Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Wyrwane marzeniom 

Dawid Rzeszutek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Dawid Rzeszutek

Dawid Rzeszutek

Opublikowano
Opublikowano

Wyrwane marzeniom 


Włosy jej gwiezdny wiatr rozwiał  
Od księżyca biło ciepło jej serca 
Bóg - musisz kochać mi mawiał 
By wydobyć miłość z nocy korca 


Dziś perfum nostalgii czuję obok 
Brak róży przy mnie boleścią darzy 
A Idę wśród mogił i spieszę krok 
Spotkamy się młodzi, a nie starzy


Czerwieńsze będzie twoje mi serce 
A błękit oczu uwiecznię w szafirze  
Drżą mi od wspomnień blade ręce 
A dusza dla ciebie pogrywa na lirze 


Stopiłbym nas jak z wosku świecę 
By być w tobie a ty we mnie blisko 
I utonąłbym poddany trudu męce
Zrodzeni staniemy się jak ognisko 


Jak ten płomień jedyny wieczności 
Niczym to niebo ponad wszystkim 
Lecz nie brakuje mi też ostrożności 
Przepraszam jak będę Tobie szorstki 

 

Autor: Dawid Rzeszutek

5
Dawid Rzeszutek

Dawid Rzeszutek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witaj Waldku, 

 

Mimo naszych sprzeczek zawsze cię cenię. Możemy się nie zgadzać w pewnych kwestiach, ale twoje reakcje bardzo mnie cieszą :) 

Jestem wdzięczny, że czytasz i również komentujesz. Przepraszam jeśli cię uraziłem, ale różne mam dni, często reaguję zbyt wybuchowo. Kłaniam się nisko, Pozdrawiam !

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Simon Tracy
      Strażnica praojca

      Przez Simon Tracy · Opublikowano

      Na przestrzeni wszystkich tych wieków, łączy was tylko ta jedna rzecz. Nazwisko? Posiadłość? Herb? Nieskończona samotność  i objawy destrukcyjnego szaleństwa. Ktoś, kiedyś dawno, przeklął cały ród. Dziwny to ród w którym brak małżeństw, potomstwa czy więzów krwi. Brak drzewa i sagi rodzinnej. Skąd wzięło się tak zepsute nasienie? Kto był praojcem stworzenia  tej genetycznej degeneracji?     Matroną była senna muza. Zwid umysłu, ogarniętego bólem istnienia. Jej ciało było zbezczeszczone przez bluźniercze potrzeby zmysłów. Była blada, gnilna, pobita i gwałcona. Żyła choć jej członki i oczy były martwe. Serce wyrwano jej okrutnie  i zastąpiono klątwą bestii. Niegdyś jeszcze potrafiła  płakać nad swym losem. Łudząc się tym co kłamliwie  materializował jej świat. Pokazywał jej kwiaty na łąkach wiosennych, ogrody i sady pełne krasnego owocu, ludzi beztroskich i wolnych. Serdecznych przyjaciół. Zjednoczone rodziny. Sprawiedliwych ojców  i kochające matki. Taki był świat za szkłem. Granicy bytu.     Ona miała tylko zaświaty. Pełne pyłu, kurzu, czarnych kikutów drzew. Rzeki spienione krwią. Zamiast kwiatów, trupy wzdęte od rozkładu, kwitły słodką wonią śmierci. Wędrowała przez puste, skruszałe wioski. Miasteczka rozpalone ogniem  nie ognisk domowych a pożogą moru. Miasta o olbrzymich murach i wieżach. Czarne jak noc. Zwiewne jak mara. Tam mieszkały demony, które czasami prosiła o pomoc  w starciu z ludźmi z powierzchni.     Krążyły legendy,  że tam za murami twierdzy, za pustynią nieposkromionego wichru, za płaskowyżem zimnego żalu, za oceanem łez niewinnie przelanych. W strażnicy wykutej  z pierworodnego ognia nienawiści. Mieszka ON! Demon, którego nie dotykają myślą Bogowie. O którym nie mówią kroniki i sagi. Ten który przybył tu  przed powstaniem czasu i materii. Kurhan jego usypany  z wyschniętych czaszek niedoszłych herosów, którzy przed eonami  rzucili mu niebacznie wyzwanie. Spoczywa w grobowcu zakopanym  aż do trzewi ziemi. Płytę nagrobną zdobią,  srebrne słońce i złoty księżyc. Nad kurhanem roztoczyła wieczny cień, samotna góra. Martwa i milcząca bazaltową pustką. Śpiewa mu pieśń o zagładzie cywilizacji. Muza wie dobrze.  Czuję to w sobie. On to wszystko stworzył. Wraz z nią. Ona go do tego zmusza. By pisał poezję  z bezdni swego grobu.    
    • Alicja_Wysocka
      w żółtych kaloszach

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Mitylene Rymowany wiersz ma swoje ramy, staram się zmieścić w jego wymaganiach,  a powyglupiać się - też lubię, szczególnie słowem.  Bardzo lubię deszcz - może mniej ten listopadowy. Za niedługo będzie majowy, ten jest najbardziej poetycki.  Pozdrawiam :)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
    • violetta
      Cisza

      Przez violetta · Opublikowano

      @Mitylene cudne dwa:)
    • Mitylene
      Cisza

      Przez Mitylene · Opublikowano

      Violetta tak obraz wyglądał przed zachodem słońca:)

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • violetta
      Wspomnienie

      Przez violetta · Opublikowano

      @.KOBIETA. dziękuję pięknie:) @Stukacz ciepłą mam nadzieję:)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...