Zgłoś

Pięknie i subtelnie. Mało słów, a zostawia dużo miejsca na własne przemyślenia...pozdrawiam serdecznie*)

przeszłość była różowa, wszystko tętniło życiem i wydaje się, że zapach lip był latem oszałamiający, a lemoniada orzeźwiała w te upalne dni. sięgam w złote wspomnienia, gdzie wspólna praca przynosiła nam radość, i pieśni roznosiły się echem po zmierzchu. te same cele i dążenia zataczały kręgi. bezcenne były ludzkie więzy.   dziś świat zwariował na własnym punkcie. powoli nikną wartości, pozostają słodkie marzenia w zamkniętych walizkach, bo gdzieś tam, przy końcu drogi, zaskoczyła nas śmierć. selfie i ten sztuczny uśmiech na fejsie źle wygląda. zerkając w lustro, nadymane ego wzrosło, ale pustka w sercu pozostała. stale rosną podziały, codzienna gonitwa za tym, co ulotne. próżność wyrwała czułość serca. kręcimy się wokół siebie, tak bez przerwy i mocno, a życie upływa na lajkach. co z tego, że pięknie śpiewa ptak, że cudne wschody i zachody codziennie wyglądają inaczej, kiedy my sami nosimy nos zwieszony na kwintę.   czy świat stanął na głowie…? stajemy na rzęsach, aby dobrze wypaść w ludzkich oczach. pokonujemy morza i oceany, lecz nie potrafimy w sobie pokonać dumy, aby być w szczerej relacji z drugim człowiekiem. pogrzebane przyjaźnie muszą otrzymać nowe skrzydła. dopiero wtedy powróci obrazek z tęsknych dni…

udany limeryk...Janek wziął powiedzenie „stracić głowę” zdecydowanie zbyt dosłownie...pozdrawiam z uśmiechem*)

nie musisz  być gwiazdą  by jak słońce lśnić   myśli o tobie kwitną  smakują owoce    nie musisz  być gwiazdą  by budzić świt  i … sny    6.2026 andrew   

świetny, refleksyjny wiersz- najbardziej trafiło do mnie: "przychodzi dzień ze wszystkim, czego nie wybrałeś"... bardzo prawdziwe...pozdrawiam z podobaniem*)