Powidok

[dmnkgl]

Już trzeba odejść, już się słońce chyli,
Jeden raz zmierzyć przestrzeń bystrym wzrokiem.
Niech się wypali w nim obraz tej chwili
Srebrną poświatą, czystym powidokiem.

 

Powiek skarbnica niech długo przechowa
Wspomnienia barwę, płochość i wdzięk sarni.
Niech zwiąże z sobą szarfa światła płowa
Błysk fal jeziora, czerń oczu latarni.

 

A choć żal ściska gardło zachrypnięte
Od śpiewów dzikich do białego rana
Pamiętać będziesz cytrynę i miętę.
Powidok świtu. Przetarte kolana.

 

 

Edytowane 29 Września 2020 przez dmnkgl (wyświetl historię edycji)

[WarszawiAnka]

Ileż to razy pojawiało sie pragnienie, by zatrzymać jakiś widok, doznanie, przeżycie, chwilę... Ileż to obrazów i melodii przechowuje pamięć...

Pięknie to uchwycone.

 

Mam tylko uwagę do trzeciego wersu, Napisałabym go tak:

Niech się odciśnie w nim obraz tej chwili.

 

Pozdrawiam

[Nata_Kruk]

Powidoki, fajne słowo do dopisania treści, tak mi się wydaje. Tutaj.. Powidok.. wiersz, który z przyjemnością się czytało.

Pozdrawiam.

[ais]

Wspaniałości.

[violetta]

Ładne 

[dmnkgl]

@WarszawiAnka Z tym odciskaniem piętna chodziło o fizyczny mechanizm powidoku, rzeczywiście ,,piętno" nie do końca dobrze to oddaje bo ma raczej negatywny wydźwięk. Poprawione, dzięki za uwagę :)

@valeria @ais @Nata_Kruk Cieszę sie, że się spodobało :)

[fregamo]

@dmnkgl pozdrawiam

 

[dmnkgl]

@fregamo po- zdrówka ;)

[Johny]

@dmnkgl Wiersz świetnie się czyta, bo pieści wszystkie zmysły. Czego tu nie ma? Jest mnóstwo przeróżnych barw jak błysk fal jeziora i czerń latarni, są dźwięki - śpiewy, jest smak cytryny i mięty, jest dotyk obtartych kolan. Przez to można wiersz poczuć w każdym wymiarze dlatego tak działa na wyobraźnię :).

 

Można byłoby się przyczepić, że powidok to tylko zjawisko wzrokowe, że pamięć sensoryczna to najkrótszy i najbardziej zawodny rodzaj pamięci. Ale cóż, w końcu to licentia poetica i traktowanie metafor dosłownie niszczy zabawę :P.

[dmnkgl]

@Johny  Witam, dziękuję za takie wgryzienie się w wiersz :) 

Masz rację, że nie jest to zjawisko krótkotrwałe i chwała Panu, że tak jest. Proszę sobie wyobrazić jak musiałby wyglądać obraz pod powiekami gdyby zostawałoby tam niemal wszystko, lub co gorsza po prostu pamiętali byśmy wszystko. Albo zamiast wyobrażać można po prostu zerknąć do biografii Sołomona Szerieszewskiego. Horror.

Pamięć jest stety niestety ulotna co daje doskonały powód by co jakiś czas ją sobie odświeżyć :)

Pozdrawiam