Percepcjonistka

[Lidia Maria Concertina]

I widzę tylko te miasta
I nieruchome schody
Ludzi biegnących - w miejscu
Ryby - wyjęte z wody

 

A mieszkam w małym pudełku, gdzie nie przyjmuję gości
Rośliny tylko więdną,
a kwitną - odległości
Pomiędzy mną a życiem
W prostej, powszedniej rozmowie, z oknami z których widok - kocha, co stare i nowe

 

Mieszkam też w starej drwalni - przyziemność grubo ciosana
W salonie okulisty - nie widzę, że gdzieś jest rana
I w obuwniczym sklepie - pomagam kopciuszkowi
Też - w biurze detektywa, licząc, że świat się nie dowie
O tym, że nie ukrywam: negatywnych wrażeń, zblazowanego malkontenctwa, hipokrytycznych witraży, biegunów ekstremalności, od których ... aż wieje nudą

Znanym sekretem jest fakt, iż - codziennie czekam na cuda

Zaglądam do skrzynki na listy, dzwonię do wszystkich banków, piszę na wyższe uczelnie i do portali od randek,
często też podróżuję - tam, gdzie już wszyscy byli, kupuję akcje i sztabki - z reguły pod wpływem chwili
Jestem w kontakcie z kosmosem - wszystkimi możnymi wszechświata
A mama mi mówi: ''Dorośnij! Masz już swoje lata...''