VII. Homo Advena

[dmnkgl]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Marek.zak1]

Bardzo dobry, przewrotny i uniwersalny tekst. Chyba najlepszy z cyklu. Pozdrawiam.

[tetu]

Bardzo ładny wiersz. O dziwo nie przeszkodził mi rym wewnętrzny w pierwszym wersie, ani archaizmy, ni styl jakim się posłużyłeś. Całość refleksyjna, ubrana w dobrą formę. Powtórzenie pierwszej strofy jako ostatniej dopina całość. Ładnie. Pozdrawiam.  

[dmnkgl]

@Marek.zak1  Jak kończyć to z przytupem ;)

[Gość Franek K]

Bardzo dobry tekst. Każdy katolik powinien w zasadzie cieszyć się na mysl o własnej śmierci, a i ci których opuszcza powinni być zadowoleni, że jest szczęśliwy.

Miało być "ukaże" czy "okaże'?

 

Pozdrawiam.

[MIROSŁAW C.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Lament, nie przynosi ulgi. Tym co stoją i temu co leży. 

Pozdrawiam. 

[dmnkgl]

@Franek K  ,,Ukazać", ale dzięki za troskę :)

Powinno tak być, ale wszyscy jednak wiemy, że śmierć, w szczególności osoby bliskiej, jest bez względu na wiarę bardzo bolesna i pocieszanie kogoś na zasadzie ,,przecież nic się nie stało", to zaiste niedźwiedzia przysługa. Najważniejsze to okazać zrozumienie i subtelnie przekazać nadzieję. Pozdrawiam

[iwonaroma]

Wysmakowana forma i fajny dystans do siebie ('raz się wyśpię' ;)).

Masz ode mnie oberka ;) 

[dmnkgl]

@iwonaroma Pohamuj się na litość, ja jeszcze żyję! ;)

Pozdrawiam

[Waldemar_Talar_Talar]

Witam - wesołe marzy się komuś umieranie...którego i tak nie zobaczy

                                                                                                                                Pozd.

[dmnkgl]

@Waldemar_Talar_Talar O co to to nie, jeśli coś wynika z tego tekstu, to marzenie o życiu, którego śmierć jest dopiero początkiem i przez co nie powinno się nią (zbytnio) smucić. Pozdrawiam serdecznie Waldemarze

Edytowane 27 Czerwca 2020 przez dmnkgl (wyświetl historię edycji)

[Pan Ropuch]

@dmnkgl Jak zawsze to jest mega dopracowane, dopieszczone i zapięte na ostatni guziczek jak surdut. Mam nieodparte wrażenie, ilekroć CIEBIE czytam, że jestem w samym centrum baroku, jeśli miałbym to porównywać w architekturze z licznymi zdobieniami. Muzycznie też przygrywa mi Bach więc to by się zgadzało. Pozdrawiam

 

Pan Ropuch

[iwonaroma]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

:)

;)

 

To tak przyszłościowo :) 

[Sylwester_Lasota]

Lepiej, coraz lepiej :) Warsztat, styl i przekaz baardzo na PLUS, w moim odczuciu :)

Pozdrawiam serdecznie.

[dmnkgl]

@Pan Ropuch  Hmmm. Z barokiem kojarzy mi się głównie przesyt, kicz i przerost formy nad treścią. Z drugiej zaś strony epoka ta niosła ze sobą silnie jeszcze zakorzeniony w Europie duch chrześcijański i niebanalne idee metafizyczne. Potraktuję to więc jako komplement za który bardzo dziękuję :) 

Przywiązanie do detalu o którym piszesz towarzyszyło jednak (silnie) poezji aż do czasu modernizmu, od którego zaczęło się to wszystko ,,sypać". W wyniku tych zmian żyjemy w czasach, w których forma jest kwestią absolutnie drugorzędną- liczą się emocje wzbudzane w odbiorcy, prostota i elegancja. Taka zastana sytuacja budzi naturalną dla każdego okresu przejściowego, chęć zmiany, buntu, którego wyrazem jest do tej formy przywiązanie. Moja ,, twórczość" ma być kolejną cegiełką w tym dziele i mam nadzieję, że któregoś dnia to ono będzie z powrotem dominować w światku literackim. Pozdrawiam serdecznie