Pamięć o Róży

[mikolenka_]

Byłaś dla mnie natchnieniem
barwą iluzji wśród śmiałych snów
kielichem, po którym pragnienie
spłynęło tysiącem słów.

 

A słowa znaczyły tak mało
niewiele, tyle co gest
w sercu zawarty jak anioł
o skrzydłach ciężkich od łez.

 

Byłaś też dla mnie muzyką
szelestem wśród traw i rzęs
biegłam za Tobą donikąd
po kolcach zrzucanych we mgle.

 

Zbyt hojnie stawałaś się naga
piękniejsza niż zamysł i sen
rozkwitłaś na rzęsach, na trawach
nadzieją, kolejnym dniem.

[fregamo]

@mikolenka_ róża bez kolców...

Pozdrawiam

 

[[email protected]]

@mikolenka_

Jak w każdym ogrodzie są róże i różyczki, białe i czarne, szlachetne i dzikie.

Miłego dnia.

[mikolenka_]

@[email protected] Interesujące powiązanie. A może owa Róża, na próżno szukała Miłości, którą ja opisuje. Tej duchowej. Bardzo smutna i refleksyjna historia. Kobiety często naiwnie brną w życie, osiągając wiele ogromnym kosztem. Bez pomysłu na siebie i wyobraźni. Pozdrawiam.

 

@fregamo Tak, dziewicza. Pozdrawiam.

[huzarc]

Różne są róże, ale czy nie jest ich sensem pnąc się swym kwiatem po ogrodzie, aby cieszyć oczy i wabić nos, a co bardziej aroganckie i zuchwałe uczyć pokory cierniami. Pozdrawiam autorkę. 

[mikolenka_]

@huzarc Zgadzam się w zupełności. Miłość tez uczy pokory. Ma dwa dominujące odcienie, uniesienie i cierpienie. Paradoksalnie się uzupełniają, jedno bez drugiego nie istnieje tworząc pełnię? Bynajmniej w moim rozumieniu. Pozdrawiam.