Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

VI. Homo Sanctus

dmnkgl
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Moondog

Moondog

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nie potrzebna inwersja(moim zdaniem)

nie jestem pewien jak z tymi pękami (czy przypadkiem nie pąkami)

chyba niepotrzebny przecinek 

ale bardzo mi się podoba puenta 

w sumie to cała druga strofa

 

pozdrawiam

1
Tomasz Kucina

Tomasz Kucina

Opublikowano
Opublikowano

Bardzo ciekawie. Tak jakby w dwóch płaszczyznach i do wyboru czytelnika.

1. Monolog człowieka codziennie doglądającego swojego ogrodu, w natłoku zajęć i pracy odczuwającego satysfakcje z tego powodu.

2. Spojrzenie Stwórcy na swój "ogród biblijny" na planetę i nadrzędną rolę człowieka usytuowanego przez Boga na niej.  

 

"Gościnna" rola ogrodu to moje przeświadczenie o tym, że według woli samego Boga - dla każdego człowieka, każdego zwierzęcia i rośliny ogród ten jest domem i ty jako autor to doceniasz. Dostojny wiersz, mądry, koncyliacyjny i chyba napisany w głębokiej świadomości.

1
Tomasz Kucina

Tomasz Kucina

Opublikowano
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ja sobie  myślę, że autor chyba świadomie użył koturnowego języka, by podkreślić cały aspekt biblijny w treści (jeżeli w ogóle tam jest?), a sama "skała" odnosić się może do "Św. Piotra" i Kościoła Chrystusowego budowanego na "skale"? Ale, to tylko moje wyobrażenia i być może nieuzasadnione sugestie. Sam autor na pewno się odniesie i dopowie nam precyzyjniej. Mnie ten wiersz się podoba, no ale ja lubię także i bardziej klasyczne normy. 

dmnkgl

dmnkgl

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Annie@Tomasz Kucina Odniosę się, a jak inaczej ;)

Zacznijmy od tego, że Homo Sanctus to niemalże zwieńczenie cyklu zapoczątkowanego przez Homo Deus. Obrazuje on historię/przemianę człowieka od pierwszego upadku, pierworodnego grzechu pychy, przez zagubienie się w codzienności po rozpoczęcie poszukiwania Prawdy i tego poszukiwania rezultaty. Dopiero w tym wierszu dochodzi do głosu wewnętrzny spokój, wdzięczność (tu ,,kłanianie się pąkom") i altruizm- peel nie zatrzymuje ogrodu dla siebie. W tym kontekście trudno ukryć moje inspiracje i wspomniana ,,skała" staje się dość czytelnym nawiązaniem, które bez trudu wyłapał Tomasz. Przemawiać ma za tym też fakt, że ogród żywi peela, wobec czego skała nie może być żadnym ograniczeniem. Pozdrawiam serdecznie

dmnkgl

dmnkgl

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Sylwester_Lasota  Bardzo dobre pytanie :) Miała być, ale uznałem, że raczej psuje całość niż ją wzbogaca. Jeśli pijesz natomiast do kwestii technicznej (czyli ta ściana bialego ekranu) to sam nie wiem jak ona się wytworzyła. Pozdrawiam

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Posem
      Cykl dnia pierwszego

      Przez Posem · Opublikowano

      @Mel666 W tym wszystkim zastanawia jedno. Czemu tak się dzieje? Czemu jeden zginie od ugryzienia mrówki, a drugi żyje sto lat. No i ta bezsensowność, która aż krzyczy w Twoim wierszu. Może to po to, by komuś było łatwiej, albo by zrobić miejsce drugiej mrówce. Nie wiem. Ale to pytanie pewno zostaje na długo w człowieku. Pozdrawiam. 
    • Posem
      61#

      Przez Posem · Opublikowano

      Dzięki. Pozdrawiam. 
    • andrew
      swój świat ...

      Przez andrew · Opublikowano

      @Poet Ka Och ...

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • Poet Ka
      swój świat ...

