Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Świetny wiersz! :-)

Co prawda poruszasz niełatwe sprawy, ale sposób w jaki to zrobiłaś, trafia.

Ciekawa forma i treść.

Podoba mi się.

Pozdrawiam.

Gość Radosław
Opublikowano

Mocne, poruszające i dobre. wróć... bardzo dobre.  Pozdrawiam serdecznie. 

Opublikowano

@Kot dzięki za wizytę i przekazaną opinię.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oj... te wieczne poszukiwania słów. Jak się wygadać, ale nie przegadać  ?

Jak się wyrazić, dobitnie, nie tandetnie ?

Jeszcze raz dziękuję. Pozdrawiam

Gość Franek K
Opublikowano

Jak widać nie trzeba tysiąca słów by coś wyrazić. Można prosto i tafnie, a zarazem subtelnie

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Opublikowano

@Franek K bardzo Ci dziękuję i pozdrawiam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

Ścinam, ściskam, upycham tak się czuje najlepiej. Muszę popracować nad płynnością, to co zasugerował wyżej Kot, żeby nie były to tylko zdania. Pozdrawiam. 

Opublikowano

@Somalija

Ja też dorzucam swoje serduszko

i choć wśród innych znaczy niewiele

do tego jeszcze, co jest rzadkością

wstawić komentarz też się ośmielę.

 

Wiersz się podoba i ma przesłanie

autorka warsztat ma znamienity

jeżeli będzie tak dalej pisać

to będzie zbierać same profity.

 

serdeczne pozdrowienia  :)))

  • 3 tygodnie później...
Opublikowano

Cześć @Sylwester_Lasota dziękuję za czas, poświęcony na czytanie moich wierszy

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

. Dziękuję za serducha, jeden z nich ubrał się w pomarańczową wstążeczkę . Dziękuję i pozdrawiam

 

Tak, pod obcą banderą. Marek też mi zwracał uwagę. Ja jestem skrótowcem. I tak czasem tuninguje wypowiedzi.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Księżyc zawsze  ma nieswoją twarz. Czasem stara się odzyskać rysy, zgubić ten profil.   Spogląda na mnie z uśmiechem, mruży któreś oko, ale brak mu życzliwości.   Targany zazdrością żałuje,  że nie skrył się za wzgórzami i patrzył, gdy oddychaliśmy głośniej.          
    • W  Weronie...   stoi dom który  nie jest twoim domem  balkon który nie jest  twoim balkonem nie czeka na  letnie śpiewy w poświacie miesiąca   byłaś Julią teraz nie jesteś  byłaś na balkonie oko błękitu nie było łagodne  a w kawie nie było Norwida  stał dom - dom pobielany bo dwór to nie był    ani gościniec  ani droga do Werony jesteś Julią  w negatywie  bo kochasz na stałe i wciąż jeszcze żyjesz  serce - piosnka Norwida  
    • Przeczytałem, na filmie się pośmiałem, przy wierszyku zamyśliłem. Serdeczności. 
    • Żyjemy by kochać  I być kochanym    A potem umieramy Odchodząc z niczym    Nadzy jak nas  Pan Bóg stworzył    I nie odradzamy się    Może tylko w myślach  Najbliższych nam osób    A zabawa dalej  Gdzieś tam trwa...
    • Słoik z miodem stoi tam, gdzie go postawiłaś. Zaschnięta żółta kropla na gwincie – twój ostatni odcisk palca, którego nie mam śmiałości zetrzeć. To teraz mój relikwiarz. W sypialni zapach jest najgorszy: mieszanka twoich perfum i tej dusznej, słodkawej woni, którą przyniosłem na swetrze z oddziału. Nie wietrzę. Boję się, że jak otworzę okno, to wywieje stąd resztki twojego imienia. Próbuję czytać, ale litery są jak martwe owady. W łazience dwie szczoteczki do zębów – jedna wciąż mokra, druga sucha od tygodnia, sztywna, jakby skamieniała z przerażenia. Patrzę na nią i czuję, jak drętwieje mi szczęka. Nie ma żadnego „ja” ani „to”. Jest tylko numer autobusu, który zawsze spóźnia się o 18:12, i fakt, że kupiłem dwa chleby, choć nie mam kogo karmić. Stoję nad zlewem i kruszę ten nadmiar do kosza, bo nawet ptaki na parapecie wydają się zbyt głośne, zbyt żywe, zbyt pewne jutrzejszego ziarna. Kiedy kładę się spać, przesuwam się na samą krawędź. Zostawiam ci miejsce. Zimna połowa materaca jest teraz jedynym dowodem na to, że kiedykolwiek istniał jakiś porządek świata. Słucham, jak stygną kaloryfery – to jedyny dialog, na jaki mnie jeszcze stać.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...