Samotność

[fregamo]

samotności ponura
jakże mi dziś bliska

w ten dzień marudny
gdy jesień zgnilizną liścia
ubiera nas przeszywa

kierunek chłodu obrany
przy braku domowego ogniska
jałowa ziemia już trawi
by przetrwać stan tej myśli

co noc przychodzi mara
wypełnia udręki widma
budząc potem zimnym
w pustce wszechświata

zgiń przepadnij tani
szelągu gawiedzi cieniu

tak człowiek pozostaje starym
już za młodych lat pielgrzymem

i tylko ona  pozostaje
do samego końca winna
kara przyczyna karma
samotności gorzka naiwność

 

 

[Gość Franek K]

Samotność to, po mojemu, siostra - kuzynka wrażliwości. Im człek bardziej wrażliwy, tym trudniej mu funkcjonować wśród ludzi. Dobry tekst.

 

Pozdrawiam. FK.

[fregamo]

@Franek K chyba trafiłeś...

nigdy tak o tym nie myślałem.

Dziękuję za słowa

[Wędrowiec.1984]

Mam wrażenie, że samotność i wrażliwość coraz częściej idą dzisiaj w parze. 

A przecież właśnie owa wrażliwość jest jedną z najważniejszych cnót.

Edytowane 4 Czerwca 2020 przez Wędrowiec.1984 (wyświetl historię edycji)

[fregamo]

@Wędrowiec.1984 w sumie masz rację ale wrażliwość to dosyć szerokie pojęcie a tą którą znam jedynie w życiu szkodzi.

Stąd zapewne po drodze jej do samotności.

Dziękuję za słowa Wędrowcze.

 

[Gość Radosław]

"zgnilizna liścia" to mi się kojarzy z czymś przesądzonym i nieodwracalnym, ale jest tu równie mocny obraz braku domowego ogniska - w kontrze do bliskości samotności . To co mnie inspiruje i widzę po raz kolejny w twoim wierszu, to zestawianie przeciwieństw.  Niech wrażliwość będzie szansą dla samotności.  Pozdrawiam. 

[fregamo]

@Radosław wzajemnie