

dla  ojcowskich oczu.

 

Trzeba wypełnić pustkę protokołu

pismem nieczułym za to skrupulatnym,

nikt martwy - proszę pana,

nie może pozostać bez imienia 

i musi zostać wymazany ostatecznie

z ziemskich rejestrów.

[ais]

Bardzo.

[huzarc]

Wszystkim swoim gościom dziękuję za lekturę, komentarze, rady i uwagi. Wszystkich pozdrawiam serdecznie

 

@Jan Paweł D. (Krakelura) Dziękuję, że moja myśl stała się inspiracją do opisania jej na nowo, ale raczej nie chciałbym obrzeżać swych słów, nawet jeśli wydaję się to rozwlekłe i mniej smaczne, niż gdyby inaczej je przyprawić.  Cóż, mój parawan jest zużyty, niedoinwestowany, stąd wyłazi z niego turpistyczny szczegół... Mój ekspres ma żeby a nie czoło, bo czoło się co najwyżej obmywa, a w lokomotywowni, trzeba wygrzebywać, głęboko pod wagonami...

 

Za to pokusiłem się o mały suplement do całości, taka mała dygresja obok, bo przecież tak na prawdę była to historia dwóch fotografii.  

 

 

[Victoria]

@huzarc   Życie nierzadko pisze okrutne scenariusze. A Ci, którzy rezygnują z życia popełniając samobójstwo - oby byli szczęśliwsi tam, gdzie teraz są...

[Nata_Kruk]

Dłuuugi wiersz, ale bez problemu doczytałam do końca. Ciekawie poprowadzone myśli.

Pozdrawiam.