Koszmary

[Stukacz]

 

Umrę bez Ciebie, cicho śniąc – nie wiem dlaczego

We łzach zmarnieje miotana wolą przeznaczenia

Nie cierpię, za to widzę w tym coś śmiesznego

Lecz bez Ciebie nie ma to dla mnie znaczenia

 

Zasypiam patrząc w niebo, w gwiezdne mgławice

Widzę je ponure i smutne jak każdego roku

I nie wiem co się w oczach roi, co widzę

Więc zrywam z tych złud błysk swojego wzroku

 

I Ty, przed promieniem oczu uciekasz – cudacznie

Zanim złapiesz mdlejącą złudzeniem – mnie smutną

I pachnącą jak świerk, a sen na nowo się zacznie

I znów marzenia i sny, Twoje bystre myśli – utną

 

I nawet po śmierci spokojna popatrzę w ziemię

Gdzie Ty, wciąż zbyt pewny siły swojego serca

Zrozumiesz wreszcie jak ciężkie nosiłam brzemię

A ja nie powiem, że Ty: złamany życiem – oszczerca

 

I sama nie wiem jak przeliczyć uczucia, pragnienia

Gdy Ty, przywiany pamięcią ze snów bezmiaru

Wierzysz, że odsłonię przez mgłę zakryte złudzenia

A ja pozbawię Cię snów – lecz nie koszmarów