Sztorm

[Wędrowiec.1984]

Sztorm

 

Na szklistych pięciu liniach osiadł kropli diament

I tworzy łez melodię deszczu lśniącym chórem,

Uwodząc każdą nutą wichru milion córek,

Dla których wzniesie złoty, śród obłoków harem.

 

Rozrywa sztorm niebiosa, trąbiąc grzmotów gamę,

I strąca mały okręt w gradu siwą chmurę,

Gdzie lodu martwy dotyk żagle chwyta czule,

Z warkocza srebrnych komet, boską igłą tkane.

 

Ucichły nagle grzmoty. Kurs na port ojczysty!

Zawińmy tuż przed świtem, póki gwiezdny szpaler

Wyznacza dziś wędrowcom trakt na niebie mglistym...

 

Lecz gdzież załoga moja? Zjawy łajby starej

Ślubują swe marzenia o powrocie ziścić,

Żeglując statkiem duchów, wiecznie, poprzez fale.

 

...

 

 

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To jest śliczniusie i mądre, acz sprytny ten diament. 

 

I tu:

 

Latający Holender? 

[Wędrowiec.1984]

@Młoda Dziękuję za serduszko. :-)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tak... to mógłby być ten okręt... Bardzo lubię koncept Latającego Holendra, czy to z Piratów z Karaibów, czy to z realnych opowieści piratów, aczkolwiek tutaj nie był akurat moją inspiracją. :)

 

 

Diament jest bardzo sprytny, ponieważ wywołał ulewę. :)

 

No i Justyno, dziękuję za serduszko.

Edytowane 19 Maja 2019 przez Wędrowiec.1984 (wyświetl historię edycji)

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Diamentowa była ta ulewa? 

[Wędrowiec.1984]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Ciekawa interpretacja i tak też mogło być w tej historii, aczkolwiek chodziło mi tutaj o diamentową kroplę deszczu, która wzbudza ulewę, na sposób opisany w wierszu. :)

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wędrowcze, jeszcze wrócę do Twego wiersza, teraz muszę spadać, że tak powiem. Ale jeszcze przed tym:

 

Pozdrawiam. J. :))

[Wędrowiec.1984]

@Justyna Adamczewska no fakt, leje jak z cebra, diamentowymi kroplami. :)

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Z diamentów naszyjnik miałam, 

ale go rozerwałam,

podarować chciałam przejrzystość

przyrodzie, 

bo ona znaczy dla mnie wszystko. 

 

No to idę... J. 

[Wędrowiec.1984]

@Justyna Adamczewska jak romantycznie... :)

[Sylwester_Lasota]

Dobry sonet. Odczytuje go metaforycznie. Wielu dziś żeglarzy, którzy marzą o powrocie do domu. Problem w tym, że dość często świata, z którego wypłynęli po prostu już nie ma.

Gratuluję ujęcia tematu i pozdrawiam :)

[Bogdan Brzozka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Bardzo realistycznie i tajemniczo jednocześnie - dla mnie bardzo na tak - super!

                                                                                                                                              Pozdrawiam Wędrowcze

                                                                                                                                              

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

[Wędrowiec.1984]

@Sylwester_Lasota @Bogdan Brzozka dziękuję. Kiedy czytam ten sonet widzę stary żaglowiec z poszarpanymi żaglami i połamanymi masztami... gdzieś daleko, na horyzoncie. Nigdy już nie dobije do brzegu i wraz z załogą duchów będzie wiecznie żeglował po morzach i oceanach.

[Andrzej_Wojnowski]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Czuję Baudelairowski klimat. Tak lubię. "Kwiaty zła" to mój ulubiony tomik.

 

Pozdrawaim

 

 

[Wędrowiec.1984]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Dziękuję za plusik choć nie czytuję Baudelaire’a. :-)

[Justyna Adamczewska]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

A mnie na myśl przyszedł wiersz Kazimierza Przerwy-Tetmajera "Ty nie giń marnie"

 

To mój ulubiony poeta, lubię Młoda Polskę, tak, jak Ty romantyzm

 

Ty nie giń marnie, gdy w serce cię rani
 Zabójczy grot;
Ty nie uciekaj do cichej przystani
 Gdy ryknie grzmot.

Niech się uczucia po uczuciach kruszą!
 W kraj myśli idź —
Z umarłem sercem, ale z żywą duszą
 Wszak można żyć.

Niech na bałwany piętrzą się bałwany!
 Niech pęka łódź!
Na jednej desce łodzi zdruzgotanej
 Toń można pruć.

Dumny zwycięzca w walce z sercem swojem,
 Wyższy nad gmin
Dzielnie z losami prowadzonym bojem,
 Sięgaj po czyn.
 

Raz powalony, ty się nie poddawaj —
 Jak ranny lew
Tem potężniejszy, tem zuchwalszy stawaj
 Wszystkiemu wbrew!

 

A twoim wierszem jestem zaoferowana. J. 

[Wędrowiec.1984]

@Justyna Adamczewska

Piękny wiersz i widzę w nim dużo tego co opisałem w swoim. :-) Może dlatego, że Młoda Polska miała jednak wiele wspólnego z romantyzmem... No i bardzo lubię takie motywy walki do końca, nawet beznadziejnej.

Edytowane 19 Maja 2019 przez Wędrowiec.1984 (wyświetl historię edycji)

[Justyna Adamczewska]

No to mamy Wędrowcze o czym pogadać - wierszami. Tyle, ze ja nie piszę, jak młodopolscy poeci. A ty piszesz jak romantyk, ale jeszcze trochę... i ja napiszę wiersz młodopolski. Pozdrawiam i do poczytania J. 

 

 

Edytowane 24 Maja 2019 przez Justyna Adamczewska (wyświetl historię edycji)

[Wędrowiec.1984]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Napisz, napisz... chętnie przeczytam.

 

Również pozdrawiam serdecznie :)

[WarszawiAnka]

Nie zawodzisz nigdy! :)

Urzekła mnie natychmiast pierwsza zwrotka: jest po prostu bajeczna! Słyszę ten dźwięk kropli, czuję ich dotyk... "Wichru milion córek" przywiódł mi natomiast na myśl córy powietrza, do których dołączyła mała syrenka z baśni Andersena...

 

W dalszej części wiersza tak jak @Justyna Adamczewska pomyślałam o Latającym Holendrze. Pytanie "Lecz gdzież załoga moja?" przypomniało mi jednak również upiorną historię statku "Mary Celeste", który znaloziono dryfujący na pełnym morzu bez załogi i pasażerów. Do dzś nie wiadomo, co się z nimi stało...

 

Pozdrawiam :)

[WarszawiAnka]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Doskonały pomysł! :)