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @andrew Rwany sposób przechodzenia od myśli do myśli imituje chaos, którego doświadcza człowiek w codziennym życiu.   Wiersz jest próbą, a raczej wezwaniem do stworzenia sobie własnego świata i ostrzeżeniem przed tłumem.   Dwa ostatnie, krótkie wersy, niczym zaklęcia, dookreślają, że „swój mały świat” to „swój kawałek podłogi” i „azyl”.   Myśl oraz wezwanie są kierowane do bliskiej osoby (nie w całym utworze- ponieważ pojawia się forma "z nią", jest to element tej rwanej struktury), ale także do wszystkich ludzi – a właściwie do każdego z osobna.   Moim zdaniem ten urywany sposób pisania oraz powtórzenie myśli stanowią największą siłę utworu, nadając mu indywidualny rys.
    • wiedźma
      Skorupa

      Przez wiedźma · Opublikowano

      Sam tytuł ma dla mnie taką wymowność, że to wiersz o tym co zostało. W wierszu w zestawieniu do " kurtyny" odczytuje to tak, że kurtynę zawsze można podnieść, skorupa jest tym, co się ukształtowało. Każdy ma swoją skorupę po stracie. W wierszu mamy dwie strony skorupy lewą i prawą. Zastanawia mnie przedstawienie lewej jako pierwszej. Może sugerować swoje spostrzeganie " świata" . Mamy tu lewą dłoń,  to logika, zewnętrzna strona skorupy, to ona chroni mózg. Ona przewodzi prąd, który zabija to, co jest w środku.  Neuronoprzekaźniki się stykają, iskrzą się na " słomianym stosie się spalają " tu odczytuję słomiany stos jako coś kruchego, co szybko się spala. Po lewej stronie pojawiają się także " stare wyblakłe fotografie, które po dotknięciu ręki się rozpadają. Metalowa klatka pod ziemią , gdzie nie dociera światło- to dla mnie obraz, który odczytuję jako coś, co zostało ukryte, jest trwałe, bo z metalu, jednak zakopane pod ziemią, nie jest widoczne "gołym okiem". Tu jako jako coś w rodzaju wspomnień.  Dalej pojawia się pytanie : " Co tu się właściwie stało? ". Odpowiedź na nie jest taka, że to jest ciało podmiotu lircznego. On diagnozuje siebie jako kukiełkę, która jest poruszana dwoma nitkami. Następnie określa siebie jako drugoplanową aktorę w sztuce, której to podmiot liryczny  nie zapisał własnymi rękoma. Podmiot czuję pustkę, całkowity brak emocji. Bierze wszystko takim jakie jest, bez oceny - automatycznie.  Dla mnie ten wersy są obrazem tego, że podmiot wie, że to nie on kieruje swoim życiem. Nie ma nawet rąk, jest " poruszany za pomocą kruchych nitek.    Kolejne wersy pokazują sam stan wewnętrznych  uczuć, to prawa strona, która także  zanika.  Tutaj mamy emocje, dzieciństwo, rodzinny dom. Pojawiają się tu magiczne stuczki, snieżobiałe poduszki. To obraz tego, co kiedyś było  " magią czucia " . W zestawieniu do " zardzewiałych doniczek"  pokazuje obraz rodzącej się wewnętrzniej pustki. Te doniczki nasuwają mi na myśl zardzewiałe, czyli już trochę zatarte wspomnienia. Nikt ich nie " konserwował" dlatego zardzewiały.  Po raz kolejny pojawia się także obraz opadającej kurtyny, zamknięcie powiek. Spektakl życia jest skończony. Może zbyt daleka interpretacja, jednak odczytuję to tak symboliczną śmierć. W przenośni umieraja to, co pozwala być człowiekiem. To obraz pustki. Dalej pojawiają się po raz kolejny teatralne obrazy, tj. tekturowa zasłona. Podmiot słyszy swoje imię.  Pokuszę się tu o odczytanie iskierki nadziei.  Skoro słyszy swoje imię to dla mnie oznacza to, że jest w podmiocie lirycznym jeszcze odrobina "ja".  Z kolei  końcówka  jest pytaniem o to kim jestem i jaką rolę mam w swoim życiu.  Podmiot nie wie czy jest iskrą czy cieniem.Mamy tu bardzo jasne, trafne porównania. Jeszcze szuka siebie. Końcowe dwa wersy są odpowiedzią. Jest pionkiem na szachownicy życia. Potwierdza to, że jest sterowany. Kończy się słowami " Mój ruch".    @Mel666 To wiersz, który wywołuje refleksję aby zajrzeć w głąb siebie. I odpowiedzieć sobie na pytanie jaki będzie " mój ruch".  To bardzo dobre zakończenie, bo pozwala na to, aby każdy dokonał własnej diagnozy. Kiedyś napisałam wiersz o maskach, które nosimy. Dla mnie Twój wiersz ma podobny wydźwięk.  Czytałam w napięciu i swoją odpowiedź już znam.  Dziękuję za ten wiersz.  Pozdrawiam Cię serdecznie.   

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...