Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Nie wystarczy nam Iluzji do pierwszego,
jak wypłatę - roztrwaniamy ją do woli,
że się wszystko poukłada zgodnie z planem,
że szczęśliwie połączymy różne strony.

Nie wystarczy tych emocji by iść dalej,
gdy codzienność oczekuje zobowiązań.
Poukładać tyle wątków nie zdołamy,
sama miłość to za mało, jest za prosta.

Owszem, w książkach opisują takie stany
romantyczne uniesienia bez pokrycia
lecz świat wiąże ludzi bardziej kredytami
niż zapisem wspólnych westchnień do księżyca.





 

Edytowane przez beta_b (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Witam -   ciekawy wiersz  - zatrzymuje zmusza do refleksji.

Jak cie nie ma to nie ma a jak jesteś to z przytupem.

Sama miłość to za mało - super fragment udanego wiersza.

                                                                                                            Miłych snów życzę. 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dziękuję, Waldku za obecność. Im szybciej opadnie iluzja tym szybciej się można pozbierać. 

 

Samo życie, tu poezji nie uświadczysz nic prócz słowa. Ściskam.

 

Alu miła, szukam pomysłu. I mi brakuje autorów, którzy poziom trzymali w poziomie. 

 

Marku, kochać bezwzględnie to rola rodzica. W związku są inne jakości, stąd wymagania względem drugiego. 

 

Ok, wycięłam, to był zaczyn na już inny wątek. 

 

Wszystkim dziękuję za czas i czytanie. Pozdrawiam ciepło, bb

Opublikowano

Tym tekstem obnażyłaś kobieto cały świat, w tym nas ludzi. 
Przykro, że tak to właśnie wygląda. Coraz mniej prawdziwej miłości, coraz więcej pułapek i niebezpieczeństw. Zatracamy w tym wszystkim siebie i to co najważniejsze.

 

jaka szkoda, że na kredyt ci nie dadzą
prawdziwego miłowania tak niewiele,
na 50 lat bym wzięła z prolongatą,
później wcale nie oddała, za cholerę! ;)

 

Pozdrawiam Beato. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • nie wiem dlaczego, ale pasuje mi tu dowcip pijany malarz staje przed lustrem komentując je jak obraz nie wiem czyje to płótno, ale kogoś sławnego hymm, tak właśnie mają się sprawy codzienne, widzimy co chcemy widzieć lub to co jest czyli codzienność
    • @.KOBIETA. Och nie, nie tak, M. :-) To jest wiersz O TOBIE. Wywołujesz burze w głowach (hormonach) mężczyzn ze swojego otoczenia charakterem i nieprzeciętną, podobno, urodą (nie w moim typie). Jeśli się nie zmienisz, będziesz wielokrotnie porzucana i raniona. Tak odczytuj ten wiersz. Ja nie aspiruję do Ciebie :-) tylko się o Ciebie martwię, nie chcę, żebyś sobie zrobiła krzywdę. Obawiałbym się nawet Ciebie adoptować :-)
    • a gdy nadejdzie Śądu czas i stanę u stóp tronu pokłonię ja się Panu w pas  i rzeknę bez pardonu rozkoszy rajskich nie chcę znać  ni wiedzieć gdzie się kryją lecz tam mnie panie Boże wsadź gdzie piją gdzie piją gdzie piją kolapsy grawitacyjne pochłaniają jony jak ukwiały chlorek sodu galaktyka wiruje i pszczoły zbierają więcej miodu to wiosna radosna sprawia że piwo lepiej smakuje...   a kucharz w kuchni polowej grochówkę wojskową gotuje !
    • zazdroszczę, bo nie mam, snów o których można tak pisać, wiem, mogą być męczące kiedyś miewałem sny nazywają odbiciem duszy jeśli to prawda, to pokazuje czego nie pragnie, dwoistość człowieka jest męcząca, ciągle musi się zmagać sam ze sobą, a ma tyle innych problemów patrząc z perspektywy na takie utwory, zastanawiam się jak AI poradzi sobie z psychiką ludzką, gdzieś jest baza danych w której to wszystko się kisi Pozdrawiam
    • Moim zdaniem autor nie ujmuje tu obłędu jako coś szkodliwego (chyba że dla samego PLa) ale jako rezygnację powodującą rozkład dnia codziennego i przygaszenie spowodowane brakiem drugiej osoby, w sensie rozkładu jest to obłęd, w sensie pożycia tylko rezygnacja. Głębokie przeżywanie utraty, aż do małego stop, gdzie sam nie daje akceptacji takiemu porządkowi rzeczy. Autor pokazuje tu ludzki wymiar tragedii osamotnienia, równie dobrze mógłby zamiast łózka, użyć wyspy jak w Robinsonie Crusoe. Obie postacie mają wspólny charakter, człowiek bijący się samotnie z myślami ociera się o utratę zmysłów. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...