Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Matrioszka

Lidia Maria Concertina
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Lidia Maria Concertina

Lidia Maria Concertina

Opublikowano
Opublikowano

Wylewasz mnie za kołnierz
Ja cię nachodzę ciszą
Owijasz mnie chusteczką
Łzy ... i tak żadnych dźwięków nie słyszą.

 

Ciemnozielony serdak
I miłość skryta w karafce
Kilka stuleci temu
Puszczaliśmy białe latawce
I głowę wystawiał emu
Z ciemnozłotego piasku
I coś mi obiecałeś
Mimo, że nie istniałeś

 

Siedzę i łowię łabędzie
Zmyślając swe dalsze życie
Otwieram radością okna
Zamawiam darmowe tycie

 

Słucham plecionych bzdur - od rana do ... niedzieli
Zamierzam dalej istnieć
Jak bardzo byście nie chcieli

 

Tego - czy czegoś innego

Zanurzam się w kwarantannie - samotność ... - jaka to głębia
Jeden centymetr nad ziemią ... ?


Znalazłam siebie!
Na dnie.

3
Wolnego

Wolnego

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

Istnienie jest naszym bytem, też i ego,

Zgadzamy się Koleżanko i kolego,

Mniej hałasu, krzyków i wątków,

Z kwadratowych prostokątów,

Samotność przezwycięży tylko : 

Rodzina bliska, daleka - to wszystko,

A centymetr jak w Maju - Maj,

Gdy Kwiat mówi : czaj, czaj, czaj,

Gdzie łodygę swoją od ziemi wyrwie,

Młode lecz Potęgą - potężne i silne

 

Pozdrawiam pani Mario.

Edytowane przez Wolnego (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Migrena
      Drapieżnik

      Przez Migrena · Opublikowano

      Już wiem, że to sen. Ta wiedza niczego nie ratuje. Biegnę - a raczej zapadam się w bieg. Jak człowiek w melasie. Ruch istnieje, ale nie ma prędkości. Miasto znam. Na pewno znam. Byłem tu kiedyś. Albo śniłem, że byłem. Ulice rozpoznają mnie szybciej niż ja je. Bruk pamięta ciężar moich stóp, choć nogi mam z opóźnionej decyzji ciała. Próbuję przyspieszyć. Ciało nie wierzy. Każdy krok ciągnie się jak źle postawione zdanie, którego nie da się cofnąć. Asfalt ma temperaturę krwi. Wpija się w podeszwy. Zlizuje moje imię z dokumentów w kieszeni. Oddycha. Przytrzymuje mnie jak dłoń na karku. Wciąga sznurówki, resztki tętna. Miasto bierze mnie małymi porcjami. Ktoś jest za mną. Od pierwszej sekundy mojego snu. Słyszę go w zmianie powietrza. W tym, jak cisza robi się cięższa. To drapieżnik. Poluje. Jego obecność zagęszcza ulice. Oddech ma wagę betonu w ruchu. Nie słyszę kroków. Słyszę, jak pod jego ciężarem pękają cząsteczki powietrza. Jest tak blisko, że moja własna skóra próbuje się odwrócić, by go nie widzieć. Wie, że nie muszę się spieszyć - to ja muszę. Uciekam w kręte uliczki. Znam je. A jednak nie wiem, gdzie jestem. Miasto przesuwa mapę pod stopami. Znajome miejsca gubią nazwy. Nie ma kierunków. Jest tylko przód i to, co jest za mną. Biegnę w miejscu. Nogi mielą noc jak zużyty mechanizm. Powietrze gęstnieje, opiera się płucom, myślom, strachowi. Oddycham za wolno. Przez chwilę sen patrzy na mnie. Krzyczę. Krzyk nie wylatuje. Zastyga w przełyku jak stygnące szkło. Rozrywa płuca od wewnątrz, bo świat nie chce go przyjąć Gardło pęka - ale krzyk wraca, wbity z powrotem w usta jak knebel z własnego ciała. Kamienice nachylają się tak nisko, że czuję na karku ich stęchły oddech. Zamykają powieki fasad. Miasto mnie pamięta. I to jest najgorsze. To miasto śni mnie dokładniej, niż ja potrafię śnić je. Bruk układa się w kształt moich lęków, zanim zdążę o nich pomyśleć. Drzwi są oczami. Okna - jamami ust. Nikt nie pomaga. Wszyscy wiedzą, jak to się kończy. Cień za mną jest cierpliwy. Cień nade mną rozlewa się jak smoła, która zna każdy mój krok i wie, gdzie zwolnię. Upadam. Podnoszę się. Jeszcze wolniej. Drapieżnik już stoi przede mną. Nie goni. Czeka. Aż do niego dojdę na resztkach ruchu. Serce wali w żebra jak pięść w zamknięte od wewnątrz drzwi. Sen dławi mnie ręką z betonu włożoną w gardło. Krzyczę. W nocy. Krzyk przebija sen, ściany, cudze sny. Budzi domowników - obcych świadków mojego pościgu. Pęknięcie. Światło. Budzę się. Sprawdzam dłonie. Pod paznokciami mam pył z tamtego bruku. Cisza w pokoju nie jest pusta. Ma ten sam ciężar, co tam, za rogiem. Z gardłem spalonym od krzyku. Z sercem, które jeszcze biegnie. Leżę w łóżku. Cisza oddycha obok. I nie wiem - czy to miasto istnieje naprawdę, czy tylko wraca nocą po mnie.      
    • Charismafilos
      Kusaki

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      Oooooooobażaaaanki! preeeecle! 3 w cenie 2, tylko dziś! Okaaaazja! Oooooooobażaaaankiiiiiii!!!
    • EsKalisia
      Wyobraźnia a prawda

      Przez EsKalisia · Opublikowano

      No i fajno. Żegnam ozięble;)
    • Charismafilos
      Wyobraźnia a prawda

      Przez Charismafilos · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @EsKalisia i tym mnie pokonałaś - zakładam szlafmycę i oddalam się na z góry upatrzone pozycje! Żegnam wywrotowo! ;)
    • EsKalisia
      Wyobraźnia a prawda

      Przez EsKalisia · Opublikowano

      przewrót lepszy Niż nawrót  " jesteś lepszy bo nie bierzesz pregabaliny" ;)

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...