Tajemnica Białych Róż

[Dekaos Dondi]

             

                     ––//––

gdy o poranku kropelki rosy

jak łzy tuliły gałązki zimne

dziecko ujrzało przepiękną panią

zaiste dla niego widok przedziwny

 

biała sukienka  o śnieżnej bieli

na niej gwiazdek dwanaście lśniło

przed nią w ciepłej jasnej poświacie

serce bardziej w nadziei się skryło

 

chłopiec zlękniony mówić nie mógł

mając w swym sercu  smutek i ciszę

wtedy usłyszał słowa przyjazne

powiedz mi po coś tu do mnie przyszedł

 

i nagle lęku nie było wcale

nie przytłaczała go bojaźń żadna

moja siostrzyczka jest ciężko chora

spraw proszę  pani by nie umarła

 

kochane dziecko jam tylko matką

trzeba mi Syna o to zapytać

bo tylko On moc taką posiada

gdy Jego wola śmierć nie zawita

 

dziecko do domu spiesznie pobiegło

a gdy wróciło poważnie rzecze

zniszczyłem wszystkie moje zabawki

te co najbardziej kochałem na świecie

 

*  

wielu mieszkańców w to miejsce zmierza

żeby się przyjrzeć prześlicznej pani

lecz tylko drzewo nadal tam stoi

okolone białymi różami

[Marek.zak1]

Jest przesłanie i magia. Podoba mi się, ale ja też do cudów sceptycznie. 

[Dekaos Dondi]

@Marek.zak1

Dzięki→Moim zdaniem Cuda się zdarzają, takie przez duże: C, ale faktycznie... sceptycyzm jest wskazany.

Bo mogą być przez małe: c. Tu akurat z tekstu nie wynika jednoznacznie. Każdy może pomyśleć po swojemu.

Pozdrawiam:)→I wiele Dobrego w Nowym Roku Życzę>

[Marek.zak1]

@Dekaos Dondi Cenię właśnie nieoczywistość i dyskretny dystans w Twoim wierszu. Dzięki za życzenia i wzajemnie.