Bezsennik

[Lidia Maria Concertina]

Możesz przekomarzać się z czasem, możesz go zwalczać Kupując kremy na zmarszczki pilnować, by nic mu z siebie nie dać Żadnych kompromisów  Gdy zakrada się bezsenną nocą by sprawdzić, czy jesteś dostatecznie oblany zimnym potem Czy masz dreszcze - myśląc o cherubinach pędzących na karych koniach, czy o 'godzinie śmierci naszej amen'   Nic cię nie uspokaja. Ja też czasami nie piszę wierszem. Zapomniałam do ciebie zadzwonić Ale - uczę się. Jeśli nie życia, to książek i gazet Myślami jestem ciągle gdzieś, na oblanej ciepłym wrześniowym słońcem ławce Myśląc o niczym. Myśląc o tym, że zawsze tak samo ... Rozmyślam o niczym. Z nadzieją, że to się nie zmieni. Nawet, gdy zmienię ławkę. I cały park. Mijają mnie ludzie niosący ze sobą różnorodność - jak nosi się torby i apaszki Czym się różnią? Dwukropek Przeżyli już wszystkie możliwe śmierci Rozważają wysokość kary piekieł za niepopłacone rachunki, soboty bez wyjazdów czy ewentualność rozwodu Są świeże połogi I nasycenia po wizycie u kochanki Ulice służą do zwiedzania Nawet jeśli chodzi się tą samą do pracy przez 40 lat Kupuję sobie tort. Zapalam jedną świeczkę. Marzę wdychając Stary Świat - choć nie mam pewności, że gdzieś istnieje taka ulica Przecieram szyby oczu Nikt nie podziela mojego zdumienia: Jesteśmy. Nieważne kim, nieważne, po co Przytulamy się - niezdarnie czując COŚ. Do końca życia pozostało jeszcze ... Nie wiem, w jakiej jednostce czasu tak właściwie powinno się to liczyć. Wezwać Boga nadaremno? To nie ten peron. Wracam do siebie. Starannie przygotowuję samotność do snu: gorący prysznic, szklanka mleka i tran Rozczarowaniem ścielę łóżko: miał być szampan, gruby rekin, noc i ''ktoś'' ... A jest tylko fantom ze wstrzymanym oddechem ...

Edytowane 11 Lipca 2020 przez Lidia Maria Concertina (wyświetl historię edycji)

[Justyna Adamczewska]

Myśląc o niczyym

Myśląc o tym, że zawsze tak samo ...

Rozmyślam o niczym.

 

To jest to Lidia Maria Concertina. Wiersz o nieśmrtelności? Tak sądzę, okole życia? Nie wiem czy dobrze zrozumiałam, powtarzalność, choćby nie wiem co. J

[Sylwester_Lasota]

Podzielam.

Pozdrawiam :)

[[email protected]]

@Lidia Maria Concertina  Bólem chciałaś się zabić, zranić samą Siebie, ale to nie takie łatwe. Człowiek to gruboskórne stworzenie zniesie wszystko, a nawet więcej. Nie płacz Lidka - chciałoby się zakrzyknąć, bierz sprawy w Swoje ręce. Życie stoi w poczekalni, trzeba by z nim pogawędzić poważnie. Zmiana jakakolwiek zmiana, tego właśnie najbardziej się boimy - tej niepewności. Lepiej grzęznąć w rutynie, powszedniości,  niż trzasnąć ręką w stół.

 

Pozdrawiam Lidio.

[w kropki bordo]

@Lidia Maria Concertina Do...."przez 40 lat" świetne! Metafora ławki, parku, ulicy....Z tej drugiej części zostawiam tylko

"Kupuję tort

 zapalam świeczkę.

 Wracam do siebie" 

 

Na tym bym zakończyła. Moim zdaniem, ta druga część może być materiałem na zupełnie odrębny tekst.....bo jesteśmy w parku, a tu nagle pojawia się "peron", trochę taki miszmasz. 

Ale to ja i proszę nie bierz mojego komentarza personalnie, piszę o wierszu, nie o autorze, tu niestety niektórym się myli. 

Dziękuję i pozdrawiam :)

 

[fregamo]

@Lidia Maria Concertina "ewentualność rozwodu" dosyć smutna ta Twoja wizja

i "gruby rekin"

Pozdrawiam

[Marek.zak1]

Dobre o czasie i nie tylko. Samotność to prawdziwa pandemia, boli, obniża poprzeczki i zwiększa konsumpcję Lorafenu i podobnych. Miód i mleko wskazuje, że nie jest tak źle. Pozdrawiam. 

[Pan Ropuch]

@Lidia Maria Concertina Ta ławeczka w parku na wszystkich robi wrażenie gdyż prawie każdy z Nas tutaj(ale podejrzewam, że ogólnie i w życiu) ją posiada. Będę nieco wulgarny więc z góry przepraszam, jest ona w sensie metaforycznym funkcją OFF bądź STAND BY dla tych dwóch odwiecznych nierządnic o imionach: ANA i LIZA. Tak to sztuka i błogosławieństwo móc nie myśleć o niczym choćby przez chwilę. Nazwę to oczyszczeniem, higieną umysłu czy wytchnieniem dla zwojów mózgowych. 

Zabrała mnie Pani po raz kolejny na przechadzkę po celnie i dobitnie utkanych konstruktach myślowych, zwiedzałem i dziwiłem się nim jak mały chłopiec podświadomie czując: ja już to gdzieś widziałem...

 

Pozdrawiam

Pan Ropuch

[Lidia Maria Concertina]

@Justyna Adamczewska Doskonale zrozumiałaś, Justyno, bo między innymi - też. Dziękuję i pozdrawiam :)

@[email protected] WIELKIE DZIĘKI. Pozdrawiam.

@Marek.zak1 Dziękuję bardzo i oby tylko mleko i miód - pozdrawiam. :) 

@Pan Ropuch DZIĘKUJĘ! To bardzo cenny i zaszczytny dla mnie komentarz. Pozdrawiam!