Geny

[Leszek Piotr Laskowski]

„Geny”

 

Z dnia na dzień się mi powiększył,

choć od zawsze był malutki,

podstępnie jakoś napiętrzył,

zaokrąglając calutki.

 

Powtarzano mi w rodzinie,

że nigdy nie będę gruby,

bo rodzinne, szczupłe linie

zgrabności naszej to chluby.

 

Skąd więc to brzusicho wielkie

raptem się tak wytworzyło,

łamiąc zasady tak wszelkie,

co w rodzinie się mówiło?

 

Mówiono też szczytnym głosem,

że nigdy nie będziesz łysy,

że przodkowie z bujnym włosem

mieli te genów kulisy.

 

Dumny z familijnych darów

często w lustro popatruję,

bo z rodzinnych cudo-czarów

pyszalstwa się dopatruję.

 

Jak na razie nie łysieję,

ale genom już nie wierzę,

bo mój brzuch się ze mnie śmieje

gdy go wciagam na spacerze.

 

Leszek Piotr Laskowski

Edytowane 29 Czerwca przez Leszek Piotr Laskowski (wyświetl historię edycji)

[Jacek_Suchowicz]

jeśli tylko rośnie brzucho

to nie dobre są oznaki

więc spokojnie sobie usiądź

się zastanów tęsknisz za czymś

 

czy pod brzuchem coś tam wisi

co nie tylko siusiać umie

miast biadolić szukaj przyczyn

rusz nie tylko swym rozumem

 

od dziś ostro tym czymś pracuj

z pożytecznym masz przyjemne

brzuszek spadnie sam zobaczysz

a u stóp - wianuszek legnie
:)))))

[karenka]

Najwierniejszy okazał się... apetyt, a nie geny. Lekko, dowcipnie i z dystansem do siebie...pozdrawiam z podobaniem i uśmiechem*)

[Berenika97]

@Leszek Piotr Laskowski

 

Znakomity rytm, lekkie rymy i świetnie ujęty temat. Czyta się z prawdziwą przyjemnością - wiersz zgrabny (w przeciwieństwie do opisywanego brzuszka!). No i fajny kontrast między rodzinnymi mitami a brutalną rzeczywistością.

 

Bo geny bywają przewrotne

i lubią z nas zadrwić z ukrycia,

obietnice rodowe - ulotne,

przegrywają z urokami życia.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.... :) nie Ty jeden... ale może troszkę zniknie, z Twoja pomocą.

 

Edytowane 1 Lipca przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)