Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Naprzeciw

Marek Paprocki
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Raczej "W punkt" niż "Naprzeciw" ;)

Wytrąciło mnie "koryto" - przykro, nawet przeczytałem jako "korytarz" z rozpędu.
A z wiatrem znowu inna przygoda; zobaczyłem "zwiewanymi".
Eh, już nie te oczy (dobrze, ze słuch i coś tam jeszcze jako-tako).
;)
Trzcina myśląca w oziębłości globu?
pzdr. b

Joanna_W.

Joanna_W.

Opublikowano
Opublikowano

Może Bezet ma rację, że szuka tu Pascala.
Tymczasem ja widzę przede wszystkim zachwyt światem, który także dzięki prawidłom przemijania wciąż pozostaje godzien najwyższej uwagi i szacunku:

"ziemia ręce-topole
wyciąga do nieba

wiatr zwiewnymi chmurami
poleruje księżyc"

Nie będę ukrywać, że urzeka mnie to uosobienie topoli i księżyca w atmosferze wieczoru. Schyłkowość napełnia serce wieloma sprzecznymi uczuciami. Tutaj odnajduję spokój, który jest skutkiem ciągłego pozostawania w drodze.

Pozdrawiam. A.

Marek Paprocki

Marek Paprocki

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

przyznam, że trochę bałem się decydując się na publikację tego wiersza.Komentatorzy mnie nie zawiedli.Do Joanny W. dodam,że świat,natura podpowiada człowiekowi dokąd ma iść i w jaki sposób.Gama podpowiedzi wystarczy dla różnych światopoglądów.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Toyer
      Ocean duszy

      Przez Toyer · Opublikowano

      Tyle we mnie uczuć mokrych — padają, burzą się, odpływają. Deszcze łez nie samotnych mokną na ścianie twarzy. A ja pragnę tej wody, co płynie w duszy, gorącej jak gejzer, parującej szczęściem. Niech smutek utopi się w kałuży, duszo moja, bądź oceanem szczęścia. Płyń tam, gdzie nie ma złych fal, gdzie wicher staje się lekką bryzą, w statku nadziei ku portowi miłości, gdzie z wiarą wieczną krzyczę: Kocham życie.
    • aniat.
      Kwiecień, co plecie.

      Przez aniat. · Opublikowano

      Kwiecień ułożył się naręczem tulipanów na moim ramieniu. Przeniknął przez skórę i dotarł aż tam, gdzie drżenie. W słowach ukrył ptasie szepty, prawdziwe tylko dla mnie. Muskał wiatrem kobiecość i prowadził w stronę słońca. Potem potrząsnął lekko pierwszą burzą. Otworzyłam oczy i poczułam jego niestałość. Zmokłam w deszczu.
    • lena2_
      ubywanie

      Przez lena2_ · Opublikowano

      @Berenika97 Bardzo trafnie skomentowałaś, to wiersz o mojej mamie. Dziękuję Bereniko:):) @Alicja_Wysocka Dziękuję Alicjo:):) pozdrawiam:):)
    • orkan11
      TO

      Przez orkan11 · Opublikowano

      W samotności zawsze będę sam. Myślałem, że znalazłem azyl, Naiwnie wierzyłem, że jest gdzieś nirwana. Tymczasem prawda, Że ból istnienia muszę znosić w pojedynkę, Dotarła do mnie niespodziewanie w słoneczną niedzielę.   To są łzy rozpaczy. To są krople wielkiej tęsknoty za tym, co utracone. A może za tym, czego nie było, Czego pragnąłem, a nigdy nie otrzymałem.   Nagi, bezbronny I jeszcze bardziej samotny Muszę iść.   Myślałem, że TO już nie wróci. Naiwnie wierzyłem, że będę szedł już tylko ku słońcu.   Jednak chwila słabości kosztuje zbyt wiele...
    • Proszalny
      Brzezina

      Przez Proszalny · Opublikowano

      @Nata_Kruk   Ha, ha - cały :) A ja myślałem, że jesteś "cała". Super :)) Dzięki :)   @Berenika97   "Cały jestem zbudowany z ran" - tak mówił poeta. Pomiędzy ranami płyną czerwcowe deszcze, gwałtowne i ciepłe ulewy, jak oczyszczenie. Wiosna nie jest odnową, nie ma narodzin i śmierci - jest tylko brzoza. Trwanie.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